Намунаи Садӯм
«Ва Худо одамро ба сурати Худ офарид, ба сурати Худо ӯро офарид; мард ва зан офарид ӯро. Ва Худо онҳоро баракат дод, ва Худо ба онҳо гуфт: «Борвар шавед ва афзун гардед». Ҳастӣ 1:27-28 KJV
Бар хилофи ақидаи маъмул, Худо муқобили муносибатҳои ҷинсӣ нест. Ӯ онҳоро ихтироъ кардааст! Ӯ ҷисми инсонро бо хусусиятҳои мардона ё занонаи он тарҳрезӣ кардааст, ба ақли инсон ҳисси зебоӣ ва қадршиносии шаклро додааст ва дар мағзи инсон қобилияти эҳсоси лаззат ва хоҳиши додани онро ҷой додааст. Аммо Худо инчунин медонист, ки барои он ки чунин муносибатҳо ҳамаи таъсироти лаззатбахш ва устуворкунандаи худро ба шахсони алоҳида, оилаҳо ва ҷомеа ба вуҷуд оранд, онҳо бояд дар заминае, ки барои он тарҳрезӣ шудаанд, яъне дар издивоҷ лаззат бурда шаванд. Чунон ки Ибриён 13:4 мегӯяд: «Издивоҷ дар ҳама чиз муҳтарам аст, ва бистар беайб аст; аммо зинокорон ва фосиқонро Худо доварӣ хоҳад кард».
Аз ҳама таҳрифҳои муносибати издивоҷ, ки одамон бар хилофи тарҳи Худо ба онҳо машғул мешаванд – ба монанди порнография, зино, хиёнат ва талоқ – ҳамҷинсгароӣ аз ҳама бештар аз ҷониби Худо доварӣ шудааст: «Худо ... шаҳрҳои Садӯм ва Ғамӯрро ба хокистар табдил дода, онҳоро бо сарнагунӣ маҳкум кард, ва онҳоро намунае барои онҳое гардонд, ки баъдтар зиндагии бехудоёна хоҳанд кард» (2 Пет. 2:4,6)
Дар бораи Садӯм
Ин таърифи «Садӯм» дар луғат аст: «Шаҳри бад дар Фаластини қадим. Ҳар ҷое, ки бо фасод ва ришвахорӣ маълум аст». Дар зери ин таъриф таърифҳои «садӯмӣ» ва «садӯмгароӣ» оварда шудаанд, ки ба ҷанбаи мардонаи ҳамҷинсгароӣ ишора мекунанд. Луғат ҳамҷинсгароиро ҳамчун «хоҳиши ҷинсӣ ё фаъолият бо дигаре аз як ҷинс, мард ё зан» таъриф мекунад. Павлус дар Румиён 1:26-27 дар бораи бехудоии баробари ҳарду муҳокима мекунад: «Зеро ки ҳатто занони онҳо истифодаи табииро ба он чизе, ки бар хилофи табиат аст, иваз карданд; ва ба ҳамин монанд мардон низ истифодаи табиии занро тарк карда, дар шаҳвати худ ба якдигар, мардон бо мардон кореро карданд, ки ношоиста аст». Дар Румиён 1:16-32, ӯ нишон медиҳад, ки амалҳои ҳамҷинсгароӣ вақте қобили қабул мешаванд, ки одамон дониши Худоро, ки доранд, рад кунанд. Рад кардани ин дониш, ки Худо дар ҳар дили инсон гузоштааст, чунин оғоз меёбад: «Вақте ки онҳо Худоро медонистанд, Ӯро ҳамчун Худо ҷалол надоданд, ва на шукргузорӣ карданд; балки дар тасаввуроти худ беҳуда шуданд, ва дили беақли онҳо торик шуд». Ва он чунин ба охир мерасад: «Онҳое, ки доварии Худоро медонанд, ки онҳое, ки чунин корҳоро мекунанд, сазовори марг ҳастанд, на танҳо худашон ин корҳоро мекунанд, балки аз онҳое, ки ин корҳоро мекунанд, лаззат мебаранд».
Навиштаҷот дар бораи ҳамҷинсгароӣ боз чӣ мегӯяд? Дар Қонуне, ки ба Исроил дода шудааст, Худованд мегӯяд: «Бо мард чунон ки бо зан хоб накун: ин нафратовар аст» (Ибодат 18:22). Воқеан, суханони сахт. Ва дар Такрори Шариат 22:5 мехонем: «Зан он чизеро, ки ба мард тааллуқ дорад, напӯшад, ва мард либоси занро напӯшад: зеро ки ҳамаи онҳое, ки ин корро мекунанд, барои Худованд Худои ту нафратовар ҳастанд». Ҳамин тавр, ҳатто зоҳири хоҳиши тағир додани ҷинси аз ҷониби Худо додашуда барои Ӯ қобили қабул нест.
Дар замони подшоҳони Исроил, баъзе подшоҳон садӯмиёнро, ки дар замин фаъол буданд, аз байн бурданд, дар ҳоле ки дигарон ин корро накарданд; аммо амалҳои садӯмиён ба таври возеҳ бо нафрат ва бутпарастӣ алоқаманд буданд. Исо бо ҳеҷ касе, ки чунин корҳоро мекард, муносибати сабтшуда надошт, аммо зоҳиран дар калисои Қӯринт баъзе ҳамҷинсгароён буданд: «Фирефта нашавед: на зинокорон, на бутпарастон, на фосиқон, на зансифатон, на онҳое, ки бо мардон бадахлоқӣ мекунанд, на дуздон, на тамаъкорон, на майзадагон, на дашномдиҳандагон, на ғоратгарон, Малакути Худоро мерос нахоҳанд бурд. Ва баъзе аз шумо чунин буданд: аммо шумо шуста шудаед, аммо шумо муқаддас шудаед, аммо шумо ба исми Худованд Исо ва ба Рӯҳи Худои мо сафед карда шудаед» (1 Қӯр. 6:9-11).
Аз Садӯм
Азбаски Худо доварии Худро бар онҳое, ки чунин корҳоро мекунанд, нишон додааст, оё онҳо аз Инҷил берунанд? Не, албатта не, чунон ки 1 Қӯринт 6:11 бо меҳрубонӣ нишон медиҳад: «Ва баъзе аз шумо чунин буданд: аммо шумо шуста шудаед ... муқаддас шудаед ... ба исми Худованд Исо сафед карда шудаед». Ҳамаи онҳое, ки наҷот ёфтаанд, замоне дар гуноҳҳо ва хатоҳо гумроҳ буданд, ва ҳар касе, ки тавба мекунад ва ба Масеҳ рӯ меорад, аз ҷониби Ӯ қабул карда мешавад. Имрӯз миссионерҳое ҳастанд, ки ба ҷамъомадҳои ҳамҷинсгароён ва лесбиянҳо дар шаҳрҳои калон мераванд, то танҳо бо шахсони алоҳида дар бораи ҳаёти абадии онҳо сӯҳбат кунанд. Дигар имондорон, ки худашон бо файз наҷот ёфтаанд, ба ҳамсоягон ё ҳамкорони худ, ки шояд дар ин тарзи зиндагӣ гирифтор шудаанд, хизмат мекунанд. Онҳо низ метавонанд наҷот ёбанд, чунон ки ҳар кас метавонад, тавассути «тавба ба сӯи Худо ва имон ба сӯи Худованд Исо» (Аъмол 20:21). Қурбонии Масеҳ дар салиб ҳатто гуноҳи ҳамҷинсгароиро фаро мегирад.
Агар ин гуноҳе бошад, ки шумо дар он даст доштаед, тавба кунед, барои бахшиш ба Масеҳ рӯ оваред, ва шумо низ қабул хоҳед шуд. Ҳамон тавре ки барои онҳое, ки дар зино зиндагӣ мекунанд ё ба маводи мухаддир одат кардаанд, шояд тарк кардани муносибати худ ва тағир додани тарзи зиндагии худ душвор бошад. Ҳамон қудрате, ки Масеҳро аз мурдагон эҳё кард, интизор аст, то шуморо барои зиндагии худотарсона дар Масеҳ Исо тавоно созад.
Дар паси Садӯм
Беадолатии воқеӣ дар паси ҳамҷинсгароӣ дар Ҳизқиёл 16:49-50 ёфт мешавад, ки дар он Худо ба Исроили рӯҳонӣ ҳамчун касе, ки роҳи худро бештар аз мардуми Садӯм фасод кардааст, сухан мегӯяд: «Инак, ин беадолатии хоҳари ту, Садӯм буд: ғурур, фаровонии нон (ифроткорӣ) ва фаровонии бекорӣ дар вай ва дар духтари вай буд, ва дасти камбағалон ва ниёзмандонро мустаҳкам накард. Ва онҳо мағрур буданд, ва дар пеши Ман нафрат карданд; бинобар ин, Ман онҳоро чунон ки хуб дидам, аз байн бурдам». Ин омезиши ғурур, ифроткорӣ, бекорӣ ва беэътиноӣ ба камбағалон буд, ки барои зоҳир шудани нафрати ҳамҷинсгароӣ имконият дод.
Мо дар бораи ғурур чӣ нишон додем (1 Тим. 6:4)? Оё мо худро ба таълимоти худотарсона таслим кардаем, ё мо баҳс карданро дар бораи он ки Каломи Худо воқеан чӣ маъно дорад, дӯст медорем? Дар бораи ифроткорӣ чӣ (1 Тим. 6:6)? Оё мо аз чизҳое, ки дорем, аз ҷумла ҳамсаре, ки шояд бо ӯ издивоҷ кардаем, қаноатмандем? Ё мо касеро нав ва дигар меҷӯем? Дар бораи бекорӣ (1 Тим. 5:13), оё мо вақти худро барои манфиати оилаҳо ва дигарон ба таври фоиданок истифода мебарем, ё мо ба шаклҳои фароғат (ТВ, филмҳо, варзиш, сайругашт дар интернет, бозиҳо ва ғайра) ғарқ шудаем, ки дар беҳтарин ҳолат вақтро беҳуда сарф мекунанд ва дар бадтарин ҳолат васвасаи гуноҳ мебошанд? Ва дар бораи беэътиноӣ ба камбағалон (1 Тим. 6:18), агар мо ба некӣ кардан ва «дар корҳои нек сарватманд будан, ба тақсим кардан омода будан, ба муошират кардан омода будан» тамаркуз кунем, оё барои корҳои гуноҳкор вақт хоҳем дошт?
Дар Садӯм
Исроил бо «хоҳари худ, Садӯм» муқоиса карда шуд, зеро вай аз ҷиҳати рӯҳонӣ муносибати табиии худро бо Худои худ тарк кард ва бо ҷаҳон муносибатҳои ғайритабиӣ барқарор кард. Оё Калисо имрӯз беҳтар аст? «Пас, азбаски ту гарм нестӣ ... Ман туро аз даҳони Худ қай мекунам. Зеро ки ту мегӯӣ: «Ман сарватмандам ва дороиҳоям афзудааст, ва ба чизе эҳтиёҷ надорам», ва намедонӣ, ки ту бадбахт ва мискин, ва камбағал, ва кӯр, ва урён ҳастӣ» (Ваҳй 3:16-17). Чӣ манзараи бадбахтонае буд дидани мардони Садӯм, ҷавону пир, ки хонаи Лутро иҳота карда, талаб мекарданд, ки «мардон» (дар асл фариштагон) берун оянд, то бо онҳо садӯмгароӣ кунанд. Чӣ бадбахтона дидани ин амал, ки Худо онро ба таври возеҳ маҳкум кардааст, аз ҷониби баъзеҳо дар Калисо тасдиқ карда мешавад. Вазъият чунон бад буд, ки Лут духтарони худро ба он мардони бад пешниҳод кард, то бо онҳо ҳар коре, ки мехостанд, кунанд; ва баъдтар он духтарон аз ақидаи бехудоёнаи ҳамсоягоне, ки дар байни онҳо ба воя расида буданд, пайравӣ карданд. Фариштагон он мардонро кӯр карданд ва Лутро наҷот доданд, аммо ҳатто дар кӯрӣ «онҳо худро барои ёфтани дар хаста карданд», чунон ки ба нафрати худ майл доштанд.
Мисли Садӯм
Мо чӣ қадар кӯр ҳастем, агар дарк накунем, ки қабули васеи ҳамҷинсгароӣ «нишонаи замон» аст, ва мо бояд одамонро аз он огоҳ кунем, ҳатто агар ин маънои ба хашми ҷаҳон дучор шуданро дошта бошад. Худо шаҳрҳои Садӯм ва Ғамӯрро хароб кард, онҳоро ба доварии беадолатии худ фош кард, гӯё ки онҳо дар тӯфони регзори биёбон урён буданд. Мо бояд дарк кунем, ки танҳо адолати Масеҳ урёнгии моро дар назди Худо мепӯшонад, на ҳеҷ гоҳ адолати худписандонаи мо. Худо он ҳамвориҳои обдорро ба биёбони камбағал табдил дод. Мо чӣ қадар камбағал ҳастем, агар барои Каломи Худо истодагарӣ накунем. Худованд гуфт: «Зани Лутро ба ёд оред» (Луқо 17:32); дили вай дар Садӯм буд, бинобар ин вай сутуни намаки беарзиш ва бефоида шуд. Оё мо аз ҷиҳати рӯҳонӣ мисли Садӯм ҳастем, ки парвое надорем, ки муносибатҳои мо бо ин ҷаҳон ғайритабиӣ ва барои Худо хафакунандаанд, шаҳватҳои худро қонеъ мекунем ва онро табиӣ меномем?
Маҳкумияти ҳамҷинсгароӣ аз беэътиноӣ ба ҳокимият ва даъвои Худо бар шумо бадтар нест. Биёед аз беэътиноии бепарвоёнаи худ тавба кунем ва ба Ӯ, ки барои мо арӯси беайби Худ шудан мурд, наздиктар шавем.
Аз ҷониби Том ва Сюзан Стир
