«Ва ӯ писари нахустзодаи худро таваллуд кард. Ӯро дар порчаҳои матоъ печонд ва дар охуре гузошт, зеро дар меҳмонхона барои онҳо ҷой набуд.»
- — Луқо 2:7 NIV
Ба наздикӣ ман бо як гурӯҳи ҳамкорони масеҳӣ истода, суруди зебоеро мехондам, ки бо калимаҳои «Ӯ кист дар он охури дур?» оғоз мешуд. Ман аз он ба ҳаяҷон омадам, ки ҳар як банд бо саволи «Ӯ кист?» оғоз мешуд. Вақте ки ман худро ҷавобҳои ин саволи амиқро мехондам, дили ман аз ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳ аз нав пур шуд.
Танҳо дар чанд сатри кӯтоҳ, нависандаи суруд, Бенҷамин Р. Ҳанби, таҷассум, ҳаёт, хидмат, ҳамдардӣ, азоб, марг, эҳё ва баланд бардоштани Худованди моро дар бар гирифта буд. Дар ин мавсими ид, биёед танҳо ба се саволи ӯ назар андозем.
«Ӯ кист дар он охури дур, ки чӯпонон дар пойҳояш меафтанд?»
Кӯдаке, ки дар охури чорво таваллуд шуда буд, боис шуд, ки фариштагони бузург осмонро аз ҷалол ба Худо пур кунанд, ва чӯпонони фурӯтан дар назди охуре зону зананд. Суруд Ӯро ҳамчун Он ки «чӯпонон дар пойҳояш меафтанд» тасвир мекунад. Оё мо ба онҳо ҳамроҳ намешавем?
«Ӯ кист дар андӯҳи амиқ, рӯзадор дар биёбон?»
Пас аз 40 рӯзи рӯзадорӣ, Худованд сангҳоро ба нон табдил намедод, то гуруснагии худро қонеъ кунад; аммо Ӯ баъдтар панҷ нон ва ду моҳии хурдро зиёд мекард, то мардумро сер кунад. Ва Ӯ имрӯз низ моро баракат медиҳад.
«Ӯ кист, ки мардум ӯро баракат медиҳанд, барои суханони нармӣ?»
Ӯ ҷамъомадро дар куништ дар Носира бо хондани рисолати Масеҳ, аз Ишаъё 61, ва сипас гуфтани «Имрӯз ин Навишта дар гӯшҳои шумо иҷро шуд» ба ҳаяҷон овард. Дар он маврид мардум аз суханони файзбахши Ӯ дар ҳайрат монданд. Ва мардум аз он вақт инҷониб дар ҳайрат мондаанд.
«Ӯ кист? ... Ӯ Худованд аст, Подшоҳи ҷалол!»
Танҳо як ҷавоб ба саволи «Ӯ кист?» вуҷуд дорад. Ва нависандаи суруд онро пешниҳод кард: «Ӯ Худованд аст, эй достони аҷиб! Ӯ Худованд аст, Подшоҳи ҷалол!»
Ӯ кист?
Ӯ кист дар он охури дур Дар пойҳояш чӯпонон меафтанд? Ӯ кист дар андӯҳи амиқ Рӯзадор дар биёбон?
Ӯ Худованд аст! Эй достони аҷиб! Ӯ Худованд аст! Подшоҳи ҷалол! Дар пойҳояш мо фурӯтанона меафтем, Ӯро тоҷдор кунед! Ӯро тоҷдор кунед, Худованди ҳама!
Ӯ кист ки мардум баракат медиҳанд Барои суханони нармӣ? Ӯ кист, ки ба Ӯ меоранд Ҳама беморон ва ғамгинон? Нақорат
Ӯ кист ки истода гиря мекунад Дар қабре, ки Лаъзор хобидааст? Ӯ кист, ки издиҳоми ҷамъшуда Бо суруди пурғалабаи баланд истиқбол мекунад? Нақорат
Инак! Дар нисфи шаб, Ӯ кист Дар Гетсемани торик дуо мекунад? Ӯ кист дар он дарахт Дар ғам ва азоб мемирад? Нақорат
Ӯ кист ки аз қабр Барои шифо додан ва кӯмак кардан ва наҷот додан меояд? Ӯ кист, ки аз тахти худ Танҳо бар тамоми ҷаҳон ҳукмронӣ мекунад? Нақорат —Аз ҷониби Бенҷамин Р. Ҳанби (1832-1867)
