Қаҳрамонони Китоби Муқаддас
Ҷамъоварӣ аз Аҳди Қадим
Қисми 26
Хотима: Ҳар як ҷисм алаф аст
Ҳар як ҷисм алаф аст, ва тамоми зебоии он мисли гули саҳрост… Алаф хушк мешавад, гул пажмурда мегардад, аммо каломи Худои мо то абад меистад. — Ишаъё 40:6,8 NKJV
Алаф хушк мешавад
Китоби Муқаддас тасвири алафро барои нишон додани марговарӣ ва фасодпазирии инсон истифода мебарад, ки Худо ӯро «аз хоки замин» офаридааст (Ҳас. 2:7, ниг. 3:19). Ин тасвири нозукии ҳаёти инсон аст.
Вақте ки шамоли гарми шарқӣ бар он вазад, алаф хушк мешавад. Вақте ки нафаси Худованд бар он вазад, гул пажмурда мегардад. Ба ҳамин монанд, ҳаёти мо кӯтоҳ аст ва мо дар вақти муайяншудаи Худо ба хок бармегардем (Воиз 3:20, 12:7). Ҳатто аз зебоӣ ва ҷолибияти ҳаёти инсонӣ чизе боқӣ намемонад. Китоби Ишаъё мегӯяд, ки он мисли гул пажмурда мешавад.
Паёмбар аввалин касе набуд, ки инро пай бурд. Аюб ҳамин гуна муқоисаро кард: «Инсон, ки аз зан таваллуд шудааст, умраш кӯтоҳ ва пур аз мушкилот аст. Ӯ мисли гул мебарояд ва пажмурда мешавад» (Аюб 14:1-2). Ва боз ҳам оятҳои дигаре ҳастанд, ки ҳамин гуна муқоисаро мекунанд.
Шаҳодати Забур
Китоби Забур шаҳодати равшани ин ҳақиқатро дар бар мегирад. Мусо ин тасвирро дар Забур 90 ва Довуд дар Забур 103 истифода бурдаанд. Ин забурҳо инчунин ба бобҳои аввали китоби Ҳастӣ ишора мекунанд. Инсон миранда аст, аз хок офарида шудааст ва ба хок бармегардад. Инсони афтодаро хашми Худо фурӯ мебарад.
Мусо инро вақте аз сар гузаронд, ки халқи саркаш дар биёбон борҳо аз ҳукмҳои Худо зарба хӯрд. Субҳ онҳо мисли алафе буданд, ки мерӯяд, аммо шом он бурида ва хушк мешуд (90:5-6). Онҳоро хашми Худо фурӯ бурд (ояти 7). Бо вуҷуди ин, Мусо умеди худро ба шафқати Худо, раҳмати Худо, кори Худо, ҷалоли Худо ва зебоии Худо гузошт, то корҳои дасти мардумро барқарор кунад (оятҳои 13-17).
Инчунин, ин мазмуни Забур 103 аст. Довуд некии Худоро ситоиш кард, ки аз нозукӣ ва фасодпазирии инсоният болотар аст: «Зеро Ӯ сохти моро медонад; Ӯ дар хотир дорад, ки мо хок ҳастем. Дар мавриди инсон, рӯзҳои ӯ мисли алаф аст; мисли гули саҳро, ҳамон тавр ӯ мешукуфад. Зеро шамол аз болои он мегузарад, ва он нест мешавад, ва ҷои он дигар онро дар хотир надорад. Аммо раҳмати ХУДОВАНДORD аз азал то абад аст» (оятҳои 14-17).
Моро ба ҳайрат меорад, ки тасвири алаф дар забури қаблӣ низ истифода шудааст, ки дар бораи азобҳои Масеҳ ва баланд бардоштани Ӯ дар дасти рости Худо сухан меронад: «Дили ман мисли алаф зарба хӯрда ва хушк шудааст… Аз сабаби хашм ва ғазаби Ту; зеро Ту маро бардошта, дур партофтӣ. Рӯзҳои ман мисли сояест, ки дароз мешавад, ва ман мисли алаф хушк мешавам» (102:4,10-11).
Ин забур маънои равшани Масеҳӣ дорад, ки онро нома ба Ибриён тасдиқ мекунад (муқоиса кунед Ибр. 1:10-12; Заб. 102:25-27). Рӯзҳои Худованди мо дар рӯи замин кӯтоҳ карда шуданд, ва Ӯ дар миёнаи рӯзҳои худ гирифта шуд. Ҳаёти Ӯ ногаҳон қатъ шуд ва Ӯ мисли алаф хушк шуд, аммо ин аз он сабаб рӯй дод, ки Ӯ ҷои моро дар салиби Ҷолҷото гирифт ва дар он ҷо хашми фурӯбарандаи Худоро азоб кашид.
Ҷавоби аҷиб ба таҳқири Ӯ ин буд, ки Ӯ аз мурдагон эҳё шуд ва дар дасти рости Ҳазрати Олӣ ҷои шараф дода шуд. Ӯ ҳамон аст, ва солҳои Ӯ тамом нахоҳанд шуд. Худованди эҳёшуда Каломи абадӣ, Офаридгори осмон ва замин аст. Ӯ абадан ҳамон мемонад, ва ин барои мо низ оқибатҳои муҳим дорад: он барои мо ояндаи беҳтареро аз хушк шудан мисли алаф ба вуҷуд меорад.
Ишаъё 40 ба мо равшан мегӯяд: «Алаф хушк мешавад, гул пажмурда мегардад, аммо каломи Худои мо то абад меистад» (ояти 8). Ин ҳамон муқоисаест, ки мо дар Забур 102 дидем. Ин бефасодии Каломи доимии Худо дар муқобили фасодпазирии инсон аст. Каломи Худо боқӣ мемонад; ва он дар ҳақиқат худи Масеҳ, Каломи абадӣ аст, зеро Ӯ «дируз, имрӯз ва то абад ҳамон аст» (Ибр. 13:8).
Китоби паёмбар Ишаъё дар бораи омадани аввал ва дуюми Масеҳ ва кори пешгузашта, Яҳёи Таъмиддиҳанда (Ишаъё 40:3) сухан меронад. Масеҳ то абад боқӣ мемонад, ҳатто агар роҳи Ӯ аз води марг гузарад. Ӯ ҳамон аст, ҳатто агар Ӯ маҷбур буд, ки дар ҳукми фурӯбарандаи Худо ҷои халқи Худро гирад. Ӯ то абад меистад, ва Ӯ рамаи Худро мисли Чӯпон мехӯронад. Ӯ Чӯпони нек аст, ки ҷони Худро барои гӯсфандон дод (ояти 11; Юҳ. 10:11-ро баррасӣ кунед).
Иқтибосҳои Аҳди Ҷадид
Ишаъё 40:8 дар Аҳди Ҷадид ду маротиба, аз ҷониби Яъқуб ва Петрус иқтибос оварда шудааст. Яъқуб махсусан онро ба сарватмандон татбиқ кард, зеро сарватманд мисли гули саҳро гузашта меравад. Ӯ дар паи корҳои худ дар омадани Худованд ногаҳон пажмурда мешавад, зеро Довар дар назди дар истодааст (Яъқ. 1:10-11, 5:9).
Петрус муқоисаеро, ки мо аллакай муҳокима кардем, пешниҳод кард: фарқи байни инсони аввал ва инсони дуюм, Худованд аз осмон (1 Қӯр. 15:47). Ҳавворӣ дар бораи таваллуди нав сухан ронд, «на аз тухми фасодпазир, балки аз тухми бефасод, ба воситаи Каломи Худо, ки зинда аст ва то абад боқӣ мемонад» (1 Пет. 1:23). Сипас ӯ аз Ишаъё 40 иқтибос овард: «Зеро ҳар як ҷисм мисли алаф аст, ва тамоми ҷалоли инсон мисли гули алаф аст. Алаф хушк мешавад, ва гули он меафтад, аммо каломи ХУДОВАНДORD то абад боқӣ мемонад» (оятҳои 24-25).
Дар ҳоле ки инсони табиӣ мисли алаф хушк мешавад ва дар рӯзи доварӣ нобуд мегардад, барои масеҳӣ ҳаёт ва умед вуҷуд дорад. Ӯ ба воситаи Каломи Худо, ки зинда аст ва то абад боқӣ мемонад, аз нав таваллуд шудааст. Масеҳӣ ба воситаи имон ба Писари Худо ҳаёти абадӣ гирифтааст. Ӯ табиати нав дорад, на табиати инсони кӯҳна, ки комилан фасод шуда буд ва бо Масеҳ маслуб шуда буд, балки табиати Каломи зинда ва доимии Худо. Мӯъмин хусусиятҳои Сарчашмаеро нишон медиҳад, ки аз он ҳаёти худро мегирад. Ӯ аз об ва Рӯҳ таваллуд шудааст. Худо дар ӯ ба воситаи Калом ва Рӯҳи Худ ҳаёти нав шинондааст. Бале, ӯ аз Масеҳ – Каломи Худо – ҳаёти абадӣ гирифтааст ва ба доварӣ нахоҳад омад.
Хулосаи ҳамаи ин ин аст, ки масеҳӣ дигар бо марговарии инсони аввал, ки бо алафи хушкшаванда ба таври аҷиб тасвир шудааст, тавсиф намешавад. Масеҳӣ шарики «табиати илоҳӣ» шудааст (2 Пет. 1:4). Мисли Петрус, ӯ ҳаёти худро аз Санг мегирад: Масеҳ Писари Худои зинда (Мат. 16:16-18, 1 Қӯр. 10:4-ро баррасӣ кунед).
Мо бо Ӯ, ки мурда буд, вале то абад зинда аст, муттаҳид ҳастем. Агар Худованд дер кунад, ҷисмҳои мо ба хок бармегарданд. Аммо, онҳо бефасодӣ ва бефаноӣ хоҳанд пӯшид ва аз қудрати марг, дур аз қаламрави марг ва фасод, рабуда хоҳанд шуд, вақте ки Ӯ меояд ва моро дар ҷалоли Худаш ба назди Худ мебарад. Ҳамин тавр мо ҳамеша бо Ӯ хоҳем буд (1 Тас. 4:13-17)! GT
Аз ҷониби Ҳуго Бутер (мутобиқшуда)
