«Беист дуо гӯед» 1 Таслӯникиён 5:17
Пояи ҳаёти рӯҳонӣ
Ду чиз барои парвариш ва нигоҳ доштани ҳолати тоза ва солим будани рӯҳ, хондани Калом ва дуо муҳим аст. Агар хоҳем, ки дилҳо ва ҳаёти мо ба файзи ба мо атошуда ҷавоб диҳад, мо наметавонем аз ҳардуи онҳо сарфи назар кунем. Агар хондани Калом сарфи назар карда шавад, мо дар хатар хоҳем буд, ки дуоҳои мо ба ифодаи хоҳишҳои оддии табиӣ табдил ёбанд, на ба «шафоат мувофиқи иродаи Худо». Аз тарафи дигар, агар дуо сарфи назар карда шавад, на қувват ва на шодӣ нахоҳад буд, балки ҳолати сард ва бесамар будани рӯҳ хоҳад буд.
Барои ҳаёти рӯҳонӣ ҳеҷ чиз зараровартар аз он нест, ки ақл бо ҳақиқатҳои илоҳӣ машғул бошад, дар ҳоле ки дил ва виҷдон ба қудрати он бегона боқӣ мемонанд. Ҳеҷ нишонаи мутмаинтар ва яқини ҳолати паст ва носолими рӯҳонӣ аз набудани дуоҳо буда наметавонад.
Намуна ва қудрати дуо
Агар мо ба Ӯ ҳамчун намуна ва нақши мубораки худ назар кунем, мебинем, ки Ӯ хидмати худро бо дуо оғоз кардааст (Луқо 3:21). Ва дар охири ҳаёти аҷиби худ дар миёни азобҳои салиби худ Ӯ дуо кард (Луқо 23:34). Дар бораи натиҷаҳои мубораке, ки аз ифодаи вобастагӣ ба Худо дар дуои муттаҳид ё инфиродӣ ба амал омадаанд, фикр кунед.
Шогирдон аз Рӯҳи Муқаддас пур шуданд ва ҷуръат карданд, ки каломи Худоро гӯянд «баъд аз он ки дуо карданд» (Аъмол 4). Фариштаи Худованд Петрусро аз зиндон дар ҷавоби дуое, ки аз ҷониби калисои Худо барои ӯ беист карда мешуд, наҷот дод» (Аъмол 12).
Ман боварӣ дорам, ки вақте таърихи Калисо аз ҷалол баррасӣ мешавад, дида мешавад, ки ҳар мавҷи баракат ба муқаддасон ва наҷоти гунаҳкорон аз дуоҳои самарабахш ва гарми бисёриҳо, ки меҳнати онҳо дар Осмон бештар аз замин маълум аст, пеш аз он буд. Биёед ин даъватро ба дил гирем «беист дуо гӯед».
