Матни имрӯза моро ба он ҷое, ки нома оғоз ёфта буд, бармегардонад ва бори дигар мавзӯи нишастани Масеҳро дар «дасти рости бузургӣ дар баландӣ» (Ибр. 1:3) бармедорад. Худованд Исо дар тахти Худо дар дасти рости Ӯ нишастааст.
Мо Саркоҳине дорем, ки ба баландтарин ҷой баланд бардошта шудааст — ҷое баландтар аз «дасти рости тахти бузургӣ дар осмонҳо» вуҷуд надорад. Дар асл, ҷои Ӯ инчунин ҳамчун «баландтар аз осмонҳо» (7:26) тасвир шудааст. Агар ҷои баландтаре мебуд, Ӯ дар он ҷо мебуд, зеро Ӯ сазовор аст.
Дар забони муосири мо, мо калимаҳои муболиғаомез ва сифатҳоро ба таври хеле озод истифода мебарем, то он даме, ки онҳо метавонанд маънои худро гум кунанд. Масалан, мо мегӯем, ки як ҳодиса ё мавзӯи ҳаррӯзаи оддӣ «аҷиб» аст. Аммо, Библия дар тавсифҳои худ ин қадар озод нест. Вақте ки он тахти Худоро тахти «бузургӣ» меномад, маҳз ҳамин тавр аст. Ва Саркоҳини мо дар он ҷо нишастааст! Он ки гуноҳҳои маро дар рӯи замин бардошт, ҳоло бо ҷалол ва шараф дар дасти рости Худо тоҷдор аст. Пас, гуноҳҳои ман дар куҷоянд? Ҳар як шуои он ҷалол шаҳодат медиҳад, ки гуноҳҳои ман аз байн рафтаанд. Ӯ «ҳамеша зинда аст», то барои мо шафоат кунад ва «дар пеши Худо барои мо» зоҳир мешавад (7:25; 9:24).
Ҷ. Н. Дарбӣ як бор гуфта буд: «Аз эҳёи Масеҳ, ҳар фикр ё таълимоте, ки коҳинияти заминиро пешниҳод мекунад, шайтонӣ аст». Инро дар хотир доштан муҳим аст. Ҳикояе ҳаст дар бораи як зани пиронсол, ки дар беморхона мемурд, вақте ки як «коҳин» ба ҳуҷраи ӯ даромад, то ба ӯ «маросими охирин»-ро диҳад. Вай гуфт: «Бигзор ман дастҳои туро бубинам», ки рӯҳонӣ ин корро кард. Вай сипас гуфт: «Лутфан аз ҳуҷраи ман берун шавед, зеро Саркоҳини ман дар дастҳои Худ осори мех дорад».
