САВОЛ: Оё имони инсон метавонад ӯро тарк кунад? Ман дуо мекардам, сахт боварӣ доштам ва кӯшиш мекардам, ки то охири сол чизеро ба даст орам. Аммо ҳатто дар ду сол ман натавонистам он чизеро, ки хоҳиш мекардам, ба даст орам. Оё ин маънои онро дорад, ки имони ман ба Худо, барои ба даст овардани он чиз, маро ноумед кард?
ҶАВОБ: Пас аз хондани шарҳи шумо дар бораи таҷрибаи шумо ки шуморо водор мекунад, ки ин саволро диҳед, ман ҳам мехоҳам ба шумо чанд савол диҳам. Оё шумо ҳис мекунед, ки агар имони шумо ба қадри кофӣ қавӣ бошад, метавонед ба Худои Қодир фармон диҳед, ки иродаи шуморо иҷро кунад? Агар ин тавр бошад, оё ин шуморо аз худи Худо тавонотар намекунад? Оё шумо бовар доред, ки Худо комилан соҳибихтиёр, комилан доно ва комилан меҳрубон аст?
Дӯсти ман, Худо – Худое, ки осмон ва заминро офаридааст – комилан соҳибихтиёр аст, яъне Ӯ метавонад ҳар чизеро, ки мехоҳад, иҷро кунад. Ҳеҷ кас аз Ӯ баландтар ё бузургтар нест. Ӯ сардор надорад. Ӯ Худованди ҳама чиз аст! Ва на танҳо ин, Ӯ ҳамадон аст. Ӯ на танҳо ҳама чизро медонад, зеро ҳама чизро офаридааст, балки Ӯ фикрҳо ва хоҳишҳои моро медонад ва Ӯ медонад, ки барои мо чӣ беҳтар аст.
Ба сабаби кори наҷот ки Исо дар салиб дар Ҷолҷота ба анҷом расонд, Худо акнун Падар аст барои ҳар касе, ки Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳро, ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кардааст. Падар буда, Ӯ беҳтаринро барои ҳар як фарзанди худ мехоҳад. Соҳибихтиёр буда, Ӯ қодир аст, ки барои онҳо беҳтаринро иҷро кунад. Ҳамадон буда, Ӯ медонад, ки чӣ беҳтар аст. Будани Падари мо, Ӯ моро бо муҳаббати аҷиб дӯст медорад. Дар асл, Китоби Муқаддас дар Ирмиё 31:3 (NKJV) ба мо мегӯяд, ки Ӯ моро бо «муҳаббати абадӣ» дӯст дошт, яъне ҳатто пеш аз он ки моро офарид.
Ҳамчун Падар барои ҳар як масеҳии ҳақиқӣ, Худо метавонад ба дархости ӯ дар дуо асосан се ҷавоб диҳад: «Ҳа», «Не» ё «Интизор шавед». Ӯ шартҳоеро барои иҷрои дархостҳои шахсии мо муқаррар кардааст. Баъзе аз инҳо инҳоянд:
- Бо имон бидуни шак пурсидан (Яъқуб 1:5-8),
- Бо номи Писари Ӯ, Худованди мо Исо пурсидан (Юҳанно 14:13-14, 16:23-24),
- Мувофиқи иродаи Ӯ пурсидан (1 Юҳанно 5:14-15),
- Дар Масеҳ мондан ва каломи Ӯ дар пурсанда мондан (Юҳанно 15:7),
- Напурсидан барои чизе танҳо барои лаззатҳои худ (Яъқуб 4:3), ва
- Дар дили худ ба гуноҳ нанигаристан (Забур 66:18).
Падари оқилу доно ба кӯдаки хурдсоли худ корди тезро барои бозӣ намедиҳад, новобаста аз он ки кӯдак чӣ қадар илтимос ё гиря кунад. Ҷавоб қатъӣ аст: «Не». Вақте ки кӯдак калонтар мешавад, вобаста ба шахсият ё муносибати ӯ, падар метавонад ба кӯдак тарзи истифода ва истифода накардани чунин ашёро омӯзонад, ё ӯ метавонад то ҳол бигӯяд: «Интизор шавед». Ин падари инсонӣ метавонад дар ниҳоят ба нуқтае бирасад, ки ӯ ҳис кунад, ки метавонад ба фарзанди худ бехатар бовар кунад, ки чунин асбобро нодуруст ё беэҳтиётона истифода набарад, ва ӯ метавонад бигӯяд: «Ҳа». Худо, Падари ҳамадони мо, метавонад ба ҳамин монанд амал кунад. Ибриён 12:9-11 ба мо хотиррасон мекунад, ки дар тарбияи мо падарони мо тавре амал мекарданд, ки ба назари онҳо беҳтарин менамуд, ва Худои Падари мо он чизеро, ки мекунад, барои фоидаи мо мекунад, то ки мо шарики муқаддасии Ӯ бошем.
Бузургии имони мо нест, ки ҷавобҳои дуоҳои моро аз Худо, ки мо мехоҳем, таъмин мекунад. Балки, ин ҳикмат, муҳаббат ва соҳибихтиёрии Худост, ки тавассути он ҷавобҳои дуоҳои мо дода мешаванд. Мо Худоро маҷбур карда наметавонем. Шояд шумо ба имони худ имон доштед – фикр мекардед, ки имони шумо ба қадри кофӣ қавӣ аст, ки Худоро маҷбур кунад, ки он чизеро, ки шумо дуо мекардед, ба шумо диҳад. Дар чунин ҳолат, баррасӣ кунед, ки оё Худо, шояд, ду соли охирро барои омӯзонидани шумо истифода накардааст, ки имон ба имони худ беарзиш аст. Имон ба Ӯ – ба некӣ, муҳаббат, соҳибихтиёрӣ ва ҳикмати Ӯ – хеле бартарӣ дорад.
Ғайр аз ин, Худованд Исо аз мо хоҳиш кардааст, ки дар Ӯ бимонем. Ин маънои онро дорад, ки бо Ӯ дар муносибати наздик зиндагӣ кунем. Он гоҳ мо барои лаззатҳои худ чизе намепурсем. Дар асл, агар мо дар ҳақиқат дар Ӯ бимонем, он чизе ки мо мепурсем, мувофиқи иродаи Ӯ хоҳад буд. Мо метавонем чунин чизҳоро мувофиқи иродаи Ӯ пурсем ва онҳоро бо номи Ӯ пурсем.
Дуо кардан бо номи Ӯ хеле бештар аз танҳо гуфтани «Бо номи Исо дуо мекунам» аст, вақте ки шумо дуои худро ба охир мерасонед. Мо бешубҳа наметавонем номи муқаддаси Ӯро ба дуоҳо барои ҳар гуноҳ ё шубҳанок пайваст кунем. Дуоҳое, ки бо номи Ӯ карда мешаванд, бояд дуоҳое бошанд, ки Ӯ, Қуддус, ки гуноҳро намедонист, агар дар ҷои мо мебуд, дуо мекард.
Аз он чизе ки шумо навиштед, маълум аст, ки Худо дар ду соли охир ба дуоҳои шумо бо «Ҳа» ҷавоб надодааст. Агар шумо ҳис кунед, ки он чизе ки шумо дуо мекардед, дар ҳақиқат чизест, ки ба Худо писанд аст, он чизе ки Худованд Исо бо хушнудӣ номи худро ба он пайваст мекард, дуо карданро давом диҳед! Худо эҳтимол ба шумо мегуфт: «Интизор шавед!» Ӯ шояд самимият ва истодагарии имони шуморо месанҷад. Аз тарафи дигар, агар шумо ҳис кунед, ки шояд шумо барои ин масъала бо ангезаи нодуруст ё берун аз иродаи Худо дуо мекардед, чаро шумо инро ба Худо эътироф намекунед ва дуо карданро барои ин масъала бас намекунед.
Лутфан, имони худро айбдор накунед ё набудани онро. Худо медонад, ки чӣ кор мекунад ва чаро ин корро мекунад, ва Ӯ Худост!
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
