Оё шумо Подшоҳи фурӯтанро мешиносед?
Таърих хеле ҷолиб аст. Он ба мо дарсҳои арзишманди зиёде медиҳад. Ман на як бору ду бор дар бораи мардони бузурге шунидаам, ки чунон фурӯтан буданд, ки одамонро ба ҳайрат меоварданд.
Ман дар бораи подшоҳоне хондаам, ки бо либосҳои оддӣ ба хонаҳои тобеони фақири худ ташриф оварда, дар бораи ниёзҳои онҳо пурсон мешуданд, бе он ки онҳоро огоҳ кунанд, ки аз ҷониби шоҳона дидан карда мешаванд. Онҳо танҳо пас аз он ки фақиронро бо он чизе, ки ба онҳо лозим буд, таъмин карданд, худро ошкор карданд. Яке аз онҳо халифаи бузург Умар аз Арабистон буд.
Бузургии ҳақиқӣ
Мо наметавонем, ки чунин корҳои наҷибро қадр накунем. Муттаҳид кардани бузургӣ ва фурӯтанӣ бузургии ҳақиқӣ аст. Аммо агар инсон чунин корҳои наҷибро карда тавонад, оё касе метавонад Худоро аз кардани коре, ки боз ҳам наҷибтар аст, боздорад?
Ҳар қадар шахс бузургтар бошад, мо ӯро барои фурӯтан буданаш бештар қадр мекунем. Аммо бузургтарин кист? Албатта, Худост. Ҷалоли Ӯ аз ҷалоли ҳамаи дигарон, ҳам одамон ва ҳам фариштагон, бениҳоят зиёдтар аст. Ӯ Офаридгори осмон ва замин аст.
Аз ин рӯ, бузургтарин ва наҷибтарин чиз дар таърих ин мебуд, ки Ӯ қарор дод, ки ба ин замин дар шакли инсон биёяд. Чунон ки баъзе подшоҳони хирадманд медонистанд, ки онҳо бояд дар шакли фурӯтан пайдо шаванд, то ниёзмандонро натарсонанд, ҳамин тавр Худо ба таври фурӯтан пайдо шуд, то инсонро то марг натарсонад.
Ӯ бояд ба тавре пайдо мешуд, ки ба Ӯ имкон диҳад, ки бо мо ва мо бо Ӯ муошират кунем. Ин пайдоиш Таҷассуми Ӯ номида мешавад. Худо ин корро вақте кард, ки Масеҳ ба замин омад.
Хоҳиши Худо
Аз оғози таърих Худо бо насли инсонии мо сухан мегуфт. Ӯ тавассути бузургии офариниши худ сухан гуфт: офтоб, моҳ ва ситорагон; кӯҳҳо, баҳрҳо, дарахтон ва гулҳо; бисёр паррандагон ва ҳайвоноти зебо.
Ӯ ба таври равшантар тавассути пайғамбарони худ бо роҳҳои гуногун сухан гуфт. Аммо ниҳоят ва аз ҳама беҳтар Ӯ тавассути Исои Масеҳ бо мо сухан гуфт (Ибриён 1:1).
Китоби Муқаддас дар бораи Масеҳ чунин мегӯяд:
«Худои пурра дар Ӯ сокин шуданро писандид» (Қӯлассиён 1:19; 2:9) ва Ӯ аз азал бо Худо вуҷуд дошт ва ҳеҷ кас Худоро надидааст. Аммо Масеҳ ба ин ҷо омад, то дар шахсияти худ ҳамаи сифатҳои Худоро эълон кунад (Юҳанно 1:18).
Тавассути Масеҳ қудрат, ҳикмат ва муҳаббати Худо ба таври равшан дида мешавад. Онҳо дар ҳаёт, амалҳо ва таълимоти Масеҳ дида мешаванд. Аз ин рӯ, Китоби Муқаддас мегӯяд:
«Бузург аст сирри худотарсӣ: Худо дар ҷисм зоҳир шуд» (1 Тимотиюс 3:16).
Хоҳиши самимӣ
Мо метавонем Худоро бишносем ва ба Ӯ танҳо тавассути Шахсияти беназири Исои Масеҳ, ки гуфт, биёем:
«Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам; ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6). Ӯ Подшоҳи подшоҳон аст, ки худро ба хотири шумо, дӯсти азиз, фурӯтан кард.
Оё шумо Ӯро имрӯз қабул мекунед? Танҳо ба Ӯ иқрор шавед, ки шумо гуноҳкор ҳастед ва аз Ӯ бахшиш пурсед. Ӯ шуморо мебахшад ва ба ҳаёти шумо меояд!
—Рафиқ
