«Аммо ҳар кӣ шак кунад, агар бихӯрад, маҳкум мешавад, зеро хӯрдани ӯ аз боварӣ нест ва ҳар чизе ки аз боварӣ набошад, гуноҳ аст». (Румиён 14:23)
Нависандаи Ибриён ба мо хотиррасон мекунад, ки бе имон хушнуд кардани Худо ғайриимкон аст (Ибриён 11:6). Ҳар гоҳ Худо чизеро ошкор кунад, Ӯ аз мо интизор аст, ки ба Ӯ бовар кунем ва ҳаёти худро мувофиқи он танзим кунем. Ин чӣ маъно дорад?
Ин маънои онро дорад, ки мо ба Ӯ барои ҳамаи ниёзҳои худ комилан боварӣ дорем, зеро Ӯ мегӯяд, ки таъмин хоҳад кард (Фил. 4:19). Ин маънои онро дорад, ки мо ба бӯҳронҳо бо итминон муносибат мекунем, ки Худо аз онҳо некӣ меорад (Рум. 8:28). Ин маънои онро дорад, ки мо дар ҳолатҳои стресс изтиробро паси сар мекунем, зеро Худо ба мо дастур медиҳад, ки дархостҳои худро ба Ӯ биёрем (Фил. 4:6). Ин маънои онро дорад, ки мо ҳеҷ гоҳ хавотир намешавем, ки танҳо ҳастем, зеро Худо гуфтааст, ки моро ҳеҷ гоҳ тарк намекунад ва даст намекашад (Такр. 31:6). Ин маънои онро дорад, ки сарфи назар аз он чӣ дар ҳаёти мо рӯй медиҳад, мо ҳеҷ гоҳ ба муҳаббати Худо шубҳа намекунем, зеро Ӯ ба мо гуфтааст, ки моро бо муҳаббати абадӣ дӯст медорад (Ирм. 31:3).
Баъзан мо кӯшиш мекунем, ки набудани имони худро сафед кунем! Мо медонем, ки Худо чӣ ваъда додааст, аммо шубҳа дорем, ки Ӯ дар ҳаёти мо тафовути амалӣ хоҳад овард. Мо пур аз изтироб мешавем ва худро бо гуфтани: «Ман танҳо як хавотир ҳастам!» сафед мекунем. Мо дар вақти бӯҳрон талх мешавем ва фикр мекунем, ки Худо ҳеҷ чизи хубе аз ин дард ба вуҷуд оварда наметавонад! Мо аз ҳама атрофиён кӯмак мепурсем, вақте ки ниёз дорем; пас мо шарҳ медиҳем: «Ман медонам, ки Худо метавонад ниёзҳои маро таъмин кунад, аммо ман фикр мекунам, ки ман бояд ҳар кори аз дастам меомадаро кунам, танҳо дар сурати». Худо инро беимонӣ меномад. Беимонӣ гуноҳ аст.
«Аммо бе имон хушнуд кардани Ӯ ғайриимкон аст» (Ибр. 11:6).
