Ду дӯст дар бораи мавзӯъҳои динӣ сӯҳбат мекарданд. Онҳо масъалаи ҷазо барои гуноҳ дар ҳаёти ояндаро муҳокима карданд. Онҳо ба қаноатмандии худ қарор доданд, ки ҳеҷ гуна ҷазо вуҷуд надорад. Онҳо қарор доданд, ки дӯзах афсона аст. Онҳо баҳс карданд, ки Худо Худои муҳаббат аст ва наметавонад махлуқоти Худро ба дӯзах ва ҷазо супорад.
Сӯҳбат қатъ шуд, вақте ки як масеҳӣ, ки хомӯшона ба муҳокима гӯш медод, гуфт: «Фарз кунем, ки ҳамааш дуруст аст.» Ин суханон гӯё ҳаворо бурида, бо қувваи азим ба гӯши ду нафари дигар афтоданд. Қудрати Худо гӯё дар паси онҳо буд, чунон ки ҳамеша дар паси ҳақиқат аст. Хомӯшии ҷиддӣ чанд дақиқа ҳукмронӣ кард. Худо сухан гуфта буд.
Фарз кунем, ки ҳамааш дуруст аст, ки Худо бояд гуноҳро ҷазо диҳад? Чӣ тавр шумо дар назди Ӯ меистодед? Чӣ метавонистед ба Ӯ бигӯед? Чӣ тавр шумо дар назди Довар муваффақ мешудед? Фарз кунем, ки ҳамааш дуруст аст, ки дӯзах воқеият аст? Як шубҳанок бо тамасхур пурсид: «Дӯзах куҷост?» Ҷавоби фаврӣ ва дуруст омад: «Дар охири ҳаёти Масеҳро радкунанда». Бигзор аз шумо пурсам, дар охири роҳе, ки шумо ҳоло қадам мезанед, чӣ интизор аст?
Фарз кунем, ки ҳамааш дуруст аст, ки Худованд Исо ягона Наҷотдиҳанда аст ва марги Ӯ ягона воситаест, ки шумо метавонед барои ҳузури Худо мувофиқ бошед. Агар шумо Ӯро нодида гиред, чӣ мешавад? Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред? Оё ин санҷиш аст
Фарз кунем, ки ҳамааш дуруст аст, ки хуни бисёр нафратшудаи Исо ягона чизест, ки шуморо аз гуноҳҳоятон пок карда метавонад. Оё он шуморо пок кардааст, ё шумо ҳанӯз дар гуноҳҳои худ бо суръати даҳшатнок ба абадияти гумшуда меравед?Фарз кунем, ки ҳамааш дуруст аст, чунон ки Навиштаҳо мегӯянд, ки наҷот аз аъмол нест. Ҳамаи калисоравӣ, таълими мактаби якшанбе ва монанди инҳо чӣ маъно доранд, агар шумо ба яке ё ҳамаи инҳо ҳамчун аъмоли нек барои наҷот додани худ ё кӯмак ба наҷот додани худ такя кунед? Аз бефоида ҳам бадтар. Хатои марговар, агар идома ёбад.Фарз кунем, ки ҳамааш дуруст аст. Аҳ! Агар ҳамааш нодуруст мебуд, имондор дар ин дунё беҳтаринро дорад ва дар дунёи дигар бадтар нест. Аммо агар ҳамааш дуруст бошад, агар шумо дар гуноҳҳои худ бимиред, сарнавишти шумо чӣ қадар даҳшатнок хоҳад буд.
Калом боварибахш аст ва сазовори қабули комил аст, ки Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гунаҳкоронро наҷот диҳад (1 Тимотиюс 1:15)
Фарз кунем, ки ҳамааш дуруст аст!
