САВОЛ:
Оё гӯш кардани сухангӯёни ҳавасмандкунанда арзиш дорад? Оё сухангӯии ҳавасмандкунандаро бо масеҳият пайваст кардан мумкин аст?
ҶАВОБ:
Сухангӯи ҳавасмандкунанда шунавандагони худро ба чӣ водор кардан мехоҳад? Мақсади бисёриҳо илҳом бахшидан ба онҳое мебошад, ки онҳоро водор мекунанд, ки ба худ эътимод дошта бошанд, ки онҳо метавонанд корҳои бузургро анҷом диҳанд, монеаҳоро бартараф кунанд ва хеле муваффақ бошанд. Ин хуб садо медиҳад, аммо оё он дар ҳақиқат хуб аст? Оё ин ҳамон чизест, ки Худо аз онҳое, ки ба Писари Ӯ, Худованди мо Исои Масеҳ эътимод доштаанд, интизор аст?
Мақсади масеҳӣ чӣ бояд бошад? Оё он муваффақият дар зиндагӣ аст? Оё он аз мавқеи баланд дар тиҷорат, касб ё сиёсат иборат аст? Навиштаҳо ҳадафи дигарро дар назди имондор мегузоранд. Худо ба пайғамбар Ирмиё паёме барои Борух, котибе, ки қаблан пешгӯиҳои Ирмиёро сабт карда ва ба таври оммавӣ хонда буд, дод:
«Оё барои худ чизҳои бузург меҷӯӣ? Онҳоро наҷӯед; зеро инак, Ман бар тамоми башарият бадбахтӣ меоварам», мегӯяд Худованд» (Ирмиё 45:5 NKJV).
Худованди мо Исо дар робита ба ин саволи хеле амиқе дод:
«Агар одам тамоми ҷаҳонро ба даст орад ва ҷони худро аз даст диҳад, чӣ фоида дорад?» (Марқӯс 8:36).
На танҳо Худованди мо инро ба мо мегӯяд, балки Ӯ худро ҳамчун намуна нишон медиҳад. «Исои Масеҳ… дар сурати Худо буда… худро беобрӯ кард… худро фурӯтан кард ва то марг, ҳатто марги салиб итоаткор шуд» (Филиппиён 2:5-8). Вақте ки Шайтон Ӯро васваса кард, ки бузургии шахсият ва қудрати Худро нишон диҳад, Ӯ комилан аз ин кор худдорӣ кард (Матто 4:1-10). Бародарони Ӯ Ӯро масхара карда гуфтанд: «Аз ин ҷо бирав ва ба Яҳудия равона шав, то шогирдони Ту низ корҳоеро, ки Ту мекунӣ, бубинанд. Зеро ҳеҷ кас кореро дар пинҳонӣ намекунад, дар ҳоле ки худаш мехоҳад ошкоро маълум шавад. Агар Ту ин корҳоро мекунӣ, худро ба ҷаҳон нишон деҳ» (Юҳанно 7:3-4). Мӯъҷизаҳое, ки Худованд кард, ҳеҷ гоҳ барои фоидаи шахсии Ӯ набуданд; онҳо ҳамеша барои манфиати дигарон ва барои ҷалол додани Худо буданд.
Ҳавворӣ Павлус як «сухангӯи ҳавасмандкунандаи» тавоно буд, ки моро илҳом бахшад ва водор кунад, ки он чизе бошем, ки Худо аз мо мехоҳад. Гӯш кунед, ки ӯ ба филиппиён чӣ гуфт: «Зеро барои ман зиндагӣ Масеҳ аст, ва мурдан фоида аст… Ман ба сӯи ҳадаф барои мукофоти даъвати илоҳии Худо дар Исои Масеҳ мешитобам… Ман ҳама чизро тавассути Масеҳ, ки маро қавӣ мегардонад, карда метавонам» (Филиппиён 1:21, 3:14, 4:13).
Сухангӯи ҳавасмандкунандае мисли ин, ки ба он чизе, ки масеҳӣ метавонад «тавассути Масеҳ» шавад ё кунад, таъкид мекунад, дар ин ҷаҳон камёфт аст. Сухангӯёни ҳавасмандкунандаи ҷаҳон ҳеҷ гоҳ ба шумо намегӯянд: «Ман медонам, ки дар ман (яъне дар ҷисми ман) ҳеҷ чизи хубе нест; зеро хоҳиш дар ман мавҷуд аст, аммо чӣ тавр иҷро кардани он чизе, ки хуб аст, намеёбам. Зеро он чизе, ки ман мехоҳам кунам, намекунам; аммо он бадие, ки ман намехоҳам кунам, онро амалӣ мекунам» (Румиён 7:18-19). Ва онҳо ба ин мушкилот ҷавоб намедиҳанд, ки мо онро дар боби навбатии Румиён меёбем.
Ҳавасмандии мо ҳамчун масеҳиён аз расидан ба бузургӣ дар ҷаҳон баландтар аст. Он борҳо дар Каломи Худо ёфт мешавад. Қӯлассиён 3:23-24 намунаи аъло аст: «Ҳар коре, ки мекунед, бо ҷидду ҷаҳд кунед, чунон ки барои Худованд ва на барои одамон, дониста бошед, ки аз Худованд мукофоти меросро хоҳед гирифт; зеро шумо ба Худованд Масеҳ хизмат мекунед». Инчунин 1 Қӯринтиён 10:31 мегӯяд: «Хоҳ бихӯред, хоҳ бинӯшед, ё ҳар коре, ки мекунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед».
Дар хотима бигзор як ҳодисаи илҳомбахшро аз тарҷумаи ҳоли Вилям Келли (1821–1906) дохил кунам, ки мо то имрӯз барои таълимоти дуруст ва равшани Библияи ӯ қадр мекунем. Дар синни 20-солагӣ, Келли бо баландтарин ифтихори забони классикӣ аз Коллеҷи Тринити дар Дублин, Ирландия хатм кард. Директори коллеҷ ӯро барои истеъдоди илмии ӯ самимона табрик карда, ба ӯ вазифае дар ҳайати кормандони коллеҷ пешниҳод кард ва ишора кард, ки агар ӯ қабул кунад, дар ҷаҳон сарватманд хоҳад шуд. «Кадом ҷаҳон, ҷаноб?» — ҷавоби Келли буд. Барои кадом ҷаҳон аксари сухангӯёни ҳавасмандкунандаи имрӯза моро ҳавасманд кардан мехоҳанд?
