Солҳои зиёд пеш, марде бо номи Гизо дар Марсел, дар ҷануби Фаронса, минтақае, ки ҳоло бо боғҳои зебояш маъруф аст, зиндагӣ мекард. Аммо на ҳамеша чунин буд. Вақте ки достони мо оғоз меёбад, Марсел аз набудани оби хуб азият мекашид ва минтақаи атроф аксар вақт хушк ва тира буд. Гизо ҳамеша банд ба назар мерасид — ҳамеша бо корҳои сахт ва сармоягузории бодиққат пул кор мекард. Либосҳои ӯ баръало кӯҳна ва фарсуда буданд. Ғизои ӯ соддатарин ва арзонтарин буд. Ӯ танҳо зиндагӣ мекард, худро аз айшу ишрат ва ҳатто аз роҳати ҳаёти оддӣ маҳрум мекард. Гизо дар Марсел ҳамчун хасис обрӯ дошт. Ҳарчанд ӯ дар ҳама муомилоти худ ростқавл ва дар иҷрои вазифаҳояш содиқ буд, аммо ӯро умуман нафрат мекарданд. Ҳангоми дидани симои камбағалонаи ӯ дар кӯча писарон аз паси ӯ фарёд мезаданд: «Инак, пири хасис меравад!» Ӯ ҳамеша роҳи худро идома медод, ба таҳқирҳое, ки ба сӯи ӯ равона шуда буданд, аҳамият намедод ва ҳар гоҳе ки бо ӯ сухан мегуфтанд, бо нармӣ ва сабр ҷавоб медод. Дар ниҳоят, пушташ аз кори беист хам шуда, мӯяш аз пирӣ сафед шуда, беш аз ҳаштодсола, Гизо вафот кард.
Васияти ҳайратангез
Иҷрокунандагони амволи ӯ кашф карданд, ки ӯ сарвати тилло ва нуқра ҷамъ кардааст. Дар байни ҳуҷҷатҳои ӯ васияташ буд, ки ин параграфро дар бар мегирифт: «Ман як вақтҳо камбағал будам ва мушоҳида кардам, ки мардуми Марсел аз набудани оби тоза сахт азият мекашиданд. Оила надошта, ман ҳаёти худро ба ҷамъоварии маблағи кофӣ барои сохтани акведук бахшидам, то ба камбағалони шаҳри Марсел оби тоза таъмин кунам, то камбағалтаринҳо ҳам оби фаровон дошта бошанд.»
Дар натиҷа, байни солҳои 1837 ва 1848, як канал қариб 100 мил дарозӣ сохта шуд, то обро аз дарёи Дуранс ба Марсел биёрад ва минтақаи атрофи он бо шукуфоӣ ва зебоӣ посух дод. Гизо, ки нафрат дошт ва бе дӯст буд, танҳо зиндагӣ кард ва мурд, то ба онҳое, ки ӯро нодуруст фаҳмиданд ва бад муносибат карданд, оби тоза биёрад.
Бахшандаи бузургтар
Як замон дар сарзамини шарқӣ марди дигаре буд, ки хеле бештар нодуруст фаҳмида ва бад муносибат карда шуд — Худованд Исои Масеҳ, Писари Худо, Наҷотдиҳанда. Тақрибан 700 сол пеш аз таваллуди Ӯ дар ин ҷаҳон, ин суханон дар бораи Ӯ навишта шуда буданд:
Ӯ нафрат дошт ва аз ҷониби одамон рад карда шуд… Ӯ нафрат дошт, ва мо Ӯро қадр накардем (Ишаъё 53:3).
Дар ҳаёт ва марги худ, Ӯ ин пешгӯиро пурра исбот кард. Ҳаёти Ӯ ҳаёти камбизоатии ихтиёрӣ буд. Ӯ хона надошт — «ҷое барои сар гузоштан надошт.» Аммо эҳсосот бар зидди ин Марди нарм ва фурӯтан чунон қавӣ буд, ки мардуми Ӯ воқеан барои марги Ӯ фарёд мезаданд ва мегуфтанд: «Ӯро салиб кунед, Ӯро салиб кунед» (Луқо 23:21).
Қудрати худро нигоҳ дошта, Ӯ ба худ иҷозат дод, ки ҳамчун ҷинояткор муносибат карда шавад, ба Ӯ мурофиаи беадолатона дода шуд ва Ӯ салиб карда шуд. Ҳангоме ки Ӯ дар салиб азоб мекашид, онҳое, ки Ӯро медиданд, ба Ӯ механдиданд. Аммо Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки Ӯ дар он ҷо азоб мекашид, на барои гуноҳҳои худ, балки барои гуноҳҳои ҳар касе, ки ба Ӯ имон меорад:
Ӯ барои гуноҳҳои мо захмдор шуд; Ӯ барои беадолатиҳои мо кӯфта шуд: ҷазои сулҳи мо бар Ӯ буд; ва бо зарбаҳои Ӯ мо шифо ёфтем (Ишаъё 53:5). Зеро шумо файзи Худованди мо Исои Масеҳро медонед, ки ҳарчанд Ӯ сарватманд буд, аммо барои шумо камбағал шуд, то шумо ба воситаи камбизоатии Ӯ сарватманд шавед (2 Қӯринтиён 8:9).
Васияти Гизо барои ҳамаи камбағалони Марсел оби тоза таъмин кард. Худованд Исои Масеҳ, бо марг ва эҳёи худ, барои ҳар яки мо имкон дод, ки оби ҳаёти ҷовидониро бинӯшем, танҳо бо имон овардан ба Ӯ.
Худдорӣ аз шахсе мисли Гизо бо арзиши бепоёни тӯҳфае, ки Худованд Исо додааст, муқоиса намешавад. Оби ҳаёт имрӯз ҷорӣ аст ва мо метавонем ҳар қадар ки хоҳем ва лозим бошад, ройгон бинӯшем:
Эй, ҳар кӣ ташна аст, ба обҳо биёед… бале, биёед… бе пул ва бе нарх (Ишаъё 55:1).
Худованд Исо гуфт:
Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд. Агар касе ташна бошад, бигзор назди Ман ояд ва бинӯшад (Юҳанно 7:35, 37). Ҳар кӣ хоҳад, бигзор оби ҳаётро ройгон бигирад (Ваҳй 22:17). Музди гуноҳ марг аст; аммо тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мост (Румиён 6:23). Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред ва наҷот хоҳед ёфт (Аъмол 16:31).
Бо ин шоҳасар чӣ кор хоҳед кард?
