«Ва ҳамон дам Рӯҳ Ӯро ба биёбон ронд» (Марқӯс 1:12).
Ин як роҳи аҷибе буд, ки Худо илтифоти Худро исбот кунад. «Ҳамон дам» - баъд аз чӣ? Баъд аз он ки осмон кушода шуд ва Рӯҳ «мисли кабӯтар» фуруд омад (Марқӯс 1:10), ва Падар баракати Худро баён кард,
«Ту Писари Ман ҳастӣ, ки Ман Ӯро дӯст медорам; аз Ту Ман розиям» (Марқӯс 1:11). Аммо ин як таҷрибаи ғайримуқаррарӣ нест.
Ту, эй ҷони ман, низ онро аз сар гузаронидаӣ. Оё замонҳои амиқтарин афсурдагии ту лаҳзаҳое нестанд, ки фавран аз паси баландтарин баландшавии ту меоянд? Танҳо дирӯз ту дар осмон баланд парвоз мекардӣ ва дар шуълаи субҳ месурудӣ. Аммо имрӯз болҳои ту пӯшидаанд ва суруди ту хомӯш аст. Дар нисфирӯзӣ ту дар офтоби табассуми Падар гарм мешудӣ, аммо то шом аз биёбон мегуфтӣ,
«Роҳи ман аз Худованд пинҳон аст» (Ишаъё 40:27).
Не, эй ҷони ман, ногаҳонии воқеии тағйирот далели он аст, ки: ин ғайримуқаррарӣ нест. Оё ту тасаллои калимаи «ҳамон дам»-ро баррасӣ кардаӣ ва чаро тағйирот ин қадар зуд пас аз баракат меояд? Танҳо барои нишон додани он, ки ин идомаи баракат аст. Худо нури Худро бар ту медурахшонад, то туро барои биёбонҳои зиндагӣ, Ҷатсамонӣ ва Ҷолҷота мувофиқ созад. Ӯ туро ба қуллаҳои нав мебардорад, то туро қавӣ гардонад, то ту боз ҳам амиқтар равона шавӣ. Ӯ туро равшан мекунад, то туро ба шаб фиристад ва туро ба бечорагон ёрӣ расонад.
Ту на ҳамеша сазовори биёбон ҳастӣ — ту танҳо пас аз шукӯҳи таҷрибаи дарёи Урдун сазовори биёбон ҳастӣ. Ҳеҷ чиз ба ҷуз диди Писар наметавонад туро барои бардоштани бори Рӯҳ муҷаҳҳаз созад, ва танҳо ҷалоли таъмид метавонад ба гуруснагии биёбон тоб оварад.
Пас аз баракатҳо ҷанг меояд. Вақти озмоиш, ки касби рӯҳонии шахсро фарқ мекунад ва хеле ғанӣ мегардонад, як давраи оддӣ нест, балки давраест, ки гӯё тамоми дӯзах озод шудааст. Ин замонест, ки мо дарк мекунем, ки ҷони мо дар тӯр афтодааст ва мо медонем, ки Худо ба мо иҷозат медиҳад, ки ба дасти Иблис гирифтор шавем. Аммо ин давраест, ки ҳамеша бо пирӯзии муайян барои онҳое, ки нигоҳдории ҷонҳои худро ба Худо супурдаанд, ба охир мерасад. Ва озмоиш
«баъдтар ... ҳосили адолат ва сулҳро ба вуҷуд меорад» (Ибриён 12:11) ва роҳро барои афзоиши сӣ ба як то сад ба як, ки ваъда дода шудааст, ки пас аз он меояд, ҳамвор мекунад (ниг. Матто 13:23).
