«Зеро Писари Одам омад, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад.» Луқо 19:10
Агар марде, ки шино карда наметавонист, ба оби чуқур афтад ва барои кӯмак фарёд занад, шумо чӣ кор мекардед? Ба ӯ китобе дар бораи панҷ дарси осони шиноварӣ мепартофтед? Ӯро рӯҳбаланд мекардед? Чӣ тавр ба об ҷаҳида, фарёд мезадед: «Танҳо ба ман нигоҳ кун, бародар! Аз мисоли ман пайравӣ кун! Ман ба ту шиноварӣ ва худро наҷот доданро меомӯзам!» Шумо ҳеҷ гоҳ чунин кор намекардед! Ин марди ғарқшуда ба дарсҳои шиноварӣ ниёз надорад. Барои ин хеле дер шудааст! Он чизе, ки ба ӯ лозим аст, наҷотдиҳанда аст, касе, ки дар ҳолати ноумедии ӯ ба назди ӯ меояд, даст дароз мекунад, ӯро боло мебардорад ва аз чанголи марг наҷот медиҳад.
Ҳамин тавр бо ҳолати рӯҳонии инсон низ ҳамин тавр аст. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд» ва «музди гуноҳ марг аст.» Ҳар касе, ки дар ин ҷаҳон таваллуд шудааст, ба гуноҳ афтодааст ва дар оғӯши сарди он ба ҳалокат маҳкум аст. Ягона роҳи наҷот бояд тавассути «Наҷотдиҳанда» бошад, касе, ки бо файз хам шуда, ҷони ниёзмандро аз доварӣ наҷот медиҳад. Барои инсон омӯхтани «худро наҷот додан» ғайриимкон аст. Кӯшиши беҳтарини ӯ кор намекунад ва пайравӣ аз мисоли дигарон бефоида аст. Он чизе, ки ба ӯ лозим аст, Наҷотдиҳанда аст.
Пас, мо бояд чӣ қадар шукргузор бошем, ки «Писари Одам омад, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад» (Луқо 19:10). Ӯ ҳамаи онҳоеро, ки ба Ӯ барои наҷоти худ эътимод доранд, наҷот медиҳад. Ҳатто чунон ки шахси ғарқшуда бояд ором шавад ва муборизаи худро дар оғӯши наҷотдиҳандаи худ қатъ кунад, мо низ бояд бо ин Наҷотдиҳанда, Худованд Исои Масеҳ ҳамин тавр кунем.
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред, ва наҷот хоҳед ёфт» (Аъмол 16:31)
