Ду бинокор
Дар охири он чизе, ки маъмулан «Мавъизаи Худованд дар кӯҳ» номида мешавад, ки дар Матто 5–7 оварда шудааст, дарси ду бинокор оварда шудааст. Худованд дар аввал ба мо гуфт, ки мо чӣ бояд бошем ва дар охир чӣ бояд кунем.
«Пас, ҳар кӣ ин суханони Маро шунида, ба ҷо меорад, ӯро ба марди доное монанд мекунам, ки хонаи худро бар санг бино кард: ва борон борид, обхезӣ омад, ва бодҳо вазида, ба он хона бархӯрданд; ва он наафтод, зеро ки бар санг асос ёфта буд» (Матто 7:24-25 NKJV).
Марди доно корҳои доно мекунад. Ӯ дар асоси далелҳои маълум интихобҳои доно мекунад. Ин далелҳо дар Китоби Муқаддаси мо, Каломи Худо оварда шудаанд. Марди доно он чизеро, ки Худо дар Каломи Худ мегӯяд, иҷро хоҳад кард. Хонае, ки ин мард сохта буд, барои ҳифз ва амнияти ӯ буд. Ӯ имконияти боридани боронро бо обхезӣ ва шамол медонист, аз ин рӯ, ӯ сохтанро бар санг интихоб кард.
Мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки қувваҳои Шайтон бар зидди мо ҳастанд. Шамол тасвири таъсири ноаёни ӯст, ки ба бисёриҳо харобӣ, изтироб ва марг меорад. Ин ба он монанд аст, ки як паёмбар ба Айюб дар бораи марги фарзандонаш хабар дод: «Шамоли сахте аз биёбон омад ва ба чор гӯшаи хона бархӯрд, ва он бар ҷавонон афтод, ва онҳо мурданд» (Айюб 1:19).
Шайтон ба ҷавонони мо ҳамла мекунад, аммо ин маънои онро надорад, ки ӯ аз пиронсолон даст кашидааст. Не, мо истисно нестем. Дар Матто 14:30, Петрус таъсири шамолро дид, вақте ки ӯ чашмони худро аз Худованд Исо дур кард: «Ӯ дид, ки шамол сахт аст ... ва ба ғарқ шудан сар карда, фарёд зад ва гуфт: «Худовандо, маро наҷот деҳ!» Ҷавон ё пир, мо бояд ба Худованд тамаркуз кунем.
Танҳо хонае, ки бар Санг сохта шудааст, метавонад ба ҳамлаҳои Шайтон муқобилат кунад ва онҳоро паси сар кунад. Хона тасвири ҳаёти мост; ин хонаи мост. Санг Худованд Исои Масеҳро ифода мекунад:
«Худованд санги ман ва қалъаи ман ва наҷотдиҳандаи ман аст» (Забур 18:2).
«Он Санг Масеҳ буд» (1 Қӯринтиён 10:4).
Худованд «санге барои таҳкурсӣ, санги озмудашуда, санги гӯшаи гаронбаҳо, таҳкурсии устувор» аст (Ишаъё 28:16).
«Ҳеҷ кас наметавонад таҳкурсии дигаре гузорад, ғайр аз он ки гузошта шудааст, ки Исои Масеҳ аст» (1 Қӯринтиён 3:11).
Ҳаёте, ки имони онҳо бар Масеҳ сохта шудааст, наметавонад сарнагун шавад. Хонаи бар санг наафтод. Дар он амният, бехатарӣ, устуворӣ ва тасаллӣ мавҷуд аст; ҳамаро дар Масеҳ пайдо кардан мумкин аст.
Бар Масеҳ наҷот устувор аст; Санги асрҳо бояд пойдор бошад; Ва он имонро сарнагун кардан мумкин нест, Ки бар «Санги Зинда» такя мекунад. —Самуил Медли (1738–1799)
«Аммо ҳар кӣ ин суханони Маро шунида, ба ҷо намеорад, ба марди аблаҳе монанд хоҳад шуд, ки хонаи худро бар рег бино кард: ва борон борид, обхезӣ омад, ва бодҳо вазида, ба он хона бархӯрданд; ва он афтод. Ва афтодани он бузург буд» (Матто 7:26-27).
Шунидан, аммо рад кардани иҷрои он чизе, ки Худованд мегӯяд, аблаҳона аст. Санг дастрас буд, аммо ӯ бошуурона интихоб кард, ки онро рад кунад ва ба ҷои он бар рег бино кунад. Хонаи марди аблаҳ таҳкурсӣ надошт; он бар реги ҳаракаткунанда буд. Ҳеҷ чиз барои муқобилат ба обхезӣ ва шамол вуҷуд надошт. Марди аблаҳ корҳои аблаҳона мекунад: ин мард дар бораи абадият ё он чизе, ки ҳангоми тӯфон рӯй медиҳад, фикр намекард. Ӯ рад кард, ки Каломи Худоро ҳамчун ягона роҳнамо барои хонаи худ, яъне ҳаёт ва сарнавишти ниҳоии худ қабул кунад.
Агар шумо Каломи Худоро рад кунед, шумо ин корро бо хатари худ мекунед. Афтодани шумо бузург хоҳад буд, зеро шумо ба кӯли оташ партофта хоҳед шуд. Шумо дар он ҷо барои тамоми абадият хоҳед буд.
«Эҳтиёт бошед, ки аз Ӯ, ки сухан мегӯяд, саркашӣ накунед» (Ибриён 12:25).
«Имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед, дилҳои худро сахт накунед, чунон ки дар ... исён» (Ибриён 3:15).
Мисли марди аблаҳ набошед; мисли марди доно бошед ва бар Санг бино кунед.
