Силсила– Декабри 2023 –Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Аломатҳои Китоби Муқаддас
Ҷамъоварӣ аз Аҳди Қадим,Қисми 9
Дувоздаҳ ҷосус ва рисолати онҳо
«Далер бошед. Ва аз меваи замин биёред». — Ададҳо 13:20 NKJV
Меваи Замини Ваъдашуда
Яке аз фармонҳое, ки ба дувоздаҳ ҷосус дода шуда буд, ин буд, ки аз меваи Замини Ваъдашуда баргардонанд. Сабаби ин дар он буд, ки исроилиён, ки ҳанӯз дар биёбон саргардон буданд, метавонистанд аз баракатҳое, ки замини Канъон ба онҳо пешкаш мекард, пешакӣ чашанд. Оё ин замин ба умедҳои баланди онҳо ҷавоб медод? Чанд сол онҳо дар биёбон саргардон буданд, аммо акнун лаҳзае фаро расида буд, ки онҳо дар бораи ин замин каме бештар маълумот гиранд.
Аввалин шиносоии онҳо бо Замини Ваъдашуда ҳеҷ гоҳ ноумедкунанда набуд, зеро ҷосусон на камтар аз се маҳсулоти гуногунро баргардонданд. Муҳимтарин ва маъруфтарини онҳо хӯшаи калони ангур буд, ки онро ду нафар бояд мебардоштанд. Водии Эшкол номи худро аз он чизе, ки дар он ҷо буд, гирифтааст, зеро Эшкол маънои «хӯшаи ангур»-ро дорад (нигаред ба Ададҳо 13:24).
Ҳоло калимаи ибронии «води» дар ин оят ҳамчунин маънои «ҷӯй»-ро дорад, ки ин хеле фаҳмо аст, зеро дар водиҳо аксар вақт ҷӯйҳо ҷорӣ мешаванд. Аз ин рӯ, мо метавонем дар зеҳни худ тасвири ҷосусонро ташаккул диҳем, ки ба водие ворид мешаванд, ки дар он ҷӯйе ҷорӣ аст ва нишебиҳояш бо токҳо ва дарахтони мева пӯшида шудаанд. Агар дар Водии Эшкол об намебуд, ҷосусон ҳатман мева намеёфтанд.
Ин барои мо маънои рӯҳонӣ дорад. Дар Навиштаҳо, ҷӯйҳо ё дарёҳо аксар вақт фаъолияти озоди Рӯҳи Муқаддасро ифода мекунанд (Юҳанно 7:38-39-ро ба назар гиред). Чӣ тавре ки маҳсулоти кишоварзӣ барои нашъунамо ба об ниёз доранд, ҳамин тавр меваи рӯҳонӣ – «меваи Рӯҳ» – бе кори зиндакунандаи Рӯҳ дар имондор нашъунамо карда наметавонад (Ғалотиён 5:22, 6:8). Ин барои масеҳӣ талаботи муҳим аст, агар ӯ хоҳад, ки аз меваи замини осмонӣ, ки барои ӯ нигоҳ дошта шудааст, баҳра барад. Ӯ ҳеҷ гоҳ аз баракатҳои он ҷо – баракатҳои абадӣ ва рӯҳонӣ, ки насиби ӯ дар Масеҳ аст – ҳатто андаке ҳам тасаввурот нахоҳад дошт, агар ӯ аз Дарёи оби зинда ламс нашуда бошад.
Меваи ток
Аввалин мевае, ки ҷосусон дар Водии Эшкол ёфтанд, хӯшаи калони ангур буд. Ду нафар аз ҷосусон, Еҳушаъ ва Колеб, ки ба Худованд содиқ буданд,ХУДОВАНД, воқеан меваи замини Канъонро қадр мекарданд.
Дар Навиштаҳо меваи ток одатан ҳамчун рамзи шодӣ истифода мешавад (Доварон 9:13; Забур 104:15; Ишаъё 24:7-ро ба назар гиред). Аз ин рӯ, хӯшаи ангуре, ки ҷосусон ёфтанд, ба мо дар бораи шодие нақл мекунад, ки мо дар осмонҳо дар натиҷаи кори Рӯҳи Муқаддас пайдо мекунем. Дар Ғалотиён 5:22, «шодӣ» ҳамчун як ҷанбаи муҳими меваи Рӯҳ зикр шудааст. Рӯҳи Муқаддас Ҳамон аст, ки об медиҳад ва мо ин меваи осмонҳоро танҳо бо кишт кардан ба Рӯҳ дарав карда метавонем (6:8).
Юҳанно 15 нишон медиҳад, ки ин шодии осмонӣ натиҷаи иттиҳоди мо бо Масеҳ, Токи ҳақиқӣ аст (ояти 1). Донистани Падар ва Писар тавассути қудрати Рӯҳи Муқаддас манбаи шодии абадӣ аст: «Ва ҳақиқатан ҳам, муоширати мо бо Падар ва бо Писари Ӯ Исои Масеҳ аст. Ва ин чизҳоро ба шумо менависем, то ки шодии шумо комил бошад» (1 Юҳанно 1:3-4).
Пайвастагии байни муошират ва шодиро мушоҳида кунед. Муоширати мо бо Падар ва Писар шодии ҳақиқӣ ва комилеро ба вуҷуд меорад, ки дар ҳеҷ ҷои дигар ёфт намешавад. Муошират ва шодӣ ҷудонопазиранд. Водии Эшкол дар наздикии Ҳеброн ҷойгир буд, ки номаш маънои «муошират» ё «иттифоқ»-ро дорад. Шодии ҳақиқӣ ва комилро танҳо дар ҷои муошират бо Худо – иттиҳод бо Падар ва Писар – пайдо кардан мумкин аст.
Анор ва анҷир
Хӯшаи ангур ягона мевае набуд, ки ҷосусон ёфтанд; онҳо ҳамчунин анор ва анҷирро баргардонданд. Шояд ба инҳо дар Ададҳо 20:5 ишора шудааст, ки дар он ҷо мо исроилиёнро мебинем, ки шикоят мекунанд, ки биёбони бесамар «ҷои ғалла ё анҷир ё ток ё анор нест; ва оби нӯшиданӣ ҳам нест». Дар дигар қисматҳои Аҳди Қадим ин меваҳо низ дар як нафас зикр шудаанд (Такрори Шариат 8:8; Ҳаггай 2:19).
Дар мавриди маънои анор, тақлиди анорҳо дар домани либоси саркоҳин ва ҳамчунин дар сарпӯшҳо, ё қисми болоии ду сутуне, ки дар ҳар ду тарафи даромадгоҳи маъбад истода буданд, сохта шуда буданд (Хуруҷ 28:31-34; 1 Подшоҳон 7:18; 2 Подшоҳон 25:17). Ба ибораи дигар, мо ин меваро дар робита бо маъбад пайдо мекунем. Он муқаддасиеро, ки ба хонаи Худо мувофиқ аст, рамзӣ мекунад. Барои саркоҳин, анорҳо – мисли зангӯлаҳои тиллоӣ – барои дохил шудан ба маъбад зарур буданд (Хуруҷ 28:35). Онҳо ба муқаддасие ишора мекунанд, ки Масеҳро тавсиф мекунад ва ба Ӯ имкон медиҳад, ки ҳамчун Саркоҳини осмонии мо дар назди Худо зоҳир шавад (Ибриён 7:26).
Дар мавриди анорҳо дар сутунҳои маъбад, чунин ба назар мерасад, ки онҳо ҳамчун ороиши шабакаи атрофи сарпӯшҳо сохта шуда буданд. Мувофиқи Забур 93:5, «муқаддасӣ хонаи [Худоро] зеб медиҳад». Ин фикрро тасдиқ мекунад, ки анорҳо ба муқаддасие ишора мекунанд, ки барои ҳузури Худо талаб карда мешавад. Онҳо ба муқаддасии амалӣ ҳамчун меваи кори Рӯҳи Муқаддас алоқаманданд (бо ибораи «меваи шумо ба муқаддасӣ» дар Румиён 6:22 муқоиса кунед).
Ҳоло биёед ба анҷирҳо назар андозем. Яке аз бобҳои аввали Китоби Муқаддас ба мо дар бораи маънои ин меваи сеюм, ки ҷосусон баргардонданд, чизе мегӯяд. Пас аз хӯрдани дарахти дониши неку бад, Одам ва Ҳавво барои пӯшонидани бараҳнагии худ аз баргҳои анҷир пӯшишҳо сохтанд (Ҳастӣ 3:7). Баъдтар, Худо худаш ба онҳо либосҳои дигар дод, ки аз пӯсти ҳайвоноти қурбонии бегуноҳ сохта шуда буданд. Пӯшиши баргҳои анҷир либоси аъмоли неки худи инсонро рамзӣ мекунад, ки бо он ӯ кӯшиш мекунад ҳолати гунаҳкори худро аз Худо пинҳон кунад. Он ба таври шадид бо либосҳои наҷот – либоси адолат – муқоиса мешавад, ки мо онро дар натиҷаи марги Барраи Худо ройгон мегирем.
Дарахти анҷир ҳамчунин барои рамзи Исроил ҳамчун миллат, ки бо либоси адолати худ пӯшида шудааст, истифода мешавад. Дар дарахти анҷире, ки Масеҳ лаънат кард, танҳо баргҳо ёфт шуданд; мева набуд. Исроил дар баргҳои худсафедкунӣ печида буд. Гарчанде ки онҳо зоҳиран эътирофи хуб доштанд, онҳо наметавонистанд меваи доимии адолатро дар назди Худо ба вуҷуд оранд.
Имрӯз дарахти анҷир хушк шудааст – ғазаб бар мардум омадааст – аммо дар охирзамон ин вазъият тағйир хоҳад ёфт ва дарахти анҷир боз сабзида хоҳад шуд (Матто 21:19, 24:32; Луқо 21:30). Он гоҳ Исроил дигар адолати худро ҷустуҷӯ нахоҳад кард, балки адолати Худоро, ки дар Масеҳ ошкор шудааст. Онҳо бо либоси адолати Ӯ зебо хоҳанд шуд (Ишаъё 61:10), ва шаҳри Ерусалим номида хоҳад шуд: «ХУДОВАНД АДОЛАТИ МОСТ» (Ирмиё 33:16). Исроил воқеан мева хоҳад овард, ки дар бораи он гуфта хоҳад шуд: «Меваи ту дар Ман ёфт мешавад» (Ҳушаъ 14:8).
Дар ҳоле ки анорҳо меваи муқаддасиро рамзӣ мекунанд, анҷирҳо меваи адолатро ифода мекунанд (Филиппиён 1:11-ро ба назар гиред). Онҳо якҷоя ба мо хусусиятҳои инсони навро нишон медиҳанд, ки мувофиқи Худо дар «адолат ва муқаддасии ҳақиқат» офарида шудааст (Эфсӯсиён 4:24 NASB). Ин хусусиятҳо нишонаҳои офариниши нави пайдоиши осмонӣ мебошанд. Инсони аввал, Одам, наметавонист инҳоро ба вуҷуд орад. Ҳатто дар ҳолати бегуноҳии худ дар боғи Адан, Одам бо адолат ва муқаддасии ҳақиқӣ нишонгузорӣ нашуда буд. Ӯ воқеан бегуноҳ буд, аммо ба бадӣ муқобилат накард ва баъдан, аз он олуда шуд. Ӯ одилона амал накард ва дар ҳузури бадӣ муқаддас намонд. Адолат ва муқаддасии ҳақиқӣ меваҳои офариниши наве мебошанд, ки бар кори наҷоти Масеҳ асос ёфтаанд.
Дар нома ба Эфсӯсиён, ки моро ба сарзамини истироҳати мо – осмонҳо – мебарад, мебинем, ки чӣ тавр ин меваи гаронбаҳо насиби мо шудааст. Дар Масеҳ ба мо муқаддасӣ ва адолат дода шудааст, ки ба мо дар ҳузури муқаддаси Худо ҷой медиҳад (Эфсӯсиён 1:3-6). Дар Эфсӯсиён 4 ва 5 мебинем, ки чӣ тавр ин метавонад дар ҳаёти мо намоён гардад, то меваи Рӯҳро ба таври амалӣ дидан мумкин аст, зеро мо бо «аъмоли бесамари торикӣ» муошират надорем (5:11 nkjv). Он гоҳ мо самимӣ ва беайб хоҳем буд, ки бо «меваҳои адолат» – ки ҳамчунин «меваи осоишта» номида мешавад – пур хоҳем шуд (оятҳои 8-9; Филиппиён 1:11; Ибриён 12:11).
Оё мо меваҳои осмонҳоро қадр мекунем, ҳамон тавре ки ду ҷосус аз меваи Замини Ваъдашуда лаззат бурданд? Ё, мо ба онҳо чандон арзиш намедиҳем, ҳамон тавре ки аксарияти мардум? Онҳо аз сабаби беимонии худ замини гувороро нафрат карданд.
Агар мо меваҳои осмонҳоро донем ва қадр кунем, оё мо аз он қаноатмандем, ки гоҳ-гоҳ дар биёбон, яъне дар шароити зиндагии мусофирии худ дар ин ҷо, онҳоро мечашем? Ё мо аз онҳо пайваста лаззат мебарем, ҳатто ҳоло баракатҳои осмонии худро пурра соҳиб мешавем? Инҳо мушкилоти мо мебошанд.
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
Моҳи оянда Қисми 10-и ин Силсиларо ҷустуҷӯ кунед.
