Ин сеюмин аз панҷ маротиба дар китоби Ибриён аст, ки муаллиф зикр мекунад, ки Худованд Исо дар дасти рости Худо нишастааст. Ин танҳо такрори бемақсад нест; ҳар дафъае, ки он зикр мешавад, як нуқтаи мушаххасе вуҷуд дорад, ки Рӯҳи Худо мехоҳад ба мо пешниҳод кунад.
Аввалан, дар Ибриён 1:3 мехонем: «Вақте ки Ӯ бо худаш гуноҳҳои моро пок кард, дар дасти рости Ҳазрати Олӣ нишаст». Дар ин замина муаллиф ҳафт ҷалоли Худованд Исоро ба мо пешниҳод мекунад; аз ин рӯ, мо метавонем бигӯем, ки Ӯ аз сабаби ҷалоли Шахсияти худ нишастааст!
Баъдан, дар ҳамон боб мешунавем, ки Падар мегӯяд: «Дар дасти рости Ман нишин, то даме ки душманони Туро зери пои Ту гардонам» (1:13). Дар ин ҷо, Ӯ аз сабаби бартарии худ нишастааст.
Ишораи сеюм ояти имрӯза аст. Дар ин ҷо, Худованд Исо аз сабаби коҳинии комили худ нишастааст. Баръакси онҳое, ки дар коҳинии Левитӣ буданд, Худованд Исо набояд барои гуноҳҳои худ қурбонӣ мекард; коҳинии Ӯ низ бо марг маҳдуд нест, зеро Ӯ ҳамеша зинда аст!
Ин моро ба чорумин маротиба меорад, ки дар он зикр шудааст, ки Худованди мо нишаст: «Аммо ин Мард, пас аз он ки як қурбонӣ барои гуноҳҳо то абад пешниҳод кард, дар дасти рости Худо нишаст» (10:12). Дар ин ҷо, мо мебинем, ки Худованд Исо аз сабаби қурбонии комили худ нишастааст.
Панҷумин ва охирин маротибае, ки мо Масеҳро нишаста мебинем, дар боби 12 аст. Дар он ҷо мо Ӯро ҳамчун намунаи комили худ мебинем, вақте ки мо ин мусобиқаро, ки ҳаёти масеҳӣ ном дорад, мегузаронем. Мо дар осмон як объекте дорем, ки ба он тамаркуз кунем: «Ба Исо нигоҳ карда, муаллиф ва комилкунандаи имони мо, ки барои шодие, ки дар пеши Ӯ гузошта шуда буд, салибро таҳаммул кард, шармандагиро нафрат кард ва дар дасти рости тахти Худо нишаст» (12:1–2). Бигзор чашмону дилҳои мо имрӯз бо Ӯ машғул ва тақсимнашаванда бошанд!
