Сешанбе, 5 Май 2026

Кӯҳҳоро аз кӯшкҳои фалакии Худ сероб мегардонӣ; аз самараи аъмоли Ту замин сер мешавад. Алафро барои чорпо мерӯёнӣ, ва сабзаро барои хизмати одамизод, то ки аз замин нон ҳосил кунад,

Забур 103:13-14

Барои Ерусалим сулҳу осоиштагӣ талаб кунед: бигзор дӯстдорони ту некрӯз бошанд!

Забур 121:6

Ва соябоне дар рӯз барои соя аз гармо, ва барои малоз ва паноҳгоҳ аз бод ва борон хоҳад буд.

Ишаъё 4:6

Зеро ки дар он ҷо курсиҳои доварӣ меистод, курсиҳои хонадони Довуд.

Забур 121:5

Ба хотири бародаронам ва ёронам мегӯям, ки сулҳу осоиштагӣ бар ту бод!

Забур 121:8

Ва Худованд рӯзона дар сутуни абр пешопеши онҳо мерафт, то ки роҳро ба онҳо нишон диҳад, ва шабона — дар сутуни оташ, то ки ба онҳо рӯшноӣ бахшад, ва онҳо рӯзона ва шабона роҳ раванд. Сутуни абр рӯзона ва сутуни оташ шабона аз пеши қавм дур намешуд.

Хуруҷ 13:21-22

Исои Масеҳ дирӯз ва имрӯз ва то абад айни ҳамон аст.

ба Ибриён 13:8