Як ҷавони масеҳӣ шомгоҳон ба хона бармегашт, ки як лӯлӣ бо суханони «Ман фоли туро мегӯям» ба ӯ ҳамла кард.
Дӯсти мо чунон дар ҳайрат монд, ки лаҳзае ҷавоб надод ва мард фаҳмонд: «Ман фолбин ҳастам; ман метавонам ба ту бигӯям, ки дар оянда чӣ мешавад».
«Аммо ман аз куҷо донам, ки ту рост мегӯӣ?» «Оҳ, ман китобҳо дорам; ман аз рӯи ситорашиносӣ мегӯям». «Хуб, ман мехоҳам аввал аз ту як савол пурсам, то бисанҷам, ки ту дар ҳақиқат рост гуфта метавонӣ ё не. Агар ту фоли маро дуруст гуфта тавонӣ, пас ту ҳатман фоли худро ҳам гуфта метавонӣ. «Ту дар сад сол куҷо хоҳӣ буд?»»
Лӯлӣ хеле хашмгин ба назар расид ва ҷавоб дод: «Оҳ, ман инро намедонам; аммо ту бигзор ман ба дасти ту нигоҳ кунам, ва ман фоли туро мегӯям». «Аммо», — ҷавоб дод масеҳӣ, — «ман ҳам то андозае фолбин ҳастам. Ман ҳам китобҳоро истифода мебарам, ва агар ту ба ман як чизро бигӯӣ, ман фоли туро мегӯям». «Ту чӣ мехоҳӣ, ки ман ба ту бигӯям?» «Оё ту ба Худованд Исои Масеҳ, Писари Худо, имон дорӣ?» «Не, Ӯ Писари Худо набуд».
«Ҳоло», — ҷавоб дод дӯсти мо, аз сумкааш Аҳди Ҷадидро бароварда, — «ман фоли туро мегӯям. Китоби ман ба ман мегӯяд: «Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид; балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад». Ин фоли ту аст. Ҳоло хашми Худои Зиндаи Ҳақиқӣ ҳамеша бар ту боқӣ мемонад, ва дар сад сол ту дар дӯзах хоҳӣ буд, дар кӯле, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, магар ин ки ба Писари Худо имон оварӣ». Сӯҳбати тӯлонӣ дар канори кӯча сурат гирифт ва фолбин пурсид: «Оё ман метавонам яке аз китобҳои шуморо дошта бошам?» — дархосте, ки бо хушнудӣ қабул шуд. Натиҷа чӣ хоҳад буд, танҳо Худо медонад.
Сарнавишти абадии шумо
Аммо бигзор ман аз ту, хонанда, пурсам, оё ту ҳеҷ гоҳ дар бораи сарнавишти худ, сарнавишти абадии худ фикр кардаӣ? Ту набояд дар ин бора дар шубҳа бимонӣ.
Шукр Худоро, ки мо Китобе дорем, ки дар ин масъалаҳо ҷои номуайяниро намегузорад. Ту дар сад сол куҷо хоҳӣ буд? Ту фардо куҷо хоҳӣ буд? Чӣ метавонад кӯтоҳтар, дақиқтар, гаронбаҳотар ва дар айни замон даҳшатноктар аз ин суханони муқаддас бошад:
Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид; балки хашми Худо бар Ӯ боқӣ мемонад. (Юҳанно 3:36)
Агар ту бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ, ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, ту НАҶОТ хоҳӣ ёфт (Румиён 10:9)
