Силсила– Июн 2023 –Маҷаллаи файз ва ҳақиқат
Аломатҳои Китоби Муқаддас
Ҷамъоварӣ аз Аҳди Қадим,Қисми 4
Иброҳим ва Исҳоқ дар кӯҳи Худованд ОВА
Ва Иброҳим он ҷойро «Худованд таъмин хоҳад кард» номид; чунон ки то имрӯз гуфта мешавад: «Дар кӯҳи Худованд ОВА таъмин хоҳад шуд». —Ҳастӣ 22:14 ОВА таъмин хоҳад шуд». —Ҳастӣ 22:14 NKJV
Таъмини Худо
Худо ба одам ғамхорӣ мекунад. Ӯ ҳамаи ниёзҳои моро таъмин мекунад, аммо махсусан Ӯ ниёзи муҳимтаринеро, ки инсон аз замони афтидан медонист, таъмин мекунад: ниёз ба қурбонӣ. Иброҳим инро бояд фаҳмида бошад, вақте ки ба писараш, ки ӯро қурбонӣ карданӣ буд, гуфт: «Писарам, Худо барои худ барраеро барои қурбонии сӯхтанӣ таъмин хоҳад кард» (ояти 8).
Худо ягона касе буд, ки метавонист барраи қурбониро таъмин кунад, ва он асосан барои худи Худо пешбинӣ шуда буд: «Худо таъмин хоҳад кард барои худ барраеро барои қурбонии сӯхтанӣ». Ин барра, ба истилоҳ, барраи худи Худо буд, ки намунаи Масеҳ ҳамчун Барраи таъиншудаи Худост. Қурбонии Исҳоқ намунаи қурбонии Масеҳ буд – аз ҷониби Худо пеш аз бунёди ҷаҳон пешбинӣ шуда буд (ниг. Юҳ. 1:29,36; 1 Пет. 1:19-20; Ваҳй 5:6).
Ин Барра ҳамаи ниёзҳои гунаҳкорро, ки худаш комилан нотавон буд, таъмин кард. Аммо он инчунин ҳамаи талаботи муқаддаси Худоро қонеъ кард. Дар ҳақиқат, Масеҳ бо қурбонии худ Худоро ба таври беназир ҷалол дод. Баррае, ки дар Ҳастӣ 22 ба таваҷҷӯҳи мо оварда шудааст, қурбонии сӯхтанӣ буд, қурбоние, ки бо оташ дода мешуд, бӯи хуше барои Худованд (8:21; Иб. 1:9,13,17; Эфс. 5:2). Ҳеҷ кас ба ҷуз Худо наметавонист ин ниёзро таъмин кунад, ва аз ояти дар боло зикршуда дар 1 Петрус бармеояд, ки Ӯ онро ҳатто пеш аз он ки ҷаҳонро ба вуҷуд овард, таъмин карда буд.
Худои мо чӣ қадар бузург аст, ки барраи қурбониро таъмин кард! Одаму Ҳавво низ таҷрибаи шабеҳ доштанд, вақте ки онҳо дар боғи Адан бо либосҳои пӯст пӯшонида шуданд (Ҳастӣ 3:21). Худо аввалин касе буд, ки қурбонӣ овард, ва Ӯ аввалин ҷуфти инсониро бо пӯстҳои ҳайвон пӯшонид, то бараҳнагии онҳоро пӯшонад. Ба таври рамзӣ ин бараҳнагии рӯҳонии онҳоро, яъне ҳолати гунаҳкории онҳоро дар назди Худо пӯшонид. Иброҳим низ инро таҷриба кард, вақте ки Худованд ниёзҳои ӯро таъмин кард ва чашмони ӯро ба ивазкунандаи писараш равона кард (22:13).
Ҷалоли номи Худо
Ба ёди ин таъмини аҷиб Иброҳим он ҷойро «Худованд таъмин хоҳад кард» номид, ки дар ибрӣ танҳо як калима аст: Яҳува-Ҷиреҳ. Иброҳим номи мураккаби Худовандро истифода бурд ОВА-Таъмин хоҳад кард, ки дар ибрӣ танҳо як калима аст: Яҳува-Ҷиреҳ. Иброҳим номи мураккаби Худовандро истифода бурд ОВА ки нишон медиҳад, ки ин яке аз сифатҳои ҷалолии Ӯст, ки ба ин тариқ амал кунад ва худаш барраеро барои қурбонии сӯхтанӣ таъмин кунад. Ин номи аҷиби Худо аввалин аз як қатор номҳои мураккаб аст, ки дар Аҳди Қадим ошкор шудаанд:
- Худованд ОВА-Таъмин хоҳад кард – Яҳува-Ҷиреҳ (ояти 14).
- Худованд ОВА-Ки туро шифо медиҳад – Яҳува-Рофе (Хур. 15:26).
- Худованд ОВА-Парчами ман аст – Яҳува-Нисси (Хур. 17:15).
- Худованд ОВА-Ки туро муқаддас мекунад – Яҳува-М’Қаддаш (Хур. 31:13; Иб. 20:8, 21:8).
- Худованд ОВА-Сулҳ аст – Яҳува-Шалом (Дов. 6:24).
- Худованд ОВА-Лашкарҳо – Яҳува-Сабаот (1 Подш. 1:3,11).
- Худованд ОВА-Чӯпони ман аст – Яҳува-Раа (Заб. 23:1).
- Худованд ОВА-Адолати мо – Яҳува-Тсидкену (Ирм. 23:6, 33:16).
- Худованд ОВА-Ки мезанад – Яҳува-Накеҳ (Ҳиз. 7:9).
- Худованд ОВА-Дар он ҷост – Яҳува-Шамма (48:35).
Номи аввал нишон медиҳад, ки Худо ниёзи муҳимтарини инсони гунаҳкорро, ниёз ба ивазкунандаро таъмин мекунад. Ин асосест, ки бар он Худо метавонад бештар аз худаш ва аз бисёр ҷанбаҳои табиати худ ошкор кунад. Номи охирин Ӯро нишон медиҳад, ки ҳама чизро бо ҳузури ҷалолии худ пур мекунад: Худованд ОВА-Дар он ҷост; ва дар он ҷое ки Ӯ ҳама чизро пур мекунад, дигар барои гуноҳ ҷой нест, зеро Худо дар ҳама чиз ҳама хоҳад буд (ниг. 1 Қӯр. 15:20-28).
Кӯҳи Худованд ОВА
Пас мо бояд ба ҷой низ диққат диҳем, ки дар он Худо худро ба ин тариқ ошкор кард, ки дар он Ӯ худро ҳамчун Таъминкунандаи Барра барои қурбонии сӯхтанӣ муаррифӣ кард. Ӯ инро дар кӯҳи Худованд кард ОВА. Ин як ибораи муҳим аст. Худо худро дар ин кӯҳ ошкор кард, ҷое ки Иброҳим худро дар сатҳи андешаҳои Ӯ ёфт, на дар ҳамвории Урдун, ки Лут интихоб кард (Ҳастӣ 13:10-11). Худо Иброҳимро, ба истилоҳ, ба ҳузури осмонии худ даъват кард. Ҳамин чиз ба шогирдон низ рӯй дод, ки таълимоти илоҳиро аз Худованд Исо дар кӯҳ гирифтанд (Мат. 5:1). Ин «дар кӯҳи муқаддас» буд (2 Пет. 1:18), ки онҳо ҷалоли Ӯро диданд ва шоҳидони бузургии Ӯ буданд (оятҳои 16-18-ро баррасӣ кунед).
Ғайр аз ин, ин кӯҳ ҳамчун «Кӯҳи Худованд» тасвир шудааст ОВА». Мо ҳамин ибораро дар китоби Хуруҷ меёбем, ки он дар робита бо ваҳйи Худо дар кӯҳи Сино истифода шудааст. Ба тавре ки Мусо рамаи падарарӯсашро аз биёбон ба Ҳӯреб, кӯҳи Худо, бурд, ӯ инчунин халқи Исроилро аз биёбон ба ин кӯҳ бурд (Хур. 3:1, 18:5, 24:13).
Кӯҳи Сино кӯҳе буд, ки Худо дар он тахт нишаста буд, мувофиқи китоби Хуруҷ. Ӯ мехост худро ба халқе, ки аз ғуломӣ наҷот дод, ошкор кунад, то ганҷи махсуси Ӯ бошанд. Аз ин рӯ, мо, ба истилоҳ, дар замини муқаддас ҳастем ва мисли Мусо бояд пойафзоли худро кашем. Ҳамин тавр, халқи Исроил – ва муҳимтар аз ҳама коҳинон – бояд худро муқаддас мекарданд, то дар доманаи кӯҳ бо Худо вохӯранд (19:10-17).
Аммо ин ибора, «кӯҳи Худо», на танҳо ба кӯҳи Сино ишора мекунад. Он инчунин барои кӯҳи Сион ва барои кӯҳи маъбад истифода мешавад, пас аз он ки сандуқи аҳд, аломати намоёни ҳузури Худо, дар он ҷо ҷои истироҳат ёфт (ниг. Заб. 15:1, 24:3, 48:1-2). Ин дар ҳақиқат дар робита бо кӯҳи маъбад хеле аҷиб аст, зеро робитаи равшане байни Ҳастӣ 22, 1 Вақоеънома 21–22 ва 2 Вақоеънома 3 вуҷуд дорад. Иброҳим ба замини Мория рафт, то писарашро дар яке аз кӯҳҳое, ки Худо ба ӯ мегуфт, қурбонӣ кунад, дар ҳоле ки шоҳ Довуд қурбонгоҳи қурбонии сӯхтании худро дар Кӯҳ Мория сохт.
Ин ҷое буд, ки барои халқи гунаҳкор кафорат дода шуд, ҷои қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ барои Исроил, ки Худоро имкон дод, ки дар миёни халқи худ зиндагӣ кунад. Кӯҳи Мория, ки дар он Иброҳим писарашро қурбонӣ кард, ҷои қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ барои халқи Худо буд. Аз ин рӯ, ин кӯҳ ба макони Ҷолҷота ишора мекунад, ки дар он Худо «Писари худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард» (Рум. 8:32).
Бо ин кор Ӯ барои маъбади оянда дар Рӯҳ, Калисои Худои зинда, ки пас аз эҳёи Масеҳ аз мурдагон сохта мешуд, асоси одилона гузошт!
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
Қисми 5-и ин силсиларо моҳи оянда ҷустуҷӯ кунед.
