Маъбад шоҳиди зидди беинсофӣ; андӯҳи паёмбар; довариҳои одилонаи Худо
Ирмиё 7 нубуввати наверо оғоз мекунад, ки махсусан маъбадро дар назар дорад, ки ба ҷои муҳофизат будан (чунон ки халқ, бе виҷдон, мехост), далели бештари беинсофии онҳо гардида буд. Онҳо бояд Шилоро дар хотир доштанд; зеро хонаи Худо низ ҳамин тавр хароб мешуд. Яҳудо, чунон ки Эфроим буд, партофта мешуд, ва Худо барои халқи Худ ҳеҷ шафоатеро намешунид. Ӯ итоатро талаб мекард, на қурбониро, ва агар халқ ба хонаи Ӯ меомад, дар ҳоле ки онҳо бутпарастӣ мекарданд, онҳо танҳо онро олуда мекарданд. Аммо Исроил аз паррандагони осмон камтар фаҳмиш дошт, ки ҳадди аққал вақтҳои муайяншудаи худро медонистанд, дар ҳоле ки Исроил доварии Яҳуваро намедонист (Ирмиё 8). Аз ояти 18 то ояти 2-и боби 9 паёмбар амиқи андӯҳи худро ошкор мекунад. Аз ояти 3-и Ирмиё 9 ӯ довариро эълон мекунад — доварие, ки халқҳои атрофро низ фаро хоҳад гирифт. Ва бо назардошти ин довариҳо ӯ ҳар як мардро насиҳат медиҳад, ки на дар инсон, балки дар дониши Яҳува фахр кунад (Ирмиё 9:23, 24).
