Ва дар ҳамон кишвар чӯпонон дар саҳро зиндагӣ мекарданд, ки шабона рамаи худро нигоҳ медоштанд. Ва инак, фариштаи Худованд дар пеши онҳо истод, ва ҷалоли Худованд дар атрофи онҳо дурахшид, ва онҳо хеле тарсиданд. Он гоҳ фаришта ба онҳо гуфт,
«Натарсед, зеро инак, ман ба шумо хушхабари шодии бузургро меорам, ки барои ҳамаи одамон хоҳад буд. Зеро барои шумо ... Наҷотдиҳандае таваллуд шудааст, ки Масеҳ Худованд аст.» (Луқо 2:8-11)
Ба ҳар касе, ки бо Наҷотдиҳанда вомехӯрад, чизе рӯй медиҳад. Чаро? Зеро вохӯрӣ бо Исои Масеҳ вохӯрӣ бо Худои зинда аст! Ин мисолҳоро баррасӣ кунед.
Чӯпонон
Пас аз вохӯрии худ бо Исои кӯдак, чӯпонони оддӣ, ки дар саҳроҳои Байт-Лаҳм гӯсфандони худро мечаронданд, ба корҳо, хонаҳо ва ҷамоатҳои худ «Худоро ҳамду сано гуфтанд барои ҳамаи чизҳое, ки шунида ва дида буданд» (Луқо 2:20). Ман мутмаинам, ки онҳо ба ҳар касе, ки вохӯрданд, гуфтанд, ки онҳо «Наҷотдиҳанда, ки Масеҳ Худованд аст»-ро дидаанд (Луқо 2:11,18).
Мардони хирадманд
Маҷусиён, он ситорашиносон аз шарқ, вақте ки бо кӯдаки Масеҳ вохӯрданд, «саҷда карданд ва Ӯро ибодат карданд». Сипас онҳо «ба Ӯ тӯҳфаҳо пешниҳод карданд: тӯҳфаҳои тилло, ладан ва мур - тӯҳфаҳое, ки сазовори подшоҳанд» (Матто 2:11). Имконияти вохӯрӣ бо Подшоҳи подшоҳон ин мардони хирадмандро водор кард, ки роҳи дарозро тай кунанд, тӯҳфаҳои бузург диҳанд, «бо шодии бениҳоят бузург шодӣ кунанд» ва бо хушхабари бузурги омадани Наҷотдиҳанда ба хона баргарданд. Онҳо бо иҷрои пешгӯӣ вохӯрда буданд (Матто 2:10).
Шимъӯн
Вақте ки Шимъӯн бо кӯдаки Масеҳ дар маъбад вохӯрд, ӯ медонист, ки бо Касе вохӯрдааст, ки «сулҳ ... наҷот ... нур ... ҷалол»-ро ба ҷаҳон хоҳад овард (Луқо 2:29-32). Ӯ низ дар Исо иҷрои пешгӯиро дид.
Анна
Ва вақте ки як пайғамбари пиронсол бо номи Анна бо Масеҳ дар маъбад вохӯрд, ӯ фавран ба Худо шукргузорӣ кард ва дар бораи Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки дар Ерусалим наҷотро меҷустанд, сухан гуфт (Луқо 2:38). Чаро? Зеро ӯ медонист, ки Наҷотдиҳандаро дидааст.
Шумо
Дар бораи шумо чӣ? Оё шумо бо Наҷотдиҳанда, Исои Масеҳ, вохӯрии шахсӣ доштаед? Агар дошта бошед, пас таҷрибаи тағирдиҳандаи ҳаёти шумо бояд шуморо водор кунад, ки бо ҳамду сано мисли чӯпонон, бо ибодат мисли Маҷусиён, бо эҳсосоти сулҳи ботинӣ мисли Шимъӯн ва бо хоҳиши қавӣ барои нақл кардан ба дигарон мисли Анна посух диҳед.
