«Баъд аз ин воқеаҳо Худо Иброҳимро озмуд ва ба ӯ гуфт: «Иброҳим!» Ӯ ҷавоб дод: «Ман ин ҷо ҳастам». Ӯ гуфт: «Писари худро, писари ягонаи худро Исҳоқро, ки дӯст медорӣ, бигир, ба замини Мӯриё бирав ва ӯро дар он ҷо ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ дар яке аз кӯҳҳое, ки ба ту мегӯям, қурбонӣ кун» (Ҳастӣ 22:1-2). Мушкилии мо дар он нест, ки мо намедонем иродаи Худоро. Нороҳатии мо аз он аст, ки мо иродаи Ӯро медонем, аммо намехоҳем онро иҷро кунем! Вақте ки Худо бори аввал бо Иброҳим сухан гуфт, фармонҳои Ӯ оддӣ буданд: «Ба замине бирав, ки ба ту нишон медиҳам» (ниг. Ҳастӣ 12:1). Сипас Худо Иброҳимро дар тӯли солҳо аз як қатор озмоишҳо гузаронд. Иброҳим сабрро омӯхт, зеро ӯ ваъдаи Худоро дар бораи писар интизор буд, ки бисту панҷ сол тӯл кашид. Иброҳим омӯхт, ки ба Худо дар ҷангҳо бо подшоҳон ва дар нобудшавии Садӯм ва Амӯро бовар кунад. Қуллаи роҳи имони Иброҳим вақте буд, ки Худо аз ӯ хост, ки ягона чизеро, ки барои ӯ аз ҳама чизи дигар муҳимтар буд, қурбонӣ кунад. Итоати қаблии Иброҳим нишон дод, ки ӯ ҳар чизи дигареро, ки Худо аз ӯ хост, зуд ва қатъӣ қурбонӣ мекард, аммо оё ӯ барои ин омода буд? Худо аз Иброҳим нахост, ки чунин қурбонии муҳимро дар оғози муносибати онҳо анҷом диҳад. Ин беш аз сӣ сол пас аз он ки Иброҳим бо Худо роҳ рафтанро оғоз кард, ба амал омад.
Вақте ки Падар роҳҳои Худро дар сафари масеҳии шумо ба таври тадриҷӣ ба шумо ошкор мекунад, шумо, мисли Иброҳим, сатҳи амиқтари бовариро ба Ӯ инкишоф медиҳед. Вақте ки шумо бори аввал масеҳӣ шудед, дастурҳои Устоди шумо эҳтимол асосӣ буданд, ба монанди таъмид гирифтан ё тағир додани тарзи ҳаёти шумо. Аммо вақте ки шумо меомӯзед, ки ба Ӯ амиқтар бовар кунед, Ӯ хислати шуморо барои мувофиқат ба озмоишҳои калонтар инкишоф медиҳад ва бо озмоиши бузургтар муҳаббати бештар ба Худо ва дониши роҳҳои Ӯ меояд. Оё шумо барои ваҳйи навбатии Худо омодаед?
