Огоҳӣ аз Армеро
3 ноябри соли 1985 вулқоне дар Колумбия, Амрикои Ҷанубӣ таркид. Лава барфро дар кӯҳ зуд об кард ва миқдори зиёди оби обхезӣ, ки бо лой омехта шуда буд, ба вуҷуд овард, ки шаҳри хурди Армероро зери об кард.
Нишонаҳо ва огоҳиҳо аз хатари наздик вуҷуд доштанд. Вулқон муддате ғур-ғур мекард, дуд ва миқдори ками лава мепартофт. Хокистари он ҳар рӯз ба шаҳр меафтод. Аммо, гуфта мешуд, ки мардуми Армеро як гурӯҳи мағрур буданд, ки худро аз бисёри дигарон беҳтар меҳисобиданд ва фикр мекарданд, ки ба онҳо офат расида наметавонад. Умуман, огоҳиҳо нодида гирифта шуданд.
Гуфта мешавад, ки дар ҳоле ки шаҳрдор дар радиои маҳаллӣ сӯҳбат мекард, тарси мардумро ором мекард ва мегуфт, ки хатаре нест, истгоҳ ногаҳон хомӯш шуд. Вулқон таркид ва обхезӣ фаро расид! Дар дақиқаҳо, шаҳр хароб шуд ва тақрибан 23,000 нафар одамон мурданд. Имрӯз шумо метавонед ба ин минтақа ташриф оред ва харобиро бубинед. Ин як манзараи даҳшатнок аст.
Ин ба мо рӯзҳои Нӯҳро ба ёд меорад. Худо «дид, ки бадии инсон дар рӯи замин бузург аст, ва ҳар нияти фикрҳои дили ӯ танҳо ҳамеша бадӣ буд. Ва Худованд аз он ки инсонро офарида буд, пушаймон шуд… ва дар дили худ ғамгин шуд» (Ҳастӣ 6:5-6 NKJV). Аз ин рӯ, Ӯ эълон кард, ки заминро доварӣ хоҳад кард. Аммо пеш аз омадани доварӣ, Худо роҳи гурезро фароҳам овард. Ӯ бо Нӯҳ, марде, ки «бо Худо роҳ мерафт» (ояти 9) дар миёни ин ҳама бадӣ, сӯҳбат кард ва ба ӯ гуфт, ки киштӣ – як киштии бузург – барои наҷоти оилааш ва ҳайвонот ва барои ҳар каси дигаре, ки мехост дохил шавад, созад.
Нӯҳ барои сохтани ин киштӣ 120 сол сарф кард, ва дар ин муддат ӯ мардумро аз доварии наздики тӯфони бузург огоҳ кард, аммо ҳеҷ кас ба огоҳиҳои ӯ гӯш надод. Даъват ба дохил шудан барои ҳама, бепул, кушода буд. Ягона коре, ки онҳо бояд мекарданд, дохил шудан буд, ки бо ин имони худро ба паёме, ки Худо тавассути Нӯҳ медод, нишон медоданд. Рӯзе Худованд ба Нӯҳ ва оилааш гуфт, ки дохил шаванд, ва онҳо дохил шуданд. Худо инчунин бисёр ҳайвонотро ба киштӣ овард, ва онҳо низ дохил шуданд.
Дари киштӣ ҳафт рӯз кушода монд, вақте ки Худо онро баст. Сипас борон ва обхезӣ омад ва тамоми заминро барои ним сол пӯшонд. Танҳо онҳое, ки дар дохили киштӣ буданд, зинда монданд.
Пастшавии тадриҷӣ инсонро ба ҳамон сатҳи пасти ахлоқӣ, ки пеш аз тӯфон буд, овард. Оятҳои Китоби Муқаддас муфлисшавии ахлоқии моро ба таври возеҳ эълон мекунанд. «Мо ҳама мисли чизи нопок ҳастем, ва ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои ифлос ҳастанд; мо ҳама мисли барг пажмурда мешавем, ва гуноҳҳои мо, мисли бод, моро бурдаанд» (Ишаъё 64:6). «Ҳеҷ кас одилона нест, ҳатто як нафар ҳам нест, ҳеҷ кас намефаҳмад; ҳеҷ кас Худоро намеҷӯяд… Ҳеҷ кас некӣ намекунад, ҳатто як нафар ҳам нест… ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Румиён 3:10-12,23).
Мисли замони Нӯҳ, имрӯз Худо роҳи гурезро аз доварии наздик фароҳам овардааст: «Музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Масеҳ Исои Худованди мост» (6:23). Худо «аз марги бадкор хурсанд нест, балки аз он ки бадкор аз роҳи худ баргардад ва зиндагӣ кунад» (Ҳизқиёл 33:11).
Инсон гунаҳкор аст; Худо муқаддас аст. Инсони гунаҳкор бе кӯмак наметавонад дар назди Худо истодагарӣ кунад. Аз ин рӯ, Худо Писари Худро, Исоро фиристод, ки ихтиёран ба замин омад, дар ин ҷо ҳаёти комилро гузаронд ва ҳамчун Бегуноҳ дар ҷои инсони гунаҳкор истод. Ӯ ихтиёран нархеро пардохт кард, ки мо бояд пардохт мекардем. Бо ин роҳ, Худо роҳи наҷотро фароҳам овард. Дар замони Нӯҳ, ҳар як нафар бояд ба киштӣ дохил мешуд, то аз доварӣ гурезад. Мо ҳам бояд ба таври инфиродӣ роҳи наҷотро, ки Худо тавассути имон ба Писари худ пешниҳод мекунад, қабул кунем. «Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ мемонад» (Юҳанно 3:36). Ба Писар имон овардан маънои онро дорад, ки шумо:
- Эътироф кунед ки шумо дар назди Худо гунаҳкори гунаҳкор ҳастед.
- Фаҳмед ва имон оваред ки Исо бегуноҳ буд, аммо ҷазои гуноҳҳои шуморо аз Худо дар салиб бар худ гирифт ва ҳоло шумо озодед.
- Аз Ӯ хоҳиш кунед ки Наҷотдиҳанда ва Худованди шумо бошад, хоҳиш кунед, ки Ӯ ҳаёти шуморо роҳнамоӣ кунад, ки чӣ тавр шумо бояд барои Ӯ зиндагӣ кунед, на барои худ.
- Таъхир накунед! Ҳоло вақти он аст, ки шумо ин қарорро қабул кунед, онро ба таъхир нагузоред. «Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред, ва наҷот хоҳед ёфт» (Аъмол 16:31). Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
