Он аз ҷониби Гиннес ҳамчун гаронтарин дарахти ҷаҳон эътироф шуда буд ва арзиши он беш аз 11 миллион доллар буд. Дар бораи дарахти солинавӣ дар фойеи меҳмонхонаи Emirates Palace дар Абу-Даби ҳеҷ чизи арзон набуд. Арзиши дарахти оддӣ на камтар аз 10 000 доллар буд, аммо он чизе, ки дар дарахти 43 фут (13 м) баланд овезон буд, ба он чунин арзиши бениҳоят бахшид. Дарахти солинавӣ бо ороишоти нафасгиранда оро дода шуда буд. Зиёда аз 181 ороиши тилло ва сангҳои қиматбаҳо, аз ҷумла алмос, марворид, зумуррад ва ёқут аз шохаҳои дарахт овезон буданд — ҳама барои як найранги маркетингӣ.
Воқеият ин аст, ки як сабти баландтар ва доимӣ дарахти дигарро ҳамчун гаронтарин дар ҷаҳон номбар кардааст. Боз ҳам, он чизе, ки ба дарахт арзиш бахшид, он чизе буд, ки дар он овезон буд. Гаронтарин дарахти ҷаҳон, дар асл, аз арзиши дарахти Абу-Даби он қадар зиёд аст, ки кӯшиши муқоиса кардан қариб бемазза менамояд.
Гаронтарин дарахти ҷаҳон.
Гаронтарин дарахти асрҳо дар фойеи меҳмонхонаи боҳашамат барои тамошои чашмони ҳайратангез насб нашуда буд, балки дар болои теппаи хурди бесамар дар беруни Ерусалим. Он бештар ба сутун ё салиб монанд буд, на ба дарахти воқеӣ. Аз ҳар куҷое, ки ба он менигаристед, ба чашми табиӣ ҳеҷ чизи писанд набуд. Дар асл, ин дарахт ҳама нишонаҳои бераҳмии инсониро дар худ дошт. Қабати сайқалёфтаи завқи хуб дар ҳеҷ куҷо дида намешуд. Онҳое, ки аз он ҷо мегузаштанд, тамасхур мекарданд. Гаронтарин дарахти ҷаҳон барои аксарият арзише надошт.
Арзиши бепоён.
Чӯби дарахт он чизе набуд, ки ба он арзиш бахшид. Ин Оне буд, ки дар дарахт овезон буд, ки арзиши онро аз боми замин то худи осмон боло бурд. Он чизе, ки дар он дарахт овезон буд, арзиши бепоён дошт — хеле болотар аз нархи алмос, нуқра ва тилло. Аз худи фикри он ашк ба чашм меояд. Марде, ки латукӯб ва кӯфта шуда буд, дар он дарахт овезон буд. Бале, марг бо салибкушӣ роҳи румӣ барои қатли бадтарин ҷинояткорон буд — аммо ин мард бегуноҳ буд. Пушти ӯ аз латукӯби даҳшатнок пора-пора шуда буд. Мардон борҳо ба рӯи Ӯ туф карда, ба Ӯ мушт заданд, ҳатто сари Ӯро бо чӯб заданд, дар ҳоле ки Ӯро чашмбанд карда буданд. Сипас таҳқири ниҳоӣ, ки барои онҳое, ки ҷиноятҳои нафратовартаринро содир карда буданд, нигоҳ дошта шуда буд: онҳо дастҳо ва пойҳои Ӯро бо мехҳо ба салиб — ба дарахт — мехкӯб карданд ва Ӯро ба марг гузоштанд.
Номи Ӯ Исо буд.
Дар тамоми шиканҷа, аз лабони Ӯ як калимаи таҳдидомез ҳам набаромад. Аз чашмони Ӯ як лаҳзаи хашм ҳам набуд — танҳо муҳаббат. Аз он дарахт Ӯ дуо кард ва гуфт:
Падар, онҳоро бубахш.
Шумо бояд чизи дигареро дар бораи он дарахт донед. Дар он ҷо Худо бар Худованд Исо бори вазнинтаринро гузошт — Ӯро дар он ҷо гузошт, то барои мо бимирад, то Худро ҳамчун қурбонӣ барои мо пешниҳод кунад. Ӯ Худро дар он ҷо пешниҳод кард, то хашм ва доварии муқаддаси Худоро барои гуноҳҳои мо ба ҷои мо қабул кунад. Худо «Ӯро барои мо гуноҳ кард» (2 Қӯринтиён 5:20). Китоби Муқаддас гуфт: «Ӯ худаш гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт» (1 Петрус 2:24). Ӯ ҳамчунин гуфт:
«[Шумо] на бо чизҳои фаношаванда, ба монанди нуқра ва тилло… балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ… наҷот ёфтед» (1 Петрус 1:18,19).
Дар охир, каме пеш аз марги Худованд Исо, Ӯ бо овози хеле баланд бо тантана фарёд зад:
«Тамом шуд!» (Юҳанно 19:30).
Сипас Ӯ сари худро хам кард, рӯҳи худро супурд ва мурд. Исо чиро тамом кард? Исо қарзи гуноҳи маро бо марг дар дарахт пардохт. «Пардохтшуда пурра» ибораи муодили он дар забони юнонӣ аст. Хуни гаронбаҳои Ӯ озодона ҷорӣ шуд. Шумо ҳам метавонед арзиши онро талаб кунед ва бигӯед, ки гуноҳҳои шумо «пурра пардохт шудаанд». Бешубҳа, он дарахт гаронтарин дарахти ҳама давру замонҳост, зеро «Кӣ» дар он овезон буд ва «чӣ» Ӯ дар он ҷо барои гуноҳҳои мо анҷом дод.
Кадом дарахт барои шумо муҳимтар аст?
Кадом дарахт барои шумо арзиши бештар дорад — дарахти боҳашамат ороёфта, ки танҳо ба Рекордҳои Ҷаҳонии Гиннес дохил мешавад ё дарахте, ки дар Китоби Муқаддас ҳамчун дарахте сабт шудааст, ки дар он гуноҳҳо бо хуни гаронбаҳое, ки аз Оне бегуноҳ ва муқаддас — Худованд Исои Масеҳ ҷорӣ шуд, пардохт шудаанд?
«Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
