Ин чӣ гуна муҳаббат аст, ки Муҳаббати зинда Писари ягонаи Худро қурбонӣ кунад, то онҳоеро наҷот диҳад, ки қонун талаб мекард, ки зинда набошанд – писарони Иблис ва ғуломони итоаткори гуноҳ! Дар ин ҷо муҳаббат аст, зеро мо Худоро дӯст намедоштем, балки соатҳои гаронбаҳоро ба худ ва гуноҳ сарф мекардем, мо таҳдиди асои ислоҳии Осмонро таҳқир мекардем ва доварии Ӯро бо табассум инкор мекардем.
Ин чӣ гуна муҳаббат аст, ки Худо Писари Худро бо зарбаҳои сахттарин бизанад, то гунаҳкорон шифо ёбанд, ки Ӯ барои гуноҳҳое, ки мо кардаем, бимирад, то мо аз Рӯҳи неки Худо мӯҳр карда шавем! Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки мо атоҳои ҳаёти абадӣ, пурра ва ройгонро мегирем, вақте ки ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар мекунем, ки Ӯ гуноҳҳои моро ҳангоми овезон будан дар дарахт бардошт.
Ин чӣ гуна муҳаббат аст, ки Худо роҳи Биҳиштро ин қадар осон ва мутмаин кардааст, атои Худо бе як тин пардохт, ҳаёти абадӣ, бетағйир амн! Барои сарватмандон хеле гарон аст, ки ба даст оранд, барои исрофкорони беҳуда хеле бехатар аст, ки аз даст диҳанд, барои камбағалон хеле гаронбаҳо аст, ки қарз диҳанд, барои ғоратгарони дузд хеле қавӣ аст, ки сӯиистифода кунанд.
Ин чӣ гуна муҳаббат аст, ки ба ҳама ин қадар озодона нишон дода шудааст, ки ҳар кӣ ба Масеҳ, ки мурд, бовар кунад, ҳеҷ гоҳ нобуд намешавад, зеро Ӯ омад, то ҳамаи онҳоеро, ки бовар мекунанд, даъват кунад, то арӯси беайби Ӯ бошанд! Масеҳ моро то марг дӯст дошт, аммо боз эҳё шуд, Дӯсти гунаҳкор ва ягона роҳи Биҳишт. Зеро дар салиб Ӯ дарди бепоёнро кашид, то мо абадӣ бахшида шавем.
Ин чӣ гуна муҳаббат аст, ки касе муқобилат кунад! Аммо агар Худо Писари бегуноҳи Худро дареғ надошт, бо гунаҳкороне, ки дар беимонии бетавба исрор меварзанд, чӣ кор хоҳад кард? Ҳарчанд Худои Падар гунаҳкорро ин қадар дӯст дошт, Ӯ дар рӯзе, ки адолат азоби беист талаб мекунад, аз доварӣ худдорӣ нахоҳад кард. Пас, ба Худо фарёд кунед, ки бетаъхир наҷот медиҳад!
— Том Саммерҳилл
