Як ривояти таълимӣ дар Забурҳои 104, 105 ва 106 ҷараён дорад. Забур 104 Худои ҳикматро, ки ҷаҳонро офаридааст, ситоиш мекунад; Забур 105 қудрати наҷотбахш ва файзи Ӯро бузург медонад. Аммо Забур 106 иқрор мешавад, ки қавми Ӯ борҳо бар зидди Ӯ, Офаридгор ва Наҷотдиҳандаи худ, исён карда буданд. Ӯ бо адолат онҳоро доварӣ карда, ба асорат фиристод.
Китобҳои Муқаддаси мо 150 Забури ҷамъоваришударо ба панҷ бахш ё китоб тақсим мекунанд ва Забур 106 бахши чорумро ба итмом мерасонад. Ин як анҷоми хеле ғамгин аст. Ягона умеде, ки дар он ҷо ёфт мешавад, ин аст, ки Худо шояд боз раҳм кунад ва қавми Худро ҷамъ оварад (Заб. 106:47). Аммо баъд шодии Забур 107 меояд! «Бигзор наҷотёфтагони Худованд чунин гӯянд, ки Ӯ онҳоро наҷот додааст… ва аз заминҳо ҷамъ овардааст» (107:2–3), ҳамон тавре ки нависандаи Забур 106 дуо карда буд.
Забур 107 чор намунаи наҷотро медиҳад. Баъзе одамон дар биёбон бо ҷонҳои хаста саргардон буданд, аммо Худованд онҳоро ба шаҳре бурд (оятҳои 4–9). Баъзеҳо аз сабаби исёни худ занҷирҳо ва меҳнати сахтро таҳаммул карданд, аммо Худованд онҳоро аз торикӣ берун овард ва занҷирҳояшонро шикаст (оятҳои 10–16). Дигарон аз сабаби гуноҳҳои беақлонаи худ азоби ҷисмонӣ кашиданд, аммо Худованд онҳоро бо каломи Худ шифо дод (оятҳои 17–22). Боз дигарон бо баҳрҳои тӯфонӣ рӯ ба рӯ шуданд ва ба ҳайрат афтода буданд, аммо Худованд мавҷҳоро ором кард ва онҳоро ба саломатӣ расонд (оятҳои 23–32). Дар ҳар як ҳолат, забурнавис эълон мекунад: «Эй кош, ки одамон Худовандро барои некии Ӯ ва барои корҳои аҷиби Ӯ ба фарзандони одам шукр гӯянд!»
Наҷотёфтагони Забур 107 ҳам бо таърих ва ҳам бо нубувват алоқаманд буда метавонанд, аммо бешубҳа мо бояд барои худ низ дарсе пайдо кунем. Оё мо ҳеҷ гоҳ аз офариниши Худо ба ҳайрат наомадаем ва Ӯро барои наҷот ситоиш накардаем — аммо баъд бар зидди Ӯ исён накардаем? Биёед ба Ӯ фарёд занем! Агар мо ин чизҳоро мушоҳида кунем, меҳрубонии Худовандро хоҳем фаҳмид.
