Душанбе, 1 Декабр 2025

Ва азбаски фарзандон ба ҷисм ва хун шарокат доранд, Ӯ низ шарики инҳо гардид, то ки ба воситаи мамот соҳиби қудрати мамотро, яъне иблисро нобуд намояд.

ба Ибриён 2:14

«Эй шамшер! Ба муқобили чӯпони Ман ва ба муқобили марде ки ҳамдами Ман аст, бархез, мегӯяд Худованди лашкарҳо; Чӯпонро бизан, ва гӯсфандон пароканда хоҳанд шуд, ва Ман дасти Худро бар хурдон хоҳам нигаронид.

Закариё 13:7

Ман ва Падар як ҳастем».

Инҷили Юҳанно 10:30

Тарона. Суруди рӯзи шанбе.

Забур 91:1

Ва соябоне дар рӯз барои соя аз гармо, ва барои малоз ва паноҳгоҳ аз бод ва борон хоҳад буд.

Ишаъё 4:6

Зеро ки дар он ҷо курсиҳои доварӣ меистод, курсиҳои хонадони Довуд. Барои Ерусалим сулҳу осоиштагӣ талаб кунед: бигзор дӯстдорони ту некрӯз бошанд!

Забур 121:5-6

Танҳо дар Худо ҷонам ором меёбад; наҷотам аз Ӯст.

Забур 61:2

Ӯ обҳои баҳрро мисли машке ҷамъ кардааст, вартаҳоро дар хазоин гузоштааст.

Забур 32:7

Зеро ки Ту қалъае барои бенаво, қалъае барои мискин дар вақти тангии вай, паноҳгоҳе аз борони сел, сояе аз гармо будӣ; зеро ки нафаси қаҳролуди мустабидон мисли селоби деворшикан аст.

Ишаъё 25:4