Оё ман миссионер ҳастам? Миссияи ман чист?
Ба наздикӣ ба ман саволҳои зерин дода шуданд: «Идеяи миссияҳо ва миссионерҳо аз куҷо пайдо шуд? Оё миссияҳо ҷанбаҳои расмӣ ва ғайрирасмӣ доранд? Ҳамчун масеҳии нав, оё ман ҳам миссионер ҳастам? Агар ҳа, миссияи ман чист? Ва майдони миссияи ман дар куҷост?»
Вақте ки Худованд Исо дар рӯи замин буд, Ӯ мардон ва занонро ба худ ҷалб мекард. Он гоҳ мо мебинем, ки онҳое, ки ба Ӯ ҷалб шуда буданд, қариб ба таври инстинктӣ ба дигарон нақл мекарданд. Мисолҳои Андриёс, махавӣ ва девонаро дида бароед:
Пас аз он ки Андриёс бо Исо вохӯрд, ӯ «бародари худ Шимъӯнро ёфта, ба ӯ гуфт: “Мо Масеҳро ёфтем” ... ва ӯро назди Исо овард» (Юҳ. 1:40-42). Махавие, ки шифо ёфт, ҳатто пас аз он ки ба ӯ гуфтанд, ки ба ҳеҷ кас нагӯяд, «рафта, озодона эълон кардан гирифт» (Марқ. 1:40-45). Девонае, ки Худованд аз ӯ легиони девҳоро берун кард, «рафта, дар Даҳшаҳр ҳамаи он чиро, ки Исо барои ӯ карда буд, эълон кардан гирифт» (Марқ. 5:20). Даҳшаҳр минтақае дар Фаластин буд, ки аз даҳ шаҳри муҳим иборат буд, ки бо ҳам пайваст буданд.
Масеҳиён миссионерҳоянд Бале, масеҳии нав бешубҳа миссионер аст. Масеҳиёни нав махсусан майл доранд, аммо инчунин масъуланд, ки он чиро, ки дар Исо, Наҷотдиҳанда ва Худованди худ ёфтаанд, нақл кунанд. Ин аксар вақт хеле стихиявӣ ва ғайрирасмӣ аст ва беҳтараш ҳамин тавр аст. Мо дар Каломи Худо борҳо мебинем, ки масеҳӣ барои нақл кардани Масеҳ ба дигарон ба ҳеҷ гуна иҷозат ё таъинот аз инсон ниёз надорад. Чор мисоли зеринро аз Навиштаҳо дида бароед:
Ҳамчун мисоли маъмулӣ, дар 2 Подшоҳон 7 махавиёни гурусна – ки лагери суриягиёнро холӣ ва хаймаҳоро пур аз хӯрок, либос, тилло ва нуқра ёфтанд – дарк карданд, ки ин чизҳои хубро барои худ нигоҳ доштан нодуруст аст. «Онҳо ба якдигар гуфтанд: “Мо дуруст рафтор намекунем. Ин рӯз рӯзи хушхабар аст, ва мо хомӯш мемонем. Агар то субҳ интизор шавем, ба мо ҷазое хоҳад омад. Акнун, биёед, рафта, ба хонадони подшоҳ хабар диҳем”» (2 Подш. 7:9-10).
Вақте ки Худованд Левиро (ки бо номи Матто низ маълум аст) даъват кард, ки аз паи Ӯ равад, Леви «ҳама чизро тарк карда, бархост ва аз паи Ӯ рафт ... ва дар хонаи худ ба Ӯ зиёфати калоне дод», ки ба он шумораи зиёди ҳамкасбони ҷамъоварандагони андоз ва дигаронро даъват кард (Луқ. 5:27-30). Ӯ мехост, ки дӯстонаш Он касро бишносанд, ки акнун аз паи Ӯ меравад ва касби сердаромадеро, ки ба он машғул буд, тарк мекунад.
Вақте ки таъқибот масеҳиёни аввали Ерусалимро пароканда кард, «онҳое, ки пароканда шуда буданд, ба ҳар тараф рафта, Каломро мавъиза мекарданд» (Аъмол 8:1-4). Аъмол 11:19 ба мо нишон медиҳад, ки баъзеҳо садҳо мил «Каломро мавъиза мекарданд» ва «Худованд Исоро мавъиза мекарданд», ва Худо онҳоро баракат дод.
Вақте ки Шоул аз Тарсус наҷот ёфт ва таъмид гирифт, ӯ «чанд рӯз бо шогирдон дар Димишқ гузаронд. Дарҳол ӯ дар куништҳо Масеҳро мавъиза кард, ки Ӯ Писари Худост» (Аъмол 9:19-20). Баъдтар, Павлус ба ин дар Ғалотиён 1:11-18 ишора карда, гуфт, ки ӯ бо ҷисм ва хун машварат накард ва барои иҷозат гирифтан ба Ерусалим нарафт.
Мо аз ин мисолҳо мебинем, ки масеҳии нав метавонад ва бояд Масеҳро бо онҳое, ки бо онҳо тамос дорад, нақл кунад. Ҳамагӣ пеш аз он ки Ӯ ба осмон баргашт, Худованд ба шогирдони худ гуфт, ки «вақте ки Рӯҳи Муқаддас бар шумо ояд ... шумо шоҳидони Ман хоҳед буд» (Аъмол 1:8). Даҳ рӯз пас, дар Рӯзи Пантикост Рӯҳи Муқаддас омад, ва онҳо дарҳол «корҳои аҷиби Худоро» гуфтан гирифтанд (Аъмол 2:1-11). Онҳо қобилияти сухан гуфтан бо забонҳои гуногунро доштанд; вақте ки мо дар боби мазкур пеш меравем, мебинем, ки онҳо дар бораи Масеҳ сухан мегӯянд: марг, эҳё ва баланд бардоштани Ӯ дар дасти рости Худо. Имрӯз, мо ҳамон Рӯҳи Муқаддасро вақте ки масеҳӣ мешавем, қабул мекунем, ва Ӯ ба мо имкон медиҳад, ки дар бораи Масеҳ, Наҷотдиҳандаи навёфтаи худ, низ сухан гӯем.
Миссияи масеҳӣ Миссионер аслан касест, ки миссия дорад. Миссияи мо ҳамчун масеҳиён дар он чизе, ки мо аксар вақт Комиссияи Бузург меномем, таҷассум ёфтааст, ки Худованди мо онро соддатарин баён кардааст, вақте ки Ӯ ба худ гуфт: «Ба тамоми ҷаҳон рафта, Инҷилро ба ҳар махлуқ мавъиза кунед» (Марқ. 16:15). Матто ин комиссияро ба таври муфассалтар пешниҳод мекунад: «Пас рафта, ҳамаи халқҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳи Муқаддас таъмид диҳед, ва ба онҳо таълим диҳед, ки ҳамаи он чиро, ки Ман ба шумо фармудаам, риоя кунанд» (Мат. 28:18-20). Мо бо иҷозати Ӯ меравем ва медонем, ки Ӯ ҳамеша бо мост. Майдони миссияи мо ҳар ҷоест, ки Худованд моро ҷойгир карданро мувофиқ донистааст.
Вақте фаро расида метавонад, ки Ӯ моро даъват кунад, ки хона ва муҳити ошнои худро тарк кунем, то дар ҷои дигар барои Ӯ хидмати мушаххасеро анҷом диҳем. Ин аст он чизе, ки аксари одамон вақте ки истилоҳи «миссионер»-ро ба таври расмӣ истифода мебаранд, дар назар доранд. Аммо аксар вақт гуфта мешавад, ки чиптаи ҳавопаймо ба кишвари дигар касро миссионер намекунад. Хидмат барои Худованд аз ҳар ҷое, ки мо ҳастем, оғоз меёбад, аммо Худованд метавонад доираи хидмати моро васеъ карданро мувофиқ донад. Агар мо дар корҳои хурд содиқ бошем, Худованд метавонад моро дар корҳои бузургтар истифода барад. Содиқӣ ва итоат сифатҳое мебошанд, ки Ӯ дар мо меҷӯяд.
Омодагӣ ба миссияҳо Чунон ки Ӯ бо Барнаббо ва Шоул (Павлус) дар Аъмол 13:1-4 кард, Худованд метавонад ба дигарон маълум кунад, ки Ӯ касеро ба майдони нави хидмат даъват мекунад. Рӯҳ ба пайғамбарон ва муаллимон дар ҷамъомади Антиохия равшан кард: «Акнун Барнаббо ва Шоулро барои коре, ки Ман онҳоро даъват кардаам, барои Ман ҷудо кунед». Ӯ ба онҳо омӯзиши амалӣ медод ва ба онҳо равшан карда буд, ки Ӯ онҳоро даъват мекунад, ки Антиохияро тарк карда, ба минтақаҳои дур раванд. Акнун Ӯ инро ба дигарон низ равшан кард, то ки онҳо бо онҳо ҳамкорӣ кунанд ва онҳоро ба файзи Худо барои ин кори нав супоранд (Аъмол 14:26).
Инчунин, қайд кунед, ки Худованд ҳеҷ гоҳ ягон курси расмии таҳсил, сертификат ё дараҷаро ҳамчун талабот барои хидмат ба Ӯ, дар ватан ё хориҷа, муқаррар накардааст. Фаҳмиши хуби Каломи Худо, муҳаббат ба одамон, қобилияти муошират бо онҳо, фурӯтании ҳақиқӣ, истеъдод барои забонҳо ва малакаҳои амалӣ – чунин сифатҳо муфиданд. Аммо вақте ки кор душвор мешавад, доштани итминон, ки Ӯ моро даъват кардааст ва ба мо супориш додааст, ки дар куҷо ҳастем ва чӣ кор мекунем, ҳатмист.
Ҳамчун аъзои бадани Масеҳ, биёед ҳамеша барои якдигар дуо гӯем ва ба таври амалӣ дастгирӣ кунем. Аммо вақте ки Худованд моро даъват мекунад, ки хона ва дӯстонро тарк карда, ба Ӯ дар ҷойҳои душвор ё дар корҳои мушкил хидмат кунем, чӣ қадар муҳимтар аст, ки бидонем, ки ҳамбоварон моро бо дуоҳо, рӯҳбаландӣ ва дастгирии амалии худ дар ҳар соҳаи хидмати миссионерӣ, ки Ӯ моро истифода мебарад, дастгирӣ мекунанд.
Аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
