Субҳ ба хайр, замини Wi-Fi дар саросари ҷаҳон. Имрӯз мо шуморо ба номи Ӯ, ки комилан муқаддас ва аз гуноҳкорон ҷудо аст, вале дар салиб мурд, то гуноҳкорон наҷот ёбанд, салом мегӯем. Ҳаллелуё! Ба номи Худованд Исои Масеҳ, ки ҷалол ҳам ҳоло ва ҳам то абад аз они Ӯ бод. Омин.
Хуб, ман намедонам, ки шумо бо растаниҳои юкка то чӣ андоза ошно ҳастед. Аммо як чизе, ки аксари растаниҳои юкка умумӣ доранд, ин аст, ки баргҳои онҳо ба нӯги хеле тез танг шудаанд. Ва дар чанд рӯзи охир, ман фаҳмидам, ки ин нӯгҳо то чӣ андоза тез ҳастанд. Медонед, дар кӯчаи пеши хонаи мо ҷазирае ҳаст, ки дар он дарахтони хурмо, буттаҳои олеандр ва юкка мерӯянд. Олеандрҳо ва юккаҳо хеле калон шуда буданд. Аз ин рӯ, ман қарор додам, ки каме пулро сарфа кунам ва онҳоро худам бурида, тарошам. Хатои калон. Пас аз 2 рӯз, дастҳои ман чунон буданд, ки гӯё бо паланг гуштин гирифта бошам. Паланг ғолиб омад. Ва ягона сабабе, ки ман ҳоло мебинам, ин аст, ки айнакҳои торикам чашмонамро аз сӯрох шудан муҳофизат карданд.
Ва он гоҳ ман ба ёд овардам, ки аз сабаби гуноҳи Одам, Худо заминро лаънат карда буд ва гуфта буд, ки он хору хас меорад. Ҳоло, аз ҷиҳати техникӣ, юкка хор надорад. Аммо вақте ки бо хорҳо ё баргҳои сӯзаншакли юкка дар тамос бошанд, ҳарду дард меоранд. Ва ин дард аст, ки Китоби Муқаддас онро ба таври маҷозӣ дар тавсифи зарари оқибат аз нофармонӣ ба Худованд истифода мебарад.
Доварон 2:1: «Ва фариштаи Худованд гуфт: “Ман шуморо аз Миср берун овардам ва шуморо ба замине овардам, ки ба падарони шумо қасам хӯрда будам. Ва гуфтам: “Шумо бо сокинони ин замин аҳд нахоҳед баст. Қурбонгоҳҳои онҳоро вайрон хоҳед кард.” Аммо шумо ба овози Ман итоат накардед.” “Чаро ин корро кардед? Аз ин рӯ, Ман низ гуфтам: “Ман онҳоро аз пеши шумо берун нахоҳам кард, балки онҳо барои шумо мисли хор дар паҳлӯятон хоҳанд буд.”»
Худо ба Исроил дастур дода буд, ки канъониёнро аз замин берун кунанд, Такрори Шариат 9:3. Аммо ба ҷои ин, Исроил бо канъониён дар ибодати Баал ва Ашера ҳамроҳ шуд. Ва мардони яҳудӣ бо занони беимони канъонӣ издивоҷ карданд. Аз ин рӯ, Худо мегӯяд, ки канъониён мисли хор дар паҳлӯи Исроил хоҳанд буд. Ба ибораи дигар, канъониён барои худотарсон дар Исроил мисли мардуми Садӯм барои Лут хоҳанд буд, ки ҷони Лутро озор медоданд, 2 Петрус 2:8. Ва барои бехудоён дар Исроил, канъониён ва қабилаҳои ҳамсоя Исроилро шикаст дода, онҳоро ба ҳукмронии сахт тобеъ хоҳанд кард. Ва ин дар китоби Доварон сабт шудааст.
Ва чӣ саволи тезеро Худо дар ояти дуюм медиҳад: «Чаро ин корро кардед?» Ва ба ин Исроил ҷавобе надошт. Онҳо барои нофармонии худ ҷавобе надоштанд, ва мо низ надорем. Мо, ки Масеҳро эътироф мекунем, аммо бо ҷаҳон дар гуноҳаш ҳамроҳ шудаем. Ва вақте ки имондори эътирофкунанда бо ҷаҳони беимон ҳамроҳ мешавад, муоширати эътирофшудаи ӯ бо Худо қатъ мегардад ва ғуломии гуноҳ ғулом мекунад.
Медонед, Худо дар бораи имондор гуфт: «Гуноҳ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард», Румиён 6:14. Аммо дар бораи онҳое, ки танҳо имон ба Масеҳро эътироф мекунанд, вале онро надоранд, 2 Петрус 2:20: «Зеро агар онҳо пас аз он ки аз ифлосиҳои ҷаҳон ба воситаи дониши Худованд ва Наҷотдиҳанда Исои Масеҳ раҳоӣ ёфтанд, боз дар онҳо гирифтор шаванд ва мағлуб гарданд, оқибати онҳо аз аввал бадтар хоҳад буд.» Чӣ огоҳии даҳшатноке барои ҳамаи масеҳиёни эътирофкунанда. Чӣ қадар ҳамаи мо, ки ҳукмронии Исои Масеҳро эътироф мекунем, бояд бо Ӯ роҳ равем.
Боз дар Ибриён 6:8 гӯш кунед: «Аммо он диле, ки хору хас меорад, рад карда мешавад ва ба лаънат наздик аст, ки оқибати он сӯхтан аст.» Воқеан ҳам, ба дасти Худои зинда афтодан кори даҳшатнокест. Омин.
Аммо ҳатто имондори ҳақиқӣ бар душманони рӯҳонии худ ҳеҷ қудрате надорад. Қудрат аз они Худованд аст. Мо ташвиқ карда мешавем, ки дар Худованд қавӣ бошем. Аз ин рӯ, Исроил бе Худо бар канъониён беқудрат буд. Онҳо наметавонистанд хорро аз паҳлӯи худ дур кунанд.
Ва дар ин мо Шимшӯнро ба ёд меорем. Қуввати Шимшӯн бар фалиштиён ҳеҷ гоҳ дар мӯи ӯ набуд. Қуввати ӯ дар Худо буд. Мӯи дарози ӯ бояд шоҳиди тобеъ будани ӯ ба Худо мебуд. Ҳамин ҳақиқати тобеъ будан дар мӯи дарози зан низ шоҳидӣ дода мешавад, 1 Қӯринтиён 11. Ва гарчанде ки таърихи Шимшӯн дар китоби Доварон оварда шудааст, он ба назари ӯ чандон мусоид нест. Номи ӯ дар ба истилоҳ Толори Шӯҳрати Имон дар Ибриён 11 сабт шудааст. Аз ин рӯ, ӯ марди имони ҳақиқӣ буд. Аммо Шимшӯн дар сартарошхонаи шайтон хоб рафт ва аз қайчии Далила мӯйсафед шуд. Бо вуҷуди ин, ӯ қуввати худро аз даст надод, зеро мӯи худро аз даст дод. Ӯ қуввати худро аз даст дод, зеро ҷои тобеъ будан ба Худоро тарк карда буд. Ин аст он чизе ки мӯи ӯ шоҳидӣ медод. Ӯ ба Худо нофармонӣ кард, ки бо фалиштиён ҳамкорӣ кард. Ва фалиштиён баъд ба Шимшӯн шамшери тез ва дардноктарин дар паҳлӯи ӯ шуданд.
Доварон 16:21: «Аммо фалиштиён ӯро гирифта, чашмонашро кӯр карданд ва ӯро ба Ғазза бурданд, бо занҷирҳои биринҷӣ бастанд ва ӯ дар зиндон осиёб мекард.» Бале, Шимшӯн қудрати худро бар душмани фалиштӣ аз даст дод, вақте ки ҷои тобеъ будан ба Худоро тарк кард. Ва ба ҳамин монанд, Исроил наметавонист душманони канъонии худро берун кунад. Онҳо ба Худо нофармонӣ карда буданд, ва аз ин рӯ Худо бо онҳо набуд.
Шояд шумо бо гуноҳи муайяне мубориза мебаред. Гуноҳе, ки шуморо дар чанголи худ гирифтааст. Вақте ки имондор бо Худо ҳамкорӣ мекунад, ҳеҷ гуноҳ ва ҳеҷ душмане нест, ки онҳоро ба ғуломӣ кашад. «Пас, агар Писар шуморо озод кунад, шумо воқеан озод хоҳед буд», Юҳанно 8:36. Аммо агар шумо имондори эътирофкунанда бошед ва дар гуноҳе қаноатмандӣ меҷӯед, агар худро ба гуноҳ ғарқ мекунед, аз хобидан дар сартарошхонаи ин ҷаҳон огоҳ бошед. Ин мағозаро шайтон идора мекунад, ва гуноҳи шумо метавонад ҳамон хоре гардад, ки Худо онро барои нишон додани он ки то чӣ андоза дарднок будани беҳурматӣ ба Худовандро истифода хоҳад кард.
Сарбозони румиро ба ёд оред. Онҳо барои сари Худованд Исо тоҷи хор бофтанд. Ҳар як хор дар роҳи имондор бо он тоҷ ифода ёфтааст. Лаънати гуноҳро Ӯ бояд таҳаммул мекард. Бигзор мо қурбонии бузурги Ӯро бо зиндагӣ дар итоат ба Ӯ эҳтиром гузорем. Ба номи Исо, омин.
