Дархост ва ҳамду сано аксар вақт дар ибодат омехта мешаванд, аммо ба таври дуруст, онҳо танҳо ибодатро ташкил намедиҳанд. «Худовандо, ҷони маро наҷот деҳ» дархост аст. «Ташаккур, Худовандо, барои наҷот додани ҷони ман» ҳамду сано аст. «Ташаккур, Худовандо, барои он ки Ту ҳастӣ» ибодат аст.
Дархост
Як мисол метавонад ин фарқияти нозукро каме равшантар кунад. Фарз мекунем, ки шахсе, ки шино карда наметавонад, ба дарё меафтад. Вақте ки ӯ барои наҷот додани худ мубориза мебарад ва дарк мекунад, ки ин чӣ қадар бефоида аст, ӯ аз дил фарёд мезанад: «Кӯмак! Кӯмак! Маро наҷот деҳ! Маро наҷот деҳ!» Ин дархост аст. Ҳеҷ гуна гунаҳкори маҳкумшударо ба дуо кардан таълим додан лозим нест. Шарҳи пуританӣ дар бораи Забур 107, ки дар он гунаҳкорон ҳамчун фарёдкунанда ба Худо барои наҷот тасвир шудаанд, мегӯяд: «Бадбахтӣ шахсро дар санъати дуо ба таври аҷиб таълим медиҳад!»
Ҳамду сано
Дар посух ба фарёди кӯмаки ин марди ғарқшуда, як марди хушлибос ногаҳон пайдо мешавад. Бе дудилагӣ, ӯ ба дарё ғарқ мешавад ва бо хатари ҷони худ, марди ғарқшударо бехатар ба соҳил меорад. Ҷавоби наҷотёфтагон ҳамду санои бузург аст: «Чӣ тавр ман метавонам миннатдории худро ба шумо барои амали шуҷоатонаи шумо дар наҷот додани ҷони ман баён кунам! Боз ҳам ташаккур!» Ин нишон медиҳад, ки вақте гунаҳкор дарк мекунад, ки Масеҳ, Писари Худо, бо кори ивазкунандаи худ дар Ҷолҷото, наҷоти ӯро аз ҷазои гуноҳ имконпазир кардааст. Пас аз қабули Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ, ӯ аз Каломи Худо итминон дорад, ки наҷот ёфтааст. Ин ҷони ӯро бо шодӣ ва лабони ӯро бо сурудҳои ҳамду сано ба Он ки ӯро наҷот дод, пур мекунад.
Ибодат
Аммо акнун наҷотдиҳанда, пас аз он ки наҷотёфтаро бехатар ба хонааш бурд, корти худро ба ӯ дода мегӯяд: «Лутфан фардо ба хонаи ман биёед ва бо ман хӯрок хӯред, то мо беҳтар шинос шавем». Рӯзи дигар марди наҷотёфта ба суроғаи корт меравад. Ба ҳайрати ӯ, наҷотдиҳандаи ӯ дар бузургтарин қаср дар сарватмандтарин қисми шаҳр зиндагӣ мекунад. Хизматгор дарро мекушояд ва ӯро ба ҳуҷра мебарад. Сипас мизбони наҷотдиҳандаи ӯ пайдо мешавад ва фавран меҳмони худро ором мекунад.
Дар давоми як зиёфати аъло, ӯ аз ашрофӣ, меҳрубонӣ, меҳмоннавозӣ, ҳикмат, файз ва фурӯтании мизбони худ огоҳ мешавад. Ба ибораи дигар, ӯ ба қадр кардани хислати ахлоқӣ ва арзиши ҳақиқии мизбони худ, ба ғайр аз он ки ӯ ҳамчун наҷотдиҳандаи ӯ кардааст, меомӯзад. Дар ҳоле ки ӯ фаромӯш намекунад, ки мизбони ӯ наҷотдиҳандаи ӯ буд, миннатдории ӯ барои он ки ӯ барои ӯ кардааст, акнун аз ҳайрат ва қадрдонии ӯ аз он ки ӯ дар худ аст, зиёдтар аст. Ва ҳар қадар ки ӯ мизбони худро бештар мешиносад, ин қадрдонӣ ҳамон қадар меафзояд.
Татбиқ
Умедворем, ки ин мисол фарқияти байни дархост, ҳамду сано ва ибодатро нишон медиҳад. Мӯъмин ҳеҷ гоҳ фаромӯш карда наметавонад, ки Худованд Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи ӯст ва Ӯ ӯро бо арзиши гаронбаҳотарин хуни худ наҷот додааст. Аммо, вақте ки ӯ Худовандро бештар наздиктар мешиносад, миннатдории ӯ ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда бо қадрдонии афзояндаи Шахси пурҷалоли Ӯ омехта мешавад, зеро ҷанбаҳои гуногуни хислати Ӯ аз ҷониби Рӯҳ тавассути Каломи Ӯ ошкор мешаванд. Масеҳӣ, бо муошират бо Худованди худ, бо хирадмандтарин одамон фарёд мезанад: «Маҳбуби ман ... сарвари даҳ ҳазор ... комилан зебост!» (Суруди Сулаймон 5:10,16).
«Танҳо се намуди дуо вуҷуд дорад: Ба ман кӯмак кунед! – Ташаккур – Вой!» — Анн Ламотт
