2023-09-06
«Аммо Худо, роҳи Ӯ комил аст». (Забур 18:30)
Оё мо дар бораи таърихҳои (ки барои огоҳии мо навишта шудаанд) ходимони гиромии Худо фикр мекунем?
Юсуф ба чоҳ ва ба зиндон андохта мешавад. Мусо ба Мидиён мегурезад. Се кӯдаки ибрӣ ба кӯраи оташ партофта мешаванд. Дониёл ба чоҳи шерон андохта мешавад. Ирмиё дар чоҳи лойолуд ғарқ мешавад.
Павлус дар Филиппӣ ва Рум зиндонӣ аст. Юҳанно ба Патмос бадарға карда мешавад. Ва ба замони мо наздиктар Ҷон Бунян дар зиндони Бедфорд ва Самуил Рутерфорд дар Сент-Эндрюс мебошанд.
Ҳар яке метавонист бигӯяд: «На, Худованд!» дар бораи шароити худ, аммо таълими онҳо «барои он аст, ки дар охири онҳо ба онҳо некӣ кунад» ва барои шаҳодати онҳо ҳамчун шоҳидони Худо ба одамон, ба мо имрӯз, вақте ки мо ба дидани ҳадафе, ки Худо дар ин муносибатҳо дар назар дошт, шурӯъ мекунем.
«На, Худованд!»
ҳар яке метавонист фарёд занад. Ва, ҳоло, бо биниши равшантар, ҳар яке фарёд мезад: Омин! ба ҳама роҳҳои Худо бо ӯ. Ва мо дар ин шароити ҳозира метавонем ҳамин фарёдро баланд кунем, аммо сухан ба мо ин аст:
«Ором бошед ва бидонед, ки Ман Худо ҳастам».
И.Ф.
