САВОЛ: Чаро Исо ҳамаи беморони дигарро, ки дар ҳавзи Байт-Ҳисдо дар Юҳанно 5 буданд, шифо надод?
ҶАВОБ: Ҳикояи Юҳанно 5 дар бораи боқимондаи «мардуми бисёри беморон, кӯрон, лангон, фалаҷон, ки интизори ҷунбиши об буданд» (ояти 3 NKJV), ки дар ин ҳавз хобида буданд, чизе намегӯяд. Аз ин рӯ, ба ҳамон хулосае, ки саволдиҳандаи мо меояд, расидан осон аст, ки Исо ҳамаи беморони дигарро дар ҳавзи Байт-Ҳисдо шифо надод. Аммо мо бо итминон танҳо инро гуфта метавонем, ки ҷавоби ин саволро намедонем. Оё ин саволро додан дуруст аст, вақте ки ҳавворӣ Юҳанно, муаллифи ин Инҷил, бо илҳоми Рӯҳи Муқаддас изҳороти зеринро навиштааст?
Ва ҳақиқатан ҳам, Исо дар ҳузури шогирдонаш бисёр аломатҳои дигарро нишон дод, ки дар ин китоб навишта нашудаанд; аммо инҳо навишта шудаанд, то шумо имон оваред, ки Исо Масеҳ, Писари Худост, ва бо имон овардан шумо дар номи Ӯ ҳаёт дошта бошед (Юҳанно 20:30-31). Ва бисёр чизҳои дигаре низ ҳастанд, ки Исо кард, ки агар онҳо як ба як навишта мешуданд, гумон мекунам, ки ҳатто худи ҷаҳон ҳам китобҳоеро, ки навишта мешуданд, дар бар гирифта наметавонист. Омин (Юҳанно 21:25).
Чандто аз ин «бисёр аломатҳои дигар» ва «бисёр чизҳои дигар» дар се Инҷили дигар сабт шудаанд. Аммо, он чизе ки Рӯҳи Худо нависандагонро ба навиштан илҳом бахшид, барои фароғати мо ё фарзандони мо навишта нашудааст. Ин чизҳо, ва махсусан ин «аломатҳо», навишта шудаанд, то Исоро ба хонандагони худ ҳамчун Масеҳ, Масеҳи ваъдашуда, муаррифӣ кунанд, то онҳо дар номи Ӯ ҳаёт – ҳаёти ҷовидонӣ – дошта бошанд. Аз сабаби ин ҳадаф ва тамаркузи дақиқ, Инҷили Юҳанно аксар вақт ҳамчун рисола истифода шудааст ва Худо тавассути хондани он одамони бешуморро наҷот додааст.
Вақте ки мо ин Инҷилро мехонем, мо боз ва боз аз қудрати ҳайратангез ва аҷибе, ки Писари Худо дар ин ҷо дар рӯи замин ҳамчун Инсон оромона ва фурӯтанона нишон додааст, ба ҳайрат меоем.
Дар боби 2 Ӯ миқдори зиёди обро ба шароб табдил дод – шаш кӯзаи сангӣ, ки ҳар кадоме 20 ё 30 галлон дошт. Ин шароби сифаташ беҳтар аз он буд, ки оила дар ин тӯй тамом карда буд. Албатта, пас аз ҷашни арӯсӣ ба қадри кофӣ боқӣ мемонд, то эҳтиёҷоти онҳоро барои чанд рӯз таъмин кунад.
Дар боби 4 Ӯ фавран ва комилан писареро, ки тақрибан 25 мил дур буд, дар ҳамон лаҳзае, ки ба падараш мегуфт, ки писар хуб аст, шифо дод.
Дар боби 5 Ӯ мардеро, ки 38 сол дар ҳавз хобида буд, шифо дод – шояд аз ҳар каси дигари издиҳоми беморон дар он ҷо зиёдтар. Мард умедашро гум карда буд ва дар натиҷаи коре, ки кайҳо пеш карда буд, фалаҷ шуда буд.
Дар боби 6 Ӯ барои хӯроки нисфирӯзӣ, ки писарчае ба Ӯ дод, ба Худо шукр гуфт ва бо он панҷ нони ҷав ва ду моҳии хурд 5000 мардро сер кард (Матто 14:21 илова мекунад, «ғайр аз занон ва кӯдакон»). Онҳо ба қадри дилхоҳ хӯрданд ва 12 сабад пур аз боқимондаҳо ҷамъоварӣ карда шуданд.
Дар боби 6 Ӯ 3 ё 4 милро дар торикии шаб дар рӯи кӯли тӯфонӣ ба сӯи шогирдонаш, ки дар қаиқ буданд ва барои гузаштан аз кӯл мубориза мебурданд, тай кард. Дар боби 9 Ӯ марди калонсолеро, ки аз таваллуд кӯр буд, ҳангоми гузаштан шифо дод, ки ин чизе буд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ шунида нашуда буд.
Дар боби 11 Ӯ мардеро, ки чаҳор рӯз пеш дафн шуда буд, аз ғоре, ки ҷасадаш хобида буд, даъват кард. Мард, Лаъзор, зинда, бо либосҳои қабраш баста, берун омад.
Дар боби 21, пас аз эҳёи худ, Ӯ ба ҳафт нафар аз шогирдонаш, моҳигирони ботаҷриба, ки тамоми шаб бенатиҷа моҳидорӣ карда буданд, гуфт, ки тӯри худро ба тарафи рости қаиқ партоянд. Сипас тӯр бо 153 моҳии калон пур шуд, аммо нашикаст.
Ҳар яке аз ҳафт ҳодисаи зикршуда пеш аз марг ва эҳёи Ӯ Ӯро бо қудрати илоҳии фавқулодда, беғаразона барои манфиати дигарон некӣ кардан нишон медиҳад. Албатта, бисёр чизҳои дигар низ гуфта мешуданд. Аломати ҳаштум нишон медиҳад, ки пас аз эҳёи худ Ӯ ҳамон буд. На қудрати Ӯ ва на ғамхории меҳрубононаи Ӯ нисбат ба худ кам нашуда буд.
Вақте ки мо дар бораи ҳаёти Худованди мо Исо дар рӯи замин фикр мекунем, оё мо Ӯро меёбем, ки аз назди одамони ниёзманд мегузарад ва бе ҳалли ниёзи онҳо меравад? Не, ҳамаи Инҷилҳо Ӯро нишон медиҳанд, ки худро дастрас мекунад, ҳатто то шаб, ҳам ба шахсони алоҳида ва ҳам ба издиҳом.
Коҳин ва левит дар ҳикояи Ӯ дар бораи «Сомарии нек» аз тарафи дигар гузаштанд. Сомарӣ, ки тасвири худи Ӯст, сафар карда, ба қурбонии ниммурда, ки дар канори роҳ хобида буд, омад, ба назди ӯ рафт, кӯмак кард, ӯро ба меҳмонхона бурд, хароҷоташро пардохт кард ва ваъда дод, ки барои ӯ бармегардад (Луқо 10:30-37). Худованди мо Исо чунин аст. Издиҳом Ӯро пайравӣ карда, ҳамаи беморони худро оварданд. Онҳо
Ӯро илтимос карданд, ки танҳо ба домани либоси Ӯ даст расонанд. Ва ҳар кӣ ба он даст расонд, комилан шифо ёфт (Матто 14:36).
Ӯ бояд аз Самария мегузашт (Юҳанно 4:4, нигаред ба оятҳои 3-42), то ба зани рондашуда ва тавассути ӯ, бисёре аз мардуми шаҳри ӯ, Сихар, бирасад. Ӯ духтари девзадаи зани суриё-финиқиро шифо дод (Марқӯс 7:24-30). Мо метавонем бисёре аз дигаронро номбар кунем, ки имони онҳо ба Ӯ бо файз мукофотонида шуд. Танҳо дар боздиди дуюми Ӯ аз зодгоҳаш Носира мехонем, ки «онҳо аз Ӯ хафа шуданд… Акнун Ӯ дар он ҷо аз сабаби беимонии онҳо бисёр корҳои бузург накард» (Матто 13:57-58). Ба калимаи «бисёр» диққат диҳед; калимаи «ҳеҷ» нест, зеро ҳатто дар он ҷо Ӯ барои онҳое, ки бо имон ба Ӯ менигаристанд, баъзе корҳои бузургро мекард. Дар ҳақиқат душвор аст, ки Исоеро, ки мо аз Каломи илҳомбахши Худо медонем, тасаввур кунем, ки ҳеҷ гоҳ бепарвоёна аз назди одамони ниёзманд бе кӯмак ба онҳо намегузарад.
Чизи дигаре, ки бояд дар хотир дошт, ин аст, ки вақте Исо дар ин ҷо дар рӯи замин буд, гарчанде ки Ӯ ҳамеша Худои Писар буд ва ҳаст ва хоҳад буд, Ӯ дар айни замон Писари Одам, Ҳамеша-вобаста буд. Ӯ он чиро, ки кард, бо Рӯҳи Муқаддас кард, чунон ки мо дар Матто 12:24-32 ва Ибриён 10:15 мебинем. Борҳо дар Инҷилҳо мо Ӯро мебинем, ки дуо мекунад, ҳатто пеш аз тулӯи офтоб бармехезад ва ба ҷои танҳоӣ барои дуо меравад (Марқӯс 1:35). Луқо дар Инҷили худ 14 маротиба аз дуои Ӯ ёдовар шудааст. Ишаъё 50:4-5 пешгӯӣ карда буд, ки Ӯ ин корро ҳар субҳ хоҳад кард. Вақте ки дар ин ҷо дар Юҳанно 5 ба Ӯ муқобилат карда шуд, Ӯ дар ояти 19 тасдиқ кард, ки ҳар чизеро, ки Ӯ Падарро мекунад, мебинад, Ӯ, Писар, ба ҳамин тариқ мекунад. Ӯ дар Юҳанно 7-8 дар бораи ин муносибати наздик бо Падар бештар сухан гуфт. Падар ризоияти худро дар Худованд Исо ҳангоми таъмид гирифтанаш дар оғози хидмати оммавии худ (Матто 3:17) ва баъдтар дар кӯҳи Тағйири шакл (Матто 17:5) эълон кард. Ҳама чизеро, ки Исо ҳамчун Инсон дар рӯи замин кард, дар ҳамоҳангии комил бо Падар ва Рӯҳи Муқаддас анҷом дода шуд.
Хоҳ мо онро фаҳмем ё нафаҳмем, ҳама чизеро, ки Худованд Исо кард, ва ҳама чизеро, ки Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин накард, комилан дуруст буд ва ба Худо ҷалол овард.
