Калимаи «интизор шудан» дар Ишаъё 40:31 маънои танҳо ва якка ба Ӯ нигоҳ карданро дорад. Он ҳамчунин интизории Ӯ ва аз Ӯ умед доштанро дар бар мегирад. Ин калимаи хеле пурра аст. Ин сабаби он аст, ки он ба таври гуногун тарҷума шудааст. Як калима дар забони англисӣ пуррагии маънои онро намедиҳад. Пас, мо бояд танҳо Худоро интизор шавем. Мо бояд ба Ӯ нигоҳ кунем; Ӯро интизор шавем; ва танҳо аз Ӯ умед дошта бошем. Дар ин машқ, мо дар дониши он чизе, ки дар фикри Худост, амиқтар мешавем; ва ин чизҳоеро, ки дар фикри мо буданд ва мувофиқи Ӯ нестанд, иваз мекунад.
Кӣ мушовири Ӯ буд? Кӣ ба Ӯ роҳи фаҳмишро нишон дод? Ӯ маслиҳатҳои Худро ба мо маълум мекунад ва ақли моро дар роҳи фаҳмиш ҳидоят мекунад, вақте ки мо Ӯро интизор мешавем. Фикрҳои Ӯ, на онҳое, ки дар ақли мо пайдо мешаванд, бояд боқӣ монанд! Қуввати Ӯ, на қуввати мо, ғолиб хоҳад омад! Ва ин ҳамон чизест, ки Ӯ мехоҳад мо дошта бошем. Ӯ мегӯяд: «Ҷалоли Худованд зоҳир хоҳад шуд, ва ҳамаи башар онро якҷоя хоҳанд дид; зеро даҳони Худованд сухан гуфтааст»; ва боз: «Онҳое, ки Худовандро интизор мешаванд, қуввати худро нав хоҳанд кард» (40:5, 31).
Каломи Худои мо то абад хоҳад истод (ояти 8). Бигзор чашмҳо ба осмон нигоҳ кунанд — Ӯ онҳоро ва тамоми лашкари ситораҳои онҳоро офаридааст. Бигзор онҳо ба замини зерини худ нигоҳ кунанд — Ӯ кӯҳҳоро вазн кардааст; Ӯ ғубори заминро чен кардааст; ва обҳои баҳрро дар кафи дасти худ чен кардааст! Ҳамаи онҳо қудрати абадӣ ва илоҳияти Ӯро зоҳир мекунанд. Ҳатто миллатҳо, ки ҳоло бо муноқишаҳо ва ихтироъкории худ дар харобкорӣ намоёнанд, барои Ӯ мисли ғубори хурди тарозу мебошанд. «Ҳамаи миллатҳо дар назди Ӯ ҳеҷанд» ва беҳудаанд! «Онҳо аз ҷониби Ӯ камтар аз ҳеҷ ва беарзиш ҳисобида мешаванд» (ояти 17)! Ӯро интизор шавед!
