Ҷатсамонӣ! Чӣ гуна Ӯ, ки ҷое надошт, Ки сарашро бигузорад, аксар вақт дар он ҷо меистод, То ки зери ситорагон хоб кунад, бедор бошад ва дуо гӯяд, То даме ки нури офтоб субҳи шабнамро овард. Аммо дар он шаби даҳшатноки қадим Ӯ дар азоби ғаму андӯҳ азоб мекашид.
Дар он боғ, дар дарди худ афтода, Аз пешонии муборакаш арақ мерехт, вақте ки Ӯ боз Худоро дар андӯҳи даҳшатнок илтимос мекард Ва боз, бо илтимос фарёд мезад, «Падари ман, ин косаро аз ман дур кун, Аммо бо вуҷуди ин, он чиро, ки Туро хушнуд мекунад, иҷро кун».
Ҳамин тавр, вақте ки Ӯ дуо мекард, як нуронӣ фиристода шуд То Ӯро дар нияти қатъии Ӯ тақвият диҳад То он косаро то қатраи охирин бинӯшад, То ки ташнагии осмон барои интиқом қонеъ гардад Вақте ки Масеҳ шароби интиқомгиранда ва ғамангезро нӯшид Аз хашми қонунӣ ва адолати илоҳӣ.
Азоби Ӯ сабук шуд, Ӯ бо шаъну шараф бархост То онҳоеро, ки дар соддалавҳӣ Даъво карда буданд, ки онҳо беҳтар мемурданд Назар ба як лаҳзаи тарсончакӣ инкор кардани Номи Ӯ, ҳарчанд бо душманон ва марги муайян рӯ ба рӯ буданд. Дар ҳамин ҳол, Яҳудои муртад пинҳонӣ Бо суханони фиребандаи хиёнат наздик шуд.
Аммо хиёнаткори паст танҳо наомад Дар риёкории нангин ва шарми нафратовар. Дар умқи сояҳо як тӯдаи дӯзахӣ пинҳон буд Бо шамшерҳо ва найзаҳо барои дастгир кардани Худованди мубораки мо Гӯё Ӯ Бараббоси гуреза буд Ва на Писари беайб, бегуноҳ ва бегуноҳи Худо.
Оҳ, бо чӣ хиёнат хиёнаткор бӯсид Ва боз бӯсид, аз тарси он ки шикорчиён аз даст доданд Тӯъмаи худро, ки дар байни дарахтони зайтун пинҳон буд! Чӣ қадар кам онҳо дарк карданд, ки Ӯ фаҳмид Ки Ӯ бояд таслим шавад, ҳарчанд Ӯ қудрат дошт, ки даъват кунад Даҳ ҳазор фариштаро барои нобуд кардани ҳамаи онҳо!
Аммо онҳое, ки бо шиддат қасам хӯрда буданд, чӣ шуд Ки онҳо бо Ӯ мемурданд, вақте ки ҳоло издиҳом Худованди онҳоро дастгир карда, мисли дузд баста буданд? Онҳо саҳнаро тарк карданд, бо Петрус ҳамчун сардор Аз барраҳои пароканда, ё Юҳанно аз Марди пиронсол бо Андриёс дар паси ӯ пеш гузашт?
Онҳо ҳама тарк карданд ва гурехтанд, чунон ки мо низ Аз он дарахти лаънатӣ бо даҳшат ақибнишинӣ кардем. Аммо ҳарчанд Худои Ӯ Ӯро дар охир тарк кард Ин на мехҳо, балки муҳаббат буд, ки Ӯро сахт нигоҳ дошт. Ва на чизе ҷуз гуноҳҳое, ки мо карда будем Ки Худованд Писари азизашро тарк кард.
Аммо агар гуноҳҳои мо бадарғаро талаб мекарданд Ва азобро дар ҷазои абадӣ Пас Ӯ, ки гуноҳ карда наметавонист, бояд дубора эҳё шавад То ки бо қудрат абадӣ ҳукмронӣ кунад. Ҳамин тавр Худо Наҷотдиҳандаи моро аз мурдагон эҳё кард Ва тоҷи ҷалолро бар сари Ӯ гузошт.
Худо Писари Худро сафед кард, то ки Ӯ битавонад Ноодилонро ба хотири раҳмати худ одилона гардонад. Худо Писари Худро дод, ки Ӯ ҷои моро гирифт, то ки мо Хонаи Падарро абадӣ мубодила кунем. Масеҳ дар осмон барои онҳое ҷой омода кардааст Ки замоне душманони сазовори дӯзахи Ӯ ҳисобида мешуданд.
Ва ҳамин тавр мо соати муборакро интизор мешавем Вақте ки Ӯ бо қудрати эҳё меояд То моро ба осмон бардорад, то бо Ӯ вохӯрем Он ки дар азоби дуо Он шароби аскетикӣ ва омехтанашударо пешакӣ чашид Аммо илова кард: «На иродаи Ман, балки иродаи Ту иҷро шавад».
