Пайғамбар ва Коҳин
Самуил на танҳо пайғамбар буд, балки ӯ охирин довар низ буд (1 Самуил 7:15-17). Ӯ ҳамчунин коҳин буд: «Самуил дар пеши Худованд хизмат мекард… эфоди катонӣ дар бар дошт» (2:18). Ӯ подшоҳ набуд, аммо Худо ӯро барои тадҳин кардани ду подшоҳи аввали Исроил: Шоул ва Довуд истифода бурд.
Худованд Исо Пайғамбар, Коҳин ва Подшоҳ аст. Мусо дар бораи Ӯ гуфт: «Худованд Худои ту барои ту пайғамбареро бармехезонад… Ӯро бишнав» (Такрори Шариат 18:15). Вақте ки Ӯ ба ҷаҳон омад, дар бораи Ӯ гуфта шуд: «Ин ҳақиқатан он Пайғамбар аст, ки бояд ба ҷаҳон ояд» (Юҳанно 6:14). «Ҳақиқатан ин Пайғамбар аст» (7:40).
Ӯ «Ҳавворӣ ва Саркоҳини эътирофи мост» (Ибриён 3:1). «Мо чунин Саркоҳине дорем, ки дар тарафи рости тахти Ҳашамат дар осмон нишастааст» (8:1). Ӯ «Подшоҳи Яҳудиён таваллуд шудааст» (Матто 2:2). Ӯ на танҳо Подшоҳи Яҳудиён аст, балки Ӯ «ПОДШОҲИ ПОДШОҲОН ВА ХУДОВАНДИ ХУДОВАНДОН» аст (Ваҳй 19:16).
Нозирӣ
Самуил ҳамчунин нозирӣ буд. Модараш Ҳанно гуфт, ки ӯ «ӯро ба Худованд дар тамоми рӯзҳои ҳаёташ хоҳад дод, ва ҳеҷ риштароше ба сараш нахоҳад омад» (1 Самуил 1:11). Нозирӣ касе буд, ки «ба Худованд… дар тамоми рӯзҳои ҷудоии худ ӯ барои Худованд муқаддас хоҳад буд» (Ададҳо 6:2,8) ҷудо карда шуда буд.
Худованд Исо «муқаддас, бегуноҳ, беайб, аз гуноҳкорон ҷудо ва аз осмонҳо баландтар шудааст» (Ибриён 7:26). Ӯ мардест, ки «на дар машварати бадкорон роҳ рафт, на дар роҳи гуноҳкорон истод» (Забур 1:1). Намунаи комили марди ҷудошуда Худованд Исост.
Ҳамчун масеҳиён, мо даъват шудаем, ки худро аз бадӣ ва барои Худованд ҷудо кунем. «Аз миёни онҳо берун оед ва ҷудо шавед, мегӯяд Худованд» (2 Қӯринтиён 6:17).
Марди дуогӯ
Самуил марди дуогӯ буд. «Самуил барои Исроил ба Худованд фарёд зад, ва Худованд ба ӯ ҷавоб дод» (1 Самуил 7:9). «Самуил ба Худованд дуо кард» (8:6). Ӯ гуфт: «Аммо ман, аз ман дур бод, ки бар зидди Худованд гуноҳ кунам, аз дуо кардан барои шумо даст кашам» (1 Самуил 12:23).
Худованд Исо Марди комили вобаста буд. Ҳамин тавр, мо дӯст медорем, ки дар Инҷили Луқо дар бораи дуо кардани Ӯ бихонем. «Ҳангоме ки Ӯ дуо мекард, осмон кушода шуд» (Луқо 3:21). «Ӯ худаш аксар вақт ба биёбон мерафт ва дуо мекард» (5:16). «Ӯ ба кӯҳ баромад, то дуо кунад, ва тамоми шаб дар дуо ба Худо буд» (6:12). «Ӯ танҳо дуо мекард» (9:18). «Ӯ Петрус, Юҳанно ва Яъқубро гирифт ва ба кӯҳ баромад, то дуо кунад» (ояти 28). «Ӯ дар ҷое дуо мекард» (11:1). «Ӯ зону зад ва дуо кард» (22:41).
Ҳаёти дуои шумо чӣ гуна аст? Ба мо гуфта шудааст, ки масеҳиёни аввалия «дар таълимоти ҳаввориён ва муошират, дар шикастани нон ва дар дуоҳо устувор буданд» (Аъмол 2:42). Мо бояд «беист дуо кунем» (1 Таслӯникиён 5:17). Биёед «дар дуо боғайратона давом диҳем, дар он бо шукргузорӣ ҳушёр бошем» (Қӯлассиён 4:2).
Модари Самуил зани дуогӯ буд. Ӯ «номи ӯро Самуил гузошт ва гуфт: “Зеро ки ман ӯро аз Худованд хостаам”» (1 Самуил 1:20). Биёед «барои ҳеҷ чиз ғамгин набошем, балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, хоҳишҳои [мо] ба Худо маълум карда шаванд» (Филиппиён 4:6).
Самуил барои халқи Худо шафоаткунанда буд. Ду маротиба номи ӯ бо Мусо, ки ӯ низ барои халқи Худо шафоат мекард, алоқаманд аст (Забур 99:6; Ирмиё 15:1).
Худованд Исо шафоаткунандаи бузурги мост. Ӯ «коҳинии тағйирнопазир дорад. Аз ин рӯ, Ӯ ҳамчунин қодир аст, ки онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ ба Худо меоянд, то ба охир наҷот диҳад, зеро Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои онҳо шафоат кунад» (Ибриён 7:24-25). Ӯ «дар тарафи рости Худост, ки Ӯ низ барои мо шафоат мекунад» (Румиён 8:34). Пеш аз он ки «Ӯ дар тарафи рости Ҳашамат дар баландӣ нишаст» (Ибриён 1:3), Ӯ барои мо дуо кард: «Ман на танҳо барои инҳо дуо мекунам, балки барои онҳое низ, ки ба воситаи каломи онҳо [шогирдон] ба Ман имон хоҳанд овард» (Юҳанно 17:20).
Ҳамчун масеҳиён, мо низ бояд барои дигарон шафоат кунем. Ҳавворӣ Павлус ба Тимотиюс гуфт: «Аз ин рӯ, ман пеш аз ҳама насиҳат медиҳам, ки илтиҷоҳо, дуоҳо, шафоатҳо ва шукргузорӣ барои ҳама одамон карда шаванд… зеро ин дар назари Худои Наҷотдиҳандаи мо нек ва мақбул аст» (1 Тимотиюс 2:1,3).
Довар
Самуил довар буд. «Самуил тамоми рӯзҳои ҳаёташ Исроилро доварӣ кард» (1 Самуил 7:15).
Худованд Исо нест як довар, Ӯст он Довар. Ӯ «Довари тамоми замин» аст (Ҳастӣ 18:25). Ҳамаи доварӣ ба Ӯ супурда шудааст, зеро Ӯ Писари Одам аст. Ӯ «довари одилона» аст (2 Тимотиюс 4:8). Худо «рӯзеро таъин кардааст, ки дар он Ӯ ҷаҳонро бо адолат ба воситаи Марде, ки Ӯ таъин кардааст, доварӣ хоҳад кард. Ӯ инро ба ҳама бо эҳё кардани Ӯ аз мурдагон кафолат додааст» (Аъмол 17:31).
Худованд Исо моро бо Худ на танҳо дар ҳукмронӣ, балки дар доварӣ низ алоқаманд хоҳад кард. Ин аст шарафе, ки аз они мо хоҳад буд. «Оё намедонед, ки муқаддасон ҷаҳонро доварӣ хоҳанд кард? Ва агар ҷаҳон аз ҷониби шумо доварӣ шавад, оё шумо барои доварӣ кардани хурдтарин масъалаҳо ношоистаед? Оё намедонед, ки мо фариштагонро доварӣ хоҳем кард?» (1 Қӯринтиён 6:2-3).
Ташвиқи шахсӣ
Ҳамчун кӯдак, Самуил ба Худованд хизмат карданро оғоз кард. Ӯ «дар пеши Худованд, ҳатто ҳамчун кӯдак, эфоди катонӣ дар бар дошт» (1 Самуил 2:18). Ӯ «дар қад калон шуд ва ҳам дар назди Худованд ва ҳам дар назди одамон писандида буд» (ояти 26). Дар бораи Худованд Исо гуфта шудааст, ки «Кӯдак калон шуд ва дар рӯҳ қавӣ гардид, аз ҳикмат пур шуд; ва файзи Худо бар Ӯ буд» (Луқо 2:40).
Рушди рӯҳонии шумо чӣ гуна аст? Петрус ба мо гуфт: «Ҳамчун кӯдакони навзод, шири софи каломро орзу кунед, то ки аз он калон шавед» (1 Петрус 2:2). Мо бояд «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ калон шавем. Ба Ӯ ҳам ҳоло ва ҳам то абад ҷалол бод. Омин» (2 Петрус 3:18).
