Замони Нӯҳ
Дар «рӯзҳои қадим»-и Ҳастӣ чӣ гуна буд? Новобаста аз он ки инсон чӣ фикр мекард, «Худованд дид, ки бадии инсон дар рӯи замин бисёр аст… ва ҳар як нияти фикрҳои дили ӯ ҳамеша танҳо бадӣ буд… Замин фасод шуда буд… пур аз зӯроварӣ» (Ҳастӣ 6:5,11).
Замони Исо
Оё шароит то замони зиндагии Масеҳ дар рӯи замин беҳтар шуда буд? Петрус дар Аъмол 2:23 гуфт: «Ӯро (Исоро)… шумо бо дастҳои беқонунӣ гирифта, салиб кашида, ба қатл расондед.» Дилҳо ва амалҳои одамон ҳанӯз бад буданд!
Имрӯз
Имрӯз чӣ? Хабарнигорони саросари ҷаҳон мегӯянд: «Ин як амали зӯроварӣ пас аз дигар аст.» Аз замони Ҳастӣ чизе тағйир наёфтааст!
Оянда
Оё вазъият ҳеҷ гоҳ беҳтар хоҳад шуд? Худо мегӯяд, ки не. Вақте ки онҳое, ки ба Худо имон доранд, ба осмон бурда мешаванд, Шайтон ҷаҳонро фиреб медиҳад, сулҳ аз байн бурда мешавад ва зӯроварӣ заминро пур мекунад (Ваҳй 6:4-17).
Огоҳии Худо
Пеш аз тӯфон, Худо ба Нӯҳ гуфт, ки Ӯ инсонро аз рӯи замин нест мекунад. Нӯҳ чӣ гуна ҷавоб дод? «Бо имон Нӯҳ, ки аз чизҳои ҳанӯз надидашуда илоҳӣ огоҳ карда шуд… киштиеро барои наҷоти хонаводаи худ омода кард, ки бо он ҷаҳонро маҳкум кард» (Ибриён 11:7).
Ҷаҳон чӣ гуна ҷавоб дод? Он бо лаззатҳои гуноҳкоронаи худ идома дод, ба Худо имон наовард. Пас тӯфон омад ва ҳамаро ба ҷуз ҳашт нафар, ки ба киштӣ даромаданд, нобуд кард. Ҳар касе, ки аз ҷониби Худованд дар дохил набуд, берун монд (Ҳастӣ 7:13-16). Дер шуда буд. Ва ҳамин тавр хоҳад буд, вақте ки Исои Масеҳ барои доварӣ кардани ҷаҳон бармегардад.
Бисёриҳо ҳанӯз огоҳии Худоро рад мекунанд, ҳамон тавре ки дар рӯзҳои Нӯҳ карданд. Аммо «рӯзи Худованд чунон меояд, ки дузд дар шаб. Зеро вақте ки онҳо мегӯянд: “Сулҳ ва амният!” он гоҳ нобудии ногаҳонӣ бар онҳо меояд… Ва онҳо нахоҳанд гурехт» (1 Таслӯникиён 5:2-3). «Аз ин рӯ, шумо низ омода бошед, зеро Писари Одам дар соате меояд, ки шумо интизор нестед (Луқо 12:40).
Ҷавоби шумо
Оё шумо барои вохӯрӣ бо Худованди оянда омодаед? Оё шумо ба Худо мисли Нӯҳ имон доред? Ё шумо ҳанӯз Ӯро мисли ҷаҳон рад мекунед? Худо ҳамаи фикрҳои шуморо мебинад.
Агар шумо хоҳед, ки наҷот ёбед, аз гуноҳҳои худ тавба кунед ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул кунед. «Касе ки ба Писар имон оварад, ҳаёти абадӣ дорад; ва касе ки ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ мемонад» (Юҳанно 3:36).
