Роҳи салиб
Вақте ки мо азобҳои Худованд Исои Масеҳро мулоҳиза мекунем, мо дар ибодати амиқ барои чунин муҳаббат ва садоқат сар хам мекунем. Дар он салиби даҳшатнок, Ӯ, дар итоати комил ба Падар, ҷони Худро барои ба даст овардани арӯси Худ, Калисо, фидо кард.
Худованд шоми қаблӣ бо шогирдонаш дар болохона буд, аммо вақте расид, ки Ӯ ва ёздаҳ нафар бояд онро тарк мекарданд. Онҳо аз теппае фаромада, аз наҳри Қидрон гузаштанд (нигаред ба Юҳанно 18:1). Подшоҳ Довуд солҳои зиёд пеш аз ҳамон наҳр гузашта буд (2 Подшоҳон 15:23). Он вақт Абшолӯм, писари дӯстдоштаи Довуд, исён карда буд ва дар натиҷа падарашро ба фирор водор кард. Ҳар гоҳ ки наҳри Қидрон дар Навиштаҳо зикр мешавад, он ҳамеша саҳнаи марг ё доварӣ аст. Наҳр аз ғам сухан меронад ва он рамзи мотам аст.
Бо шогирдонаш, Худованд аз ҳамон наҳр гузашта, ба боғи Ҷатсамонӣ, ки маънояш “чархрези равған” аст, даромад. Ба ҳашт шогирд гуфта шуд, ки дар ҷои муайяне бимонанд, дар ҳоле ки ба се нафар иҷозат дода шуд, ки Ӯро ҳамроҳӣ кунанд, аммо на то охир. Ӯ он се нафарро бо дастури дуо кардан, ки ба васваса наафтанд, дар он ҷо гузошт.
Луқо 22:41 ба мо мегӯяд, ки Ӯ аз онҳо “тақрибан ба андозаи партоби санг” дур шуд. Ин хеле муҳим аст. Худованд ба халқи қадимии Худ дастурҳоро оид ба сангсор кардани гунаҳкорон дода буд. Дастҳои шоҳидон бояд санги аввалро мепартофтанд (Такрори Шариат 17:7). Мо роҳи ҳисоб кардани масофаеро, ки Худованд аз се шогирди Худ дур шуд, надорем, аммо як чиз равшан аст: онҳо метавонистанд Ӯро бишнаванд, ки бо Падари Худ сухан меронад, ки ин нишон медиҳад, ки масофа кӯтоҳ буд ва чунин санг вазни зиёд дошт.
Доварии Худованд ки Ӯ қабул карданӣ буд, ба Ӯ, Писари Худо, хеле вазнинӣ мекард. Дар ҳоле ки шогирдонаш хоб буданд, Худованди мубораки мо рӯи замин хобида, эълон кард, ки Ӯ косаи довариро аз дасти Падар барои хотири мо қабул хоҳад кард. “Худовандо, ҳатто то марг муҳаббати Ту метавонист биравад” (Ҳ. Л. Росиер, 1834–1928).
