Ҳамаи ҳокимият, то ҷое ки ба Худо дахл дорад, ба Наҷотдиҳандаи эҳёшуда дода шудааст — ҳамаи ҳокимият ҳам дар осмон ва ҳам дар замин. Ӯ инро пеш аз ба осмон рафтанаш гуфта буд, зеро Инҷили Матто моро аз эҳё берун намебарад, аммо ҳоло, ки Ӯ ба осмон рафтааст, ин камтар дуруст нест. Ӯ ҳама чизеро, ки Худо барои осмон ва замин пешбинӣ ва ваъда дода буд, бешубҳа таъмин хоҳад кард.
Ҳеҷ як қисми ин коинот нест, ки бо иродаи Худо, таҳти ҳокимияти Худованд Исои Масеҳ қарор нагирифта бошад. Шумо метавонед ба миёни ҳамаи халқҳо равед ва одамонро барои Масеҳ талаб кунед. Супориш, чунон ки Ӯ дод, ин аст: «Биравед... ба ҳамаи халқҳо». Шумо метавонед ба як кишвари монархӣ, тамаддунӣ ё ваҳшӣ равед, ва дар ҳоле ки шумо кӯшиш мекунед, ки ба ҳокимиятҳои мавҷуда итоат кунед, шумо эътироф мекунед, ки Худованд шуморо ба он ҷо фиристодааст, то шогирд созед. Ин дар амал чӣ маъно дорад? Шумо метавонед пайдо кунед, ки мақомот дар шаҳр ё кишвар метавонанд ба Инҷил муқобилат кунанд. Кори мо албатта набояд сотсиалистӣ бошад, ё ба ҳокимиятҳои мавҷуда муқобилат кунем, балки масеҳиёни оддӣ, хизматгорони Худованд, мо бояд ин далелро бо оташ дар ҷонҳои худ навишта бошем, ки дар ҳар куҷое ки мо бошем, Ӯ метавонад барои каломи худ ҷой кунад. Новобаста аз он ки масеҳиён ба чӣ душвориҳо дучор мешаванд, ҳамеша ба ҳокимияти олӣ дар коинот муроҷиат кардан мумкин аст.
Чунин шуд, ки чанд сол боз мо дар он ҷо кор мекардем ва ҳокимияте, ки мо бояд эътироф мекардем, ҳокимияти як давлати маъруф [Конгои Белгия] буд. Мо ҳамчун шахсони номаълум рафтем, ки танҳо ба Худованди Ҷалол маълум будем. Ҳамин ки мо ба он ҷо расидем, фаҳмидем, ки католикҳои румӣ дар тамоми он қисмати давлат, ки мо қасди маскан гирифтан доштем, салоҳияти динӣ талаб мекарданд ва онҳо ихроҷи моро талаб карданд. Сипас овоза шуд, ки мо ҷосусони англис ҳастем, ки дар натиҷа, ба ғайр аз нуфузи динии католикҳои румӣ, мо қудратҳои сиёсии давлатро бар зидди худ доштем. Комиссари маҳаллӣ гуфт, ки мо бояд берун равем ва ҷои дигаре пайдо кунем. Инро муовини губернатор дар пойтахт тасдиқ кард. Ниҳоят, мо аз худи губернатор номаҳо гирифтем, ки мо бояд аз он ҷо равем. Комиссари шоҳона аз ҳоким омад. Ӯ мукотибаро тафтиш кард ва гуфт: «Ман ҳеҷ сабабе намеёбам, ки чаро шумо бояд дар ин ҷо бимонед; шумо бояд равед.»
Сипас, барои ба даст овардани он чизе, ки онҳо барои мақсади худ мехостанд, католикҳои румӣ бо интрига фармонеро аз ҷониби Подшоҳ ба тасвиб расониданд, ки ҳадафи он моро аз кишвар берун кардан буд. Ҳамин тавр, аз мансабдори маҳаллӣ то кормандони ҳукумат, сипас то худи ҳокимияти марказӣ, ин ҳокимияти замин аз мо талаб мекард, ки равем. Бо файзи Худо мо кори худро то имрӯз дар он ҷо идома додем. (Нашри 1913) Худо ҳар як интригаро барбод дод.
Дар замоне, ки мо дар ин ҳолат будем, ба Худо гиря мекардем, ки роҳро кушояд, консули Бритониё ба мо навишт, ки «Ман ба шумо ҳамчун як шахси хусусӣ менависам, ки агар шумо ба ман ҳамчун консул муроҷиат кунед, ман парвандаи шуморо ҳал мекунам». Ба ин маъно, ки агар шумо худро ба оғӯши консули Бритониё партоед, ӯ тамоми нуфузи Бритониёро барои ба даст овардани мақсади шумо истифода хоҳад кард. Ман ҷавоб додам: «Одати ҷонҳои мо ин буд, ки танҳо ба Худованд нигоҳ кунем, аммо — дар ҳоле ки онро рад мекунем — мо барои пешниҳоди меҳрубононаи шумо миннатдорем». Оё шумо фикр мекунед, ки Худо моро ноумед кард?
Новобаста аз он ки деворе дар пеши шумост, аммо агар шумо бо эътимоди оддӣ ба Худованд Исои Масеҳ пеш равед, тамоми ҳокимият дар осмон ва замин ба Ӯ дода шудааст. Он чизе ки Ӯ фармон медиҳад, ҳеҷ як салтанат қудрати муқобилат кардан надорад. Мо метавонем ба Худованд такя кунем. Новобаста аз он ки мо чӣ душвориҳо дорем, ки бадтар ва бадтар таҳдид мекунанд, биёед инро ба дил гирем, ки захираи мо дар Масеҳ Исои Худованд аст.
«Тамоми ҳокимият дар осмон ва замин ба Ӯ дода шудааст.» Пас, ба мо лозим нест, ки берун аз Масеҳ барои ба даст овардани ҳокимият барои рафтан ба ягон ҷой ё кор дар ягон хидмат равем, балки мо метавонем фавран ва мустақиман ба Ӯ муроҷиат кунем ва мо метавонем инро дар миёни ҳамаи халқҳо анҷом диҳем.
Агар шумо дар ин сарзаминҳои масеҳӣ, ки босуръат аз ҳақиқат дур мешаванд, бо душвориҳои афзоянда барои мавъизаи Инҷил қарор дошта бошед, ба шумо лозим нест, ки ба мақомоти дунявӣ нигоҳ кунед, ё ягон сарпарастӣ ё нуфузи заминӣ ҷӯед, балки танҳо ва мустақиман ба Худованд нигоҳ кунед. Ҳар як коргари масеҳии оддӣ ва самимӣ ба ҳокимияти олӣ дастрасии фаврӣ дорад. Барои дипломатия пинҳон кардани масеҳияти худ лозим нест. Шумо ҳокимияти Масеҳ, Қудрати Олӣ дар осмон ва заминро доред, то иҷрои ҳар як қисми иродаи Ӯро талаб кунед.
Ӯ мегӯяд: «Ман ҳамеша бо шумо ҳастам.» Рӯзҳои равшан, рӯзҳои торик, то охири замон. Ҳеҷ камшавии ҳокимияти Ӯ нест.
