Андешаҳои Худо дар бораи муқаддасони Ӯ дар замин; боқимондаи Исроил мӯҳр зада шуда, ҳифз карда шуда, барои баракат пеш аз довариҳои Худо ҷудо карда шудаанд; шумораи зиёди халқҳо дар назди тахт наҷотро ба Худо ва Барра нисбат медиҳанд
Аммо Худо инчунин дар бораи муқаддасони худ дар замин (ки, бояд дар хотир дошт, маҷлис ҳеҷ гоҳ ҳоло дида намешавад) пеш аз саҳнаҳои минбаъда, хоҳ довариҳо бар замини Рум ё корҳои махсуси бадӣ, фикр мекунад, то онҳоро барои он рӯз ҳифз ва мӯҳр кунад.
Аввалан, шумораи комили боқимондаи Исроил мӯҳр зада мешавад, пеш аз он ки ба асбобҳои илоҳии довариҳои Худо иҷозат дода шавад, ки амал кунанд; 144,000=12 x 12 x 1000. Онҳо барои баракат мувофиқи мақсадҳои Худо ҳифз карда шуда, аз ҷониби Ӯ ҷудо карда мешаванд; ҳанӯз дар баракатҳои худ дида намешаванд, аммо барои онҳо ҳифз карда шудаанд. Баъдтар шумораи зиёди халқҳо дида мешаванд. Дар ин ҷо бояд қайд кард, ки ҳеҷ гуна эълони пайғамбарии қаблӣ дар бораи баракати наҷотёфтагон дар мусибати бузург вуҷуд надорад (на сеюним соли Матто 24 — ин ба яҳудиён дахл дорад — балки он чизе, ки дар нома ба калисои Филаделфия зикр шудааст). Аз ин рӯ, ин дар ин ҷо ба мо пурра дода шудааст ва ба мо ба таври возеҳ гуфта шудааст, ки онҳо кистанд. Шумораи зиёди халқҳо дида мешаванд, ки на дар атрофи тахт, балки дар назди он ва дар назди Барра истодаанд, адолати онҳо эътироф шудааст ва худи онҳо ғолиб мебошанд. Онҳо наҷотро ба Худои ин тавр ошкоршуда, яъне ба Худои бар тахт ва ба Барра нисбат медиҳанд. Онҳо ба ин саҳнаҳои заминӣ тааллуқ доранд, на ба маҷлис. Инро фариштагоне, ки дар атрофи тахт ҳастанд, пирон ва махлуқоти зинда — ҳама якҷоя қисми осмонии саҳнаро, ки аллакай бо тахт алоқаманд аст, ҷавоб медиҳанд; фариштагон дигаронро, ки марказ ва доираи фаврии тахтро ташкил медиҳанд, иҳота кардаанд, шумораи зиёди либосҳои сафед дар назди он. Фариштагон Омин мегӯянд ва Худои худро низ ситоиш мекунанд.
Фарқи байни ситоишҳои табақаҳои гуногуни ибодаткунандагон
Ҳамаи ин ба шумораи зиёди либосҳои сафед ва фариштагон тааллуқ дошт; танҳо аввалӣ дар бораи Барра сухан меронад, ки Ӯ низ наҷоти онҳо буд. Фариштагон ба ин Омин мегӯянд; аммо Худои худро ситоиш мекунанд. Онҳо қаблан ба Барра ҷалол ва баракат нисбат дода буданд; аммо, табиист, ки наҷот ба Барра қисми суруди онҳо набуд. Аммо чор махлуқи зинда ва пирон дар ин ҷо ибодат намекунанд, зеро муносибатҳои худи онҳо гуногун буданд ва инҳо он чизе нестанд, ки дар ин ҷо дар бораи он сухан меравад. Онҳо, то он даме, ки китоб меравад, дар Ваҳй 4 ва Ваҳй 5 пайдо мешаванд, ки дар он ҷо онҳо дар тахтҳои атроф ҳастанд ва тоҷҳои худро дар назди тахт мепартоянд ва Ӯро, ки то абад зинда аст, ибодат мекунанд. Онҳо сабабҳои ибодатро мувофиқи муносибатҳое, ки дар онҳо ҳастанд, медиҳанд: муносибати фариштагон бо Худои онҳост; муносибати шумораи зиёди либосҳои сафед, бо Худои тахт ва Барра ҳамчун дорандаи унвони ҳукумат ва наҷоти замин ҳамчун чизи ҳозира. Ин ки Барра Писар буд, бале, Худое, ки фариштагонро офарид, дар ин ҷо савол нест, балки дар бораи ҳар як сухан гуфтан дар муносибати худ, то ин муносибатҳоро ошкор созад.
Шумораи зиёди либосҳои сафед аз мусибати бузург як синфи алоҳида, фарқкунанда аз муқаддасони осмонӣ ва ҳазорсола ва боқимондаи яҳудӣ
Ҳамин тавр, мо лашкарҳои осмонӣ, муқаддасони ҷалолёфта ва шумораи зиёди либосҳои сафедро дорем, ки ҳар як дар муносибати гуногун аст, аммо аввалӣ ва охирӣ асосан якҷоя партофта шудаанд — муқаддасони ҷалолёфта як синфи алоҳидаро ташкил медиҳанд. Онҳо дар ин ҷо ибодат намекунанд. Аммо яке аз пирон, ки ҳамеша ақли Худоро доранд, ба пайғамбар шарҳ медиҳад, ки шумораи зиёди либосҳои сафед кистанд. Ин ҳанӯз қисми ваҳйи пайғамбарӣ набуд ва ин ҷои худи маҷлис набуд. «Ҷаноб, ту медонӣ,» мегӯяд пайғамбар. Онҳо аз мусибати бузург баромада буданд, дар он содиқ буданд, либосҳои онҳо дар хуни Барра сафед буданд. Онҳо муқаддасони ҳазорсола набуданд, яъне дар он замон таваллуд шудаанд ва аз рӯи таваллуд ба масъулияти он ҳолат (ки файз бояд онро қонеъ мекард) тобеъ набуданд. Онҳо пок карда шуданд ва эътироф карда шуданд, ки чунин ҳастанд, бо огоҳии он ва ғалаба вақте ки дигарон оғоз карданд; то ки онҳо, ҳамчун аллакай покшуда ва эътирофшуда, ҳамеша дар назди тахт як синфи махсус бошанд ва ба Ӯ шабу рӯз дар маъбади Ӯ хидмат кунанд.
Ин онҳоро фавран аз ибодаткунандагони осмонӣ фарқ мекунад; дар он ҷо маъбад нест; Худованд Худои Қодир ва Барра маъбад мебошанд. Ӯ, ки бар тахт нишастааст, бар инҳо хайма мезанад, чунон ки як вақт бар хайма. Онҳо на танҳо ҳамчун Исроил дар ҳавлиҳо, ё халқҳо дар ҷаҳон ҳастанд: онҳо дар маъбади ҷаҳон ҷои коҳин доранд. Шумораи зиёди ҳазорсола ибодаткунандагонанд; инҳо коҳинонанд. Чунон ки Анна, духтари Фануил, ҳамеша дар худи маъбад буд, онҳо ҳамеша ба тахт дастрасӣ доранд. Аммо онҳо дар зери Барра низ баракатҳо доштанд, ки ба Ӯ низ наҷоти худро нисбат медиҳанд — Чӯпони некӯкор, ки ронда шуда буд ва худаш низ аз мусибати бузург гузашта буд, онҳоро ғизо медод; онҳо дигар гурусна ё ташна намешуданд, чунон ки аксар вақт мекарданд; ва таъқиб ё мусибат ба онҳо намерасид. Барра, чунон ки дар ин замони гузариш маълум аст, аммо дар тахт баланд бардошта шудааст, онҳоро ғизо медод ва онҳоро ба чашмаҳои оби зинда мебурд. Ин, чунон ки барои мо, ваъдаи чоҳи об нест, ки ба ҳаёти абадӣ ҷорӣ мешавад ва ҳамчун наҳр ҷорӣ мешавад; балки онҳо ғизо мегирифтанд, тароват меёфтанд ва аз файзи Барра, ки онҳоро пайравӣ карда буданд, комилан ғамхорӣ мешуданд; ва худи Худо ҳама ашкҳоро аз чашмони онҳо пок мекард. Онҳо тасаллои Худоро доштанд, ки арзиши ҳамаи ғамҳоеро, ки аз сар гузаронида буданд, дошт. Аммо баракатҳои онҳо тасаллоҳоянд, на шодии дурусти осмонӣ. Ҳамин тавр, онҳо як синфи алоҳида, фарқкунанда аз пирон ё муқаддасони осмонӣ, ва фарқкунанда аз муқаддасони ҳазорсола, ки ҳеҷ гоҳ мусибатро нахоҳанд дид, бо мавқеи маълуме, ки дар файз дар назди Худо муқаррар шудааст, мебошанд. Ин як ваҳйи нав дар бораи онҳоест, ки аз мусибати бузург мегузаранд. 144,000 нафари Ваҳй 14 як синфи шабеҳ аз байни яҳудиён мебошанд, ки аз мусибати махсуси худ мебароянд.
