Як дӯсти ман, дар бораи ҳодисаҳои ғамангезе, ки моҳи сентябри соли гузашта рух дода буданд, гуфт, ки ҳеҷ роҳе барои кафолати пурраи амният ба ҳеҷ кас вуҷуд надорад.
Ман ба дӯсти худ, ки хеле нигарон буд, гуфтам, ки медонам, Навиштаҳо ба амнияти абадии имондор дар Худованд Исои Масеҳ кафолати пурра медиҳанд.
Ҳамчун имондор шумо: Бахшида шудаед (1 Юҳанно 2:12; Қӯлассиён 1:14, 2:13) Наҷот ёфтаед (Эфсӯсиён 2:8, 2 Тимотиюс 1:9, Титус 3:5) Одил дониста шудаед (Аъмол 13:39, Румиён 3:24, 1 Қӯринтиён 6:11) Ҳаёти ҷовидонӣ доред (Юҳанно 3:36, 5:24, 6:47) Бо Рӯҳи Муқаддас мӯҳр зада шудаед (Эфсӯсиён 1:13, 4:30)
Бигзор ҳеҷ чиз эътимоди шуморо ба ин чизҳо ба ларза наорад, зеро онҳо ба мисли каломе, ки онҳоро ошкор мекунад, мутмаинанд. Душмани ҷонҳои мо, Шайтон, таълимоти нодуруст, шубҳаҳо ва мулоҳизаҳоро пешниҳод мекунад,
«Оё Худо гуфтааст?» (Ҳастӣ 3:1).
Рӯҳи Муқаддас имони оддӣ, бо дуо бовар кардан ба Каломи Худоро ташвиқ мекунад.
Биёед бубинем, ки Худованд дар Юҳанно 10:27-29 чӣ гуфтааст,
«Гӯсфандони Ман... ҳеҷ гоҳ нобуд намешаванд».
Ҳамчун гӯсфандони Ӯ, амнияти мо танҳо масъулияти чӯпон ва усқуфи ҷонҳои мост (1 Петрус 2:25).
Ман мехоҳам таваҷҷӯҳи шуморо ба калимаи «ҲЕҶ ГОҲ» дар ояти 28 ҷалб кунам. Дар юнонӣ, ин калима қавитарин аст — дучанд таъкидӣ.
Ӯ, ки эълон мекунад, ки гӯсфандон ҳеҷ гоҳ нобуд намешаванд, майли доимии онҳоро ба гумроҳӣ ва тарсу ҳарос ва заъфи онҳоро дар ҳар хатари андаке хуб медонад. Бо вуҷуди ин, дар Юҳанно 5:24, Ӯ, ки ҳукми Худоро барои онҳо таҳаммул кард, ба онҳо итминон медиҳад, ки онҳо ҳеҷ гоҳ ба доварӣ намеоянд: «Ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман кашида наметавонад». Чӣ қадар гӯсфандон бехатаранд! Ҳеҷ душмане ба онҳо дар он ҷо расида наметавонад. Ва на танҳо гӯсфандони хуб, ки дар дасти бехатари Наҷотдиҳандаи Қодири Мутлақи худ гирифта шудаанд ва нигоҳ дошта мешаванд. Ҳамаи гӯсфандон баробар бо қудрати илоҳӣ нигоҳ дошта мешаванд; ҳама баробар бехатаранд. «Падари Ман, ки онҳоро ба Ман дод, аз ҳама бузургтар аст» (ояти 29). Имондорон тӯҳфаи Падар ба Писар мебошанд. Ин далел худ аз худ эҳёи ҳар як шахсеро, ки ба Писар дода шудааст, таъмин мекунад (Юҳанно 6:37, 39.40; 17:24). «Ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз дасти Падари Ман кашида гирад». Мо дар дасти Писар (ояти 28) ва дар дасти Падар (ояти 29) ҳастем. «Бо қудрати Худо нигоҳ дошта шудаем», 1 Петрус 1:5.
Ҳамин тариқ, амнияти абадии мо дар дастҳои дигар ва пурқувваттар аз дасти худи мост.
Муносибат ва рафтор
«Аммо оё рафтори ман ба муносибати ман бо Ӯ таъсир мерасонад? Оё рафтори бади ман метавонад боиси аз даст додани наҷоти ман гардад?» — пурсид дӯсти ман.
Гарчанде ки муносибати мо доимӣ аст, рафтори мо аксар вақт тағйирёбанда аст.
Бо ин ду ҳақиқати равшан ҳар як фарзанди Худо бояд хуб ошно бошад, зеро онҳо барои фаҳмиши рӯҳонӣ ва хушбахтии мо аҳамияти ниҳоят калон доранд.
Муносибати мо бо Худо ҳамчун фарзандони Ӯ тағйирнопазир аст. Таваллуди табиӣ шуморо фарзанди волидонатон мегардонад.
Ин муносибат абадӣ аст. Рафтори нек аз рӯи табиати чизҳо онро мустаҳкам карда наметавонад ва нокомӣ онро заиф карда наметавонад. Он чизе ки аз Худо таваллуд шудааст, абадӣ мемонад (1 Юҳанно 3:9). Як бор фарзанди Худо шудед, фарзанди Ӯ буданро бас карда наметавонед. «Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо қудрат дод, ки фарзандони Худо шаванд». Юҳанно 1:12, 1 Юҳанно 3:2.
Рафторе, ки ба чунин муносибати муборак ҳамчун фарзанди Худо мувофиқ нест, бешубҳа эҳсосоти мувофиқро халалдор мекунад ва муваққатан шодии наҷотро аз даст медиҳад; аммо на муносибат ва на наҷотро гум кардан мумкин нест. Шафоати Худованд Исо назди Падар (1 Юҳанно 2:1) ва дуои Худованд Исо ҳатто барои шогирди худбовар (Луқо 22:31, 32) барои барқарор кардани муносибате набуд, ки вайрон нашуда буд, балки барои барқарор кардани муошират ва аз даст додани шодӣ буд. Довуд, пас аз гуноҳаш, барои барқарор кардани наҷот дуо накард, балки барои «шодии» он (Забур 51:12, 23:3). Волидон бояд фарзандеро, ки бад рафтор мекунад, ислоҳ кунанд — аммо ӯ ҳанӯз фарзанди онҳост!
Дар хотир доред, ки рафтори нек ҳеҷ гоҳ воситаи нигоҳ доштани наҷот нест, балки далели он аст, ки шахс наҷот ёфтааст.
Пас, дӯсти ман...
Шумо дар дасти Ӯ ҳастед ва бо қудрати бузурги Ӯ нигоҳ дошта мешавед. Ӯ ҳеҷ гоҳ чашмони Худро аз шумо намегирад, ҳеҷ гоҳ шуморо аз дасти Худо намегузорад; балки шуморо дӯст медорад ва то охир нигоҳ медорад.
Ӯ шояд ба шумо таълим диҳад, ки чӣ қадар заиф ҳастед, ки дар шумо ҳеҷ чизи хубе зиндагӣ намекунад (Румиён 7:18). Ӯ шояд шуморо сарзаниш ва ҷазо диҳад (Ибриён 12:5-11), аммо ҳамеша шуморо тасаллӣ ва рӯҳбаланд мекунад. Муҳаббати Ӯ хастанопазир аст. Шуморо гирифта, Ӯ шуморо раҳо намекунад, балки шуморо аз ҳар чизи муқобил бехатар мегузаронад; зеро наҷот аз аввал то охир аз Худованд аст.
Ҳоло, кадом ширкати амниятӣ дар ҷаҳон метавонад ягон андозаи бехатариро ба мисли амнияти дасти устувори Ӯ пешниҳод кунад?
Дар хотир доред, Ӯ гуфт, ки онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд намешаванд.
