Боре, як ҷавони сарватманд бо Худованд Исо вохӯрд ва аз ӯ пурсид: «Устоди нек, чӣ кор кунам, то ҳаёти ҷовидониро мерос гирам?» (Марқӯс 10:17 ESV; ниг. Матто 19:16; Луқо 18:18). Ҷавон буданаш, ӯ интизор дошт, ки умри дароз дар пеш дорад. Ӯ сарватманд буд, ки ба ӯ имкон медод аз ҳаёташ лаззат барад. Диндор буданаш, ӯ шариатро риоя мекард (Марқӯс 10:20). Бо вуҷуди ин, ӯ чизе бештар аз ҳаёти муваффақро меҷуст; ӯ ҳаёти ҷовидониро меҷуст!
Ҳаёти ҷовидонӣ чист?
Худованд Исо дар бораи як намуди нави ҳаёт сухан ронд, ки Ӯ ба рӯҳҳои мурдаи мо медиҳад. Ӯ онро ҳаёти фаровон (Юҳанно 10:10) ва ҳаёти ҷовидонӣ (Юҳанно 11:25) номид.
Биёед аз он изҳорот оғоз кунем, ки ҳаёти «ҷовидонӣ» нишондиҳандаи давомнокии вақти он нест. Ҳамаи инсонҳо рӯҳҳое доранд, ки то абад давом хоҳанд кард. Ва Китоби Муқаддас равшан аст, ки одамони бад ҷазои ҷовидонӣ хоҳанд гирифт (Юҳанно 5:28-29; Матто 25:46). Исо ин ҳаёти ҷовидониро дар дуои саркоҳинии худ чунин муайян кард: «Ин ҳаёти ҷовидонӣ аст, ки онҳо Туро, Худои ягонаи ҳақиқӣ, ва Исои Масеҳро, ки Ту фиристодаӣ, бишносанд» (Юҳанно 17:3).
Замони ҳозираи феъли «донистан» нишон медиҳад, ки ин дониш тавассути таҷриба аст, на танҳо дониши зеҳнӣ. Ин намуди дониш ҳаёти моро тағир медиҳад, то бештар ба Исо монанд шавем. Баъд аз ҳама, Исо ҳаёти ҳақиқии ҷовидонӣ аст (Юҳанно 14:6). Ин маънои онро дорад, ки доштани ҳаёти ҷовидонӣ шинохтани Исо ба таври наздик аст, ки моро тағир медиҳад, то ба Ӯ монанд шавем. Натиҷаи ниҳоӣ ин аст, ки мо мисли Ӯ зиндагӣ хоҳем кард.
Сарчашмаи ҳаёти ҷовидонӣ
Одам ҳаёти худро аз Худо гирифт. Ҳаёти ҷовидонӣ як намуди нави ҳаёт аст, ки он ҳам аз Худо меояд (Тит 1:2). Ин ҳаёт бо наҷоти мо алоқаманд аст; он ба даст оварда намешавад, балки мо онро бо файз гирифтем (Эфсӯсиён 2:8-9).
Худованд ваъдаи равшане дод: «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Ягона шарт дар ин ҷо имон овардан ба Худованд Исо аст. Ин маънои онро дорад, ки ҳаёти ҷовидонӣ тӯҳфаи Худост. Агар шумо ба Ӯ имон наоварда бошед, пас хонданро бас кунед ва ҳоло ба Худо дуо кунед, то ин сафари зеборо бо Худованд оғоз кунед. Иқрор шавед, ки шумо гуноҳкор ҳастед ва ҳамаи бори худро ба салиби Худованд Исо партоед, то аз тӯҳфаи ҳаёти ҷовидонии Ӯ лаззат баред.
Баракатҳои ҳаёти ҷовидонӣ
Ҳаёти ҷовидонӣ барои ҳар касе, ки ба Худованд Исо имон дорад, як воқеияти ҳозира аст. Ӯ ваъда дод: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 5:24). Ӯ дар бораи ваъдаи оянда сухан намегуфт, балки дар бораи воқеияти ҳозира. Мо метавонем аз ҳаёти ҷовидонӣ – ҳаёти илоҳии Исо – ҳоло, дар ҷисмҳои ҳозира ва шароити кунунии худ лаззат барем.
Худованд ба мо як метафораи ҷолиби хӯрдан ва нӯшидани Ӯро дод, вақте ки Ӯ гуфт: «Ҳар кӣ гӯшти Маро мехӯрад ва хуни Маро менӯшад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 6:54). Ӯ шарҳ дод: «Ҳар кӣ Маро мехӯрад, ӯ низ ба хотири Ман зиндагӣ хоҳад кард» (Юҳанно 6:57). Вақте ки шумо бо Исо муносибати қавӣ доред, шумо ҳаёти Исоро ба ҳаёти худ татбиқ хоҳед кард. Шумо ҳаёти Ӯро дар амал як қисми ҳаёти худ хоҳед кард, ва ин шуморо тағир медиҳад, то бештар ба Ӯ монанд шавед.
Яке аз баракатҳои муҳими доштани ҳаёти ҷовидонӣ амнияти ҷовидониест, ки он меорад. Масеҳ нишон дод, ки гӯсфандони ҳақиқии Ӯ – шогирдони Ӯ – онҳое ҳастанд, ки ба овози Ӯ гӯш медиҳанд ва аз Ӯ пайравӣ мекунанд (Юҳанно 10:27). Ба он шогирдон, Ӯ «ҳаёти ҷовидонӣ медиҳад, ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд» (Юҳанно 10:28). Ин баракатест, ки мо метавонем ҳоло ва то абад аз он лаззат барем.
Ҳаёти ҷовидонӣ ҳамчун таҷрибаи оянда
Дар асри ҳозира мо дар ҷисмҳои заиф қарор дорем, ки аз пирӣ ва беморӣ азият мекашанд, зеро мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки ба сабаби гуноҳ лаънат шудааст (Ҳастӣ 3:17). Мо васваса мешавем ва зуд-зуд ноком мешавем, зеро табиати афтодае, ки ҳанӯз дорем. Ин шароит қобилияти моро барои пурра лаззат бурдан аз ҳаёти ҷовидонӣ маҳдуд мекунад. Дар оянда ба мо ҳаёти ҷовидонӣ ваъда дода шудааст, ки ҳамаи қурбониҳоеро, ки мо барои Масеҳ дар асри ҳозира кардем, ҷуброн хоҳад кард (Марқӯс 10:30).
Павлус ин ваъдаро «умеди ҳаёти ҷовидонӣ» меномад (Тит 3:7). Доштани ин умед ба мо имкон медиҳад, ки азобҳоеро, ки дар ин ҷаҳон дорем, бо итминони пурра лаззат бурдан аз ҳаёти ҷовидонӣ дар оянда таҳаммул кунем. Худованд Исо ин идеяро ба таври комил баён кард, вақте ки Ӯ гуфт: «Ҳар кӣ ҳаёти худро дӯст медорад, онро гум мекунад, ва ҳар кӣ ҳаёти худро дар ин ҷаҳон нафрат мекунад, онро барои ҳаёти ҷовидонӣ нигоҳ медорад» (Юҳанно 12:25). Мушкилот дар он аст, ки чӣ тавр ҳаёти худро дар рӯи замин гузаронем, зеро тарзи иҷрои он ба он таъсир мерасонад, ки мо дар оянда аз ҳаёти ҷовидонӣ чӣ қадар лаззат мебарем. Ҳар қадар ки мо ҳоло бо Худованд дар муошират бошем, ҳамон қадар бештар ба Ӯ монанд хоҳем шуд, ва ин ба мо имкон медиҳад, ки аз ҳаёти ҷовидонӣ дар ин ҷо ва ҳатто бештар дар оянда лаззат барем.
