Тӯфони сахт дар шимоли Иёлоти Муттаҳида идома дошт ва ҳаракати қатораеро, ки оҳиста-оҳиста роҳи худро пеш мебурд, торафт душвортар мегардонд. Дар байни мусофирон зане бо кӯдаке буд, ки хеле нигарон буд, ки мабодо дар истгоҳи дуруст нафарояд. Ҷанобе, ки изтироби ӯро дид, гуфт: «Хавотир нашавед; ман роҳро хуб медонам ва вақте ки ба истгоҳи худ мерасед, ба шумо мегӯям».
Дар вақташ қатора дар истгоҳе пеш аз он ки зан мехост фарояд, истод. «Истгоҳи навбатӣ аз они шумо хоҳад буд, хонум», — гуфт ҷаноб. Сипас онҳо роҳро давом доданд ва дар муддати кӯтоҳ қатора боз истод. «Ҳоло вақти шумост; аз ин ҷо фароед», — гуфт ӯ. Зан кӯдакашро бардошта, ба ҷаноб барои таваҷҷӯҳи меҳрубононааш ташаккур гуфт ва ҳангоми тӯфон аз қатора фаромад, дар он ҷое, ки гӯё истгоҳи канори роҳ дар деҳот буд.
Дар истгоҳи навбатӣ, ба ҳайрат ва изтироби ӯ, тормозчӣ номи истгоҳеро, ки зан мехост фарояд, фарёд зад. «Шумо аллакай дар ин истгоҳ истодаед!» — ҷаноб ба корманд фарёд зад. «Не, ҷаноб», — ҷавоб дод ӯ, «чизе бо муҳаррик хато буд ва мо чанд лаҳза истодем». «Вой», — фарёд зад мусофир, «ман он занро дар тӯфон, вақте ки қатора дар байни истгоҳҳо истод, фаровардам!» Баъдтар, онҳо ӯро бо кӯдак дар оғӯшаш ёфтанд. Ҳарду аз сармо мурда буданд.
Ин як оқибати даҳшатнок ва фоҷиавии додани самти нодуруст буд.
Хатари роҳгумзании абадӣ
Хонанда – шумо бояд аз роҳгумзании абадӣ эҳтиёт бошед. Ин хеле ҷиддӣ аст, ки дар чунин масъалаи муҳими наҷоти ҷон ва дар куҷо гузаронидани абадият – дар осмон ё дар оташи абадӣ – ба номуайяниҳо такя кунед. Ин бояд яке аз ин ду бошад.
Шукр Худоро, ки ба маслиҳати шубҳанок такя кардан лозим нест. Дар Каломи мутмаини Худ Ӯ худаш дастурҳои равшантаринро дар бораи роҳи осмон додааст. Роҳе, ки Ӯ нишон медиҳад, роҳи «беҳтарин кор кардан», ё «риояи қоидаи тиллоӣ», ё «кӯшиши некӣ кардан» нест.
Мо аз аввал итминон дорем, ки ҳеҷ яке аз ин роҳҳо моро ба Худо намерасонад.
Ҳама аз Худо хеле дур рафтаанд, ки ҳеҷ гуна дастуре барои кӯмак кардан нест, зеро «ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт», ва танҳо Чӯпони ҳақиқӣ, Худованди мубораки мо Исои Масеҳ, ки хуни ҳаёти Худро барои гуноҳкорон дод ва мурд ва аз нав эҳё шуд, метавонад гуноҳкорони бечора, гумшуда, харобшуда ва сазовори дӯзахро наҷот диҳад.
Масеҳ: Ягона роҳ
Каломи Худо ба Масеҳ ҳамчун ЯГОНА роҳ ишора мекунад. Ӯ на ҳамчун шаҳид, балки ҳамчун бардорандаи гуноҳ азоб кашид ва бо хуни Худ кафорат кард.
Ҳоло, ки Ӯ аз мурдагон эҳё шудааст, Ӯ ба ҳама ҳамчун Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон эълон карда мешавад.
Ба Ӯ ҳамаи пайғамбарон шаҳодат медиҳанд, ки ҳар кӣ ба исми Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад ёфт (Аъмол 10:43).
Оё суханон метавонанд равшантар бошанд?
Ба дастурҳои мутмаин гӯш диҳед
Роҳи ҳикмати ҳақиқӣ ин аст, ки ба дастурҳои мутмаини Каломи Худо гӯш диҳед ва аз хатари даҳшатноки роҳгумзанӣ раҳо ёбед.
Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид; балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36).
