Забурҳои 104 то 107 як пайдарпайии зеборо ташкил медиҳанд. Забур 104 бо даъват ба «Худовандро ҳамду сано гӯед!» ба охир мерасад ва ояти аввали Забур 105 ҷавоб медиҳад: «Эй, Худовандро шукр гӯед!» Ин намуна такрор мешавад, зеро ибораҳои шабеҳ як забурро бо дигаре пайваст карда, занҷири шодиовари ҳамду саноро ба вуҷуд меоранд.
Забур 104 Худои офаринишро баракат дод ва сипас Забур 105 Худои наҷотро ҷалол дод. Аммо Забур 106 оҳанги дигар мегирад. Сарфи назар аз илтифоти Худо, забурнавис бояд иқрор шавад: «Мо гуноҳ кардем» (Заб. 106:6). Дар ҳоле ки Забур 105 қудрати наҷотбахши Худоро баррасӣ мекард, Забур 106 нокомиҳои такрорӣ ва саркашии қавми Ӯро нақл мекунад. Ин як рӯйхати ғамангез аст. Дар Миср ва дар Баҳри Сурх онҳо Ӯро айбдор карданд; дар биёбон онҳо Ӯро озмуданд (оятҳои 7–15). Онҳо ба Мусо ва Ҳорун ҳасад бурданд, гӯсолаи тиллоӣ парастиш карданд ва замини ваъдашударо, вақте ки бори аввал наздик шуданд, нафрат карданд (оятҳои 16–27). Онҳо ба Баал рӯ оварданд, сипас бо Худованд дар обҳои низоъ мубориза бурданд (оятҳои 28–32; муқ. Ададҳо 20:13). Ҳатто дар замин, онҳо бо душманони Худо мубориза набурданд, балки ба онҳо ҳамроҳ шуданд (оятҳои 34–39). Чӣ қадар суханони забурнавис мувофиқанд: «Онҳо Худои Наҷотдиҳандаи худро фаромӯш карданд» (ояти 21).
Қобили зикр аст, ки Забурҳои 104 ва 105 корҳои Худоро бузург донистанд, аммо Забур 106 мегӯяд, ки мардум корҳои Ӯро фаромӯш карданд (оятҳои 13, 21–22). Дар натиҷа, онҳо корҳои халқҳоро омӯхтанд, ки ба зудӣ корҳои наҷисгардонии худи онҳо шуданд (оятҳои 35, 39). Агар мо он чиро, ки Худованд кардааст, фаромӯш кунем, мо ҳамон роҳи нохушро пайравӣ хоҳем кард.
Шоири Забур 106 зоҳиран чандин аср пас аз Мусо зиндагӣ мекард, зеро мардум аллакай аз сабаби бевафоӣ дар асорат буданд. Бо вуҷуди ин, ӯ аз Худо хоҳиш мекунад, ки онҳоро дубора ҷамъ кунад (оятҳои 46–47), ва ӯ бо гуфтани «Худовандро ҳамду сано гӯед!» ба охир мерасад. Оё мо аз Худо дур шудаем? Мо низ метавонем Ӯро ҷӯем, зеро дар хашм Ӯ раҳматро ба ёд хоҳад овард (Ҳаб. 3:2).
