«Инак, Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад!»
Инак, Барра
Яҳёи Таъмиддиҳанда эҳтимол Исоро хеле хуб мешинохт. Онҳо аз тариқи модаронашон, ки эҳтимол дӯстони хуб буданд, амакбачаҳои дуюм буданд. Мо инро аз он хулоса мебарорем, ки вақте фаришта Ҷабраил ба Марям гуфт, ки вай бо қудрати Рӯҳулқудс ҳомиладор хоҳад шуд (Луқо 1:35), вай шитобон ба хонаи Элисобаъ рафт, то ба ӯ дар ин бора хабар диҳад (ояти 39). Вай дар он ҷо «тақрибан се моҳ» монд (ояти 56 ESV). Дар ин муддат Элисобаъ, ки аз Рӯҳулқудс пур буд, Исои ҳанӯз таваллуднашударо «Худованди ман» номид (ояти 43).
Бо гузашти вақт Яҳё ба биёбон рафт, ки дар он ҷо Каломи Худо ба ӯ омад (3:2). Сипас ӯ таъмиди тавбаро мавъиза кард (ояти 3) ва Исоро «Барраи Худо» номид (Юҳанно 1:29).
Баррае, ки гуноҳро мебардорад
Яҳёи Таъмиддиҳанда, ки пайғамбар буд, ошкор кард, ки Худованди мо Исо инсоне буд, ки метавонист дуруст гӯяд: «Ман ҳамеша корҳоеро мекунам, ки ба Ӯ [Падар] писанд аст» (8:29). Ин комилият Худованд Исоро – Писари Худоро – қурбонии қобили қабул барои бардоштани гуноҳи мо гардонд.
Гуноҳи инсонӣ бояд мувофиқи талаботи илоҳии марги Ҷойгузини беайб бартараф карда мешуд. Исо ин талаботро барои мо бо итоат ба марги салиб иҷро кард, ки дар он ҷо, чунон ки пешгӯӣ шуда буд, гуноҳи мо бар Ӯ гузошта шуд (Ишаъё 53:6). Бо қурбонии Худаш барои гуноҳи мо, талаботи одилонаи Худо дар бораи «гуноҳҳо» ва «айб»-и бисёриҳо иҷро шуд (оятҳои 11-12).
Гуноҳи ҷаҳон
Ҳаёти бегуноҳи Худованд Исо ба мо бахшиши гуноҳҳоро намедиҳад. Марги Ӯ низ талаб карда мешуд, зеро «бо захмҳои Ӯ мо шифо ёфтем» (Ишаъё 53:5). Ин шифо барои ҳар як гуноҳкор дар ҷаҳон, ки ин баракатро қабул мекунад, ки мегӯяд: «Шукр Худоро барои атои бебаҳои Ӯ» (2 Қӯринтиён 9:15), кофӣ аст. Номҳои онҳое, ки онро дар ҳоле ки дастрас аст, қабул намекунанд, дар китоби ҳаёти Барра ёфт нахоҳанд шуд. Он одамон худро то абад дар кӯли оташ хоҳанд ёфт (Ваҳй 20:11-15).
Оё шумо имрӯз пешниҳоди наҷоти Худоро қабул намекунед, пеш аз он ки дер шавад? Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
