Биҳишт фуруд омад, оҳ чӣ рӯзи аҷоиб, рӯзи аҷоиб, рӯзе, ки ман ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунам. Баъд аз он ки ман дар торикӣ саргардон будам, Исо, Наҷотдиҳандаи худро вохӯрдам. Оҳ, чӣ дӯсти меҳрубон ва дилсӯз, Ӯ ниёзи дили маро қонеъ гардонд. Сояҳоро пароканда карда, бо шодӣ мегӯям, ки Ӯ ҳама торикиро дур кард.
Биҳишт фуруд омад ва ҷалол ҷони маро пур кард, Вақте ки дар салиб Наҷотдиҳанда маро шифо дод. Гуноҳҳои ман шуста шуданд ва шаби ман ба рӯз табдил ёфт, Биҳишт фуруд омад ва ҷалол ҷони маро пур кард.
Аз Рӯҳ таваллуд шуда, бо ҳаёт аз боло, Ба оилаи илоҳии Худо. Тавассути муҳаббати Ҷолҷота пурра сафед карда шуд, Оҳ, фаҳмиш аз они ман аст. Ва муомила ба зудӣ анҷом ёфт, Вақте ки ман ҳамчун гуноҳкор омадам. Пешниҳоди Масеҳро қабул кард, Ӯ пешниҳод кард, Ӯ маро наҷот дод, оҳ, номи азизи Ӯро ситоиш кунед.
Биҳишт фуруд омад ва ҷалол ҷони маро пур кард, Вақте ки дар салиб Наҷотдиҳанда маро шифо дод. Гуноҳҳои ман шуста шуданд ва шаби ман ба рӯз табдил ёфт, Биҳишт фуруд омад ва ҷалол ҷони маро пур кард.
Омин. Субҳ ба хайр. Оё мо ба Худованд назар мекунем?
Худои мо, мо Туро барои муҳаббат ва файзи Ту нисбат ба мо шукр мегӯем. Туро барои Худованд Исо, ин наҷоти бузург ва чӣ Наҷотдиҳандаи бузурге, ки Ӯст, шукр мегӯем. Мо мехоҳем Ӯро эҳтиром кунем. Тавассути Каломи Худ бо мо сухан гӯй, то ки мо имрӯз тавассути Каломи Ту тағйир ёбем. Ба исми Масеҳ, омин.
Таъсири мусиқӣ ва нафрати Шоул
Довуд, подшоҳи чӯпон. Ин сарлавҳа дорад: «Вақти гурехтан». Мо ҳафтаи гузашта қайд кардем, ки суруде буд, ки Шоул ҳеҷ гоҳ намехонд. Он дар поёни рӯйхати хитҳои мусиқии камтар дӯстдоштаи ӯ буд. Албатта, мо наметавонем ба оҳанг комилан боварӣ дошта бошем, аммо бешубҳа, он чизе монанди «Шоул ҳазорон нафарро куштааст, аммо Довуд даҳ ҳазорро» буд.
Дар аввали солҳои 1970-ум, суруди машҳуре буд, ки нақароти он чунин буд: «Ту хеле худписандӣ, эҳтимол фикр мекунӣ, ки ин суруд дар бораи туст». Хуб, Шоул бешубҳа худписанд буд, аммо ӯ медонист, ки суруде, ки занони Исроил мехонданд, дар бораи ӯ буд. Номи ӯ дар матн буд. Ва ин суруд ба ӯ чӣ таъсир расонд? Ояти 9: «Ва Шоул аз он рӯз ба Довуд чашм дӯхт».
Таъсири пурқуввати мусиқӣ ба одамон, ҳам барои некӣ ва ҳам барои бадӣ, хуб ҳуҷҷатгузорӣ шудааст. На услуби мусиқӣ, балки паёме, ки мусиқӣ мерасонад, муҳим аст. Мусиқинавоз дар матн, дар мусиқии ҳамроҳ чӣ гуфтан мехоҳад? Албатта, мусиқии инструменталӣ ба ақли инсон камтар аз сурудҳои лирикӣ таъсир мерасонад.
Ҷолиб он аст, ки гарчанде ки китоби Забур дорои нотаҳои мусиқӣ аст, мо мусиқии ҳамроҳро надорем. Худо мувофиқ донист, ки нотаҳои мусиқии Забурро нигоҳ надорад. Ин худ аз худ нишон медиҳад, ки Худо бештар ба матнҳо таваҷҷӯҳ дорад, на ба мусиқӣ. Аммо мусиқӣ забони дилро мегӯяд. Он воситаест барои ифодаи эҳсосот. Китоби Забур дар Библия 150 Забурро дар бар мегирад. Онҳо бо эҳсосоти пурқувват барои кӯмак ва рӯҳбаландии халқи Худо пур шудаанд. Довуд забурхони ширини Исроил номида шуд, 2 Подшоҳон 23, ояти 1. Ва Худованд Исои Худамон бо овози беҳтарини худ хори осмонро роҳбарӣ хоҳад кард, Ибриён 2:12: «Дар миёни калисо Туро ситоиш хоҳам кард».
Аз ин рӯ, азбаски қудрати мусиқӣ дар қобилияти он барои расидан ба рӯҳ аст, мо бояд дар бораи мусиқие, ки мешунавем, хеле бодиққат бошем. Ҳангоми доварӣ кардани ҳар гуна мусиқӣ, беҳтар аст, ки аввал матнро хонед ва паёми оҳангсозро кашф кунед. Ӯ чӣ гуна ҷаҳонбиниро дастгирӣ мекунад? Ин муҳим аст, зеро мусиқинавозони машҳури ин ҷаҳон воқеан воизони наслӣ мебошанд. Мусиқӣ минбари онҳост ва паёмҳои бехудоии онҳо дар нотаҳои мусиқӣ таҳия шудаанд.
Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки гӯшмонакҳо ҳамчун тамдиди анатомияи инсон қабул шудаанд ва тавассути онҳо, воизони бешарми дурӯғ ва беахлоқии зиддимасеҳ пайваста ақли ҷавонони муборизи моро фасод мекунанд. Ҳамон тавре ки суруди занон дар дили Шоул бадиро барангехт, ҳамин тавр мусиқии ин ҷаҳон дар дили ҷавонони осебпазири мо ошуфтагӣ ва бадиро барангехтааст. Трубадурҳои ошуфта ва фирефташуда насли ҷавони шунавандаро ба шахсияти бардурӯғ, шахсияте, ки аз осмон нест, балки аз дӯзах аст, ҷалб мекунанд, ки пайдоиши он дар чоҳи бетаг кашф шудааст ва муаллифи он нобудкунандаи бузург, Аполлион аст.
Паёми онҳо ин нест, ки одамон ба сурати Худо офарида шудаанд ва Худо тавассути Масеҳ барои ҳаёти мо ҳадафи аҷибе дорад. Не, паёми заҳролуди онҳо ин аст, ки мо он чизе ҳастем, ки худамон қарор медиҳем ва ҳадафи мо, хуб, кӣ медонад? Аз сабаби ин ошуфтагии паҳншуда, то чӣ андоза муҳим аст, ки ҳар як имондор дар кори Инҷил фаъолона иштирок кунад. Душман аз сабаби вирус танаффус намекунад ва мо ҳам набояд. Бигзор ҳар яки мо фавран дар дили худ қарор диҳем, ки ба шахси навбатие, ки вомехӯрем, дар бораи муҳаббати Худо дар Исои Масеҳ нақл кунем. Шояд Худо барои мо дарро боз кунад, то шаҳодати худро дар бораи он ки чӣ тавр мо ба Масеҳ имон овардем, диҳем. Чӣ имтиёз! Ва агар шумо хеле шармгин бошед, кӯшиш кунед, ки варақае диҳед.
Пас, боз, аз сабаби суруд, Шоул аз он рӯз ба Довуд чашм дӯхт. Аммо мисли ҳар гуноҳе, ки доварӣ нашудааст ва дур карда нашудааст, ҳасади Шоул ба Довуд ба нафрат табдил ёфт. Ояти 29: «Ва Шоул пайваста душмани Довуд шуд». Дар аввал, ӯ фикр мекард, ки Довудро бо дасти фалиштиён бикушад ва ӯ нақша кашид, ки аз найранги издивоҷ бо духтаронаш истифода барад, то Довудро ба ҷанг бар зидди фалиштиён ҷалб кунад ва ҳамин тавр кушта шавад. Аммо вақте ки ин кор накард, ӯ Юнотон ва хизматгоронашро даъват кард, ки Довудро бикушанд, боби 19, ояти 1. Ва вақте ки ин кор накард, Шоул ба куштани Довуд худаш машғул шуд, ҳатто дар зери таъсири девҳо ӯ се маротиба бо найзаи худ кӯшиш карда буд. Ва ҳамин тавр тақрибан ҳафт то даҳ соли гурехтани Довуд аз Шоул оғоз ёфт.
Довуд: Намунаи Масеҳ
Довуд подшоҳи тадҳиншуда аст, аммо ӯ аз ҷониби Шоул рад карда мешавад, ки ҳамчун подшоҳи ҳукмрон миллатро намояндагӣ мекунад. Дар ин радкунӣ, Довуд намунаи Худованд Исо аст, ки аз ҷониби миллати Исроил рад карда шуд, гарчанде ки Ӯ подшоҳи тадҳиншудаи онҳо буд. Ва тавре ки мо ҳафтаи гузашта қайд кардем, ин радкунӣ аз ҷониби шайтон илҳом гирифта шуда буд, Ваҳй 12:3-4.
Дар синни 30-солагӣ, Худованд Исо хидмати оммавии худро оғоз кард ва аз худи аввал, Ӯ худро ба миллат ҳамчун Масеҳи онҳо муаррифӣ кард ва аз худи аввал, Ӯ рад карда шуд. Луқо 4, ояти 16: «Ва Ӯ ба Носира омад, ки дар он ҷо тарбия ёфта буд: ва чунон ки одати Ӯ буд, дар рӯзи шанбе ба куништ даромад ва барои хондан бархост. Ва китоби пайғамбар Ишаъё ба Ӯ дода шуд. Ва вақте ки Ӯ китобро кушод, ҷоеро ёфт, ки дар он навишта шудааст: 'Рӯҳи Худованд бар Ман аст, зеро Ӯ Маро тадҳин кардааст, то ба фақирон Инҷилро мавъиза кунам; Ӯ Маро фиристодааст, то дилшикастагонро шифо диҳам, то ба асирон озодӣ мавъиза кунам ва ба кӯрон биноӣ бахшам, то мазлумонро озод кунам, то соли мақбули Худовандро мавъиза кунам.' Ва Ӯ китобро пӯшид ва онро ба хизматгор дод ва нишаст. Ва чашмони ҳамаи онҳое, ки дар куништ буданд, ба Ӯ дӯхта шуданд. Ва Ӯ ба онҳо гуфтан гирифт: 'Имрӯз ин Навишта дар гӯшҳои шумо иҷро шуд.' Ва ҳама ба Ӯ шаҳодат доданд ва аз суханони файзбахше, ки аз даҳони Ӯ мебаромад, ҳайрон шуданд. Ва онҳо гуфтанд: 'Оё ин писари Юсуф нест?' Ва Ӯ ба онҳо гуфт: 'Шумо бешубҳа ба Ман ин масалро хоҳед гуфт: 'Табиб, худро шифо деҳ: ҳар чизе ки мо дар Кафарнаҳум шунидаем, дар ин ҷо дар кишвари худ низ кун.' Ва Ӯ гуфт: 'Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳеҷ пайғамбар дар кишвари худ қабул намешавад.'» Баъд аз ин, онҳо бархостанд ва кӯшиш карданд, ки Ӯро аз кӯҳ партоянд.
Аммо ҳам корҳо ва ҳам суханони Ӯ ба дурустии даъвои Ӯ, ки Ӯ воқеан Масеҳ буд, шаҳодат доданд. Юҳанно 10:25: «Исо ба онҳо ҷавоб дод: 'Ман ба шумо гуфтам, ва шумо бовар намекунед: корҳое, ки Ман ба исми Падари Худ мекунам, онҳо ба Ман шаҳодат медиҳанд.'» Юҳанно 7:45-46: «Он гоҳ афсарон назди саркоҳинон ва фарисиён омаданд; ва онҳо ба онҳо гуфтанд: 'Чаро Ӯро наовардед?' Афсарон ҷавоб доданд: 'Ҳеҷ кас мисли ин мард сухан нагуфтааст.'»
Аммо мисли офтоби тулӯъкунандаи рӯзи нав, ки атрофи хираро равшан мекунад, ҳамин тавр ҳузури Худованд риёкории торикии дини яҳудиро равшан ва фош кард – на дини онҳоро, ки аз Худо гирифта шуда буд, балки дини яҳудиёнро, ки аз ҷониби одамон фасод шуда буд, Матто 15:8-9. Ва аз ин рӯ, идҳое, ки дар аввал тавассути Мусо ҳамчун идҳои Яҳува дода шуда буданд, дар замони Худованд Исо идҳои яҳудиён шуда буданд, Юҳанно 5:1 ва 6:4, гӯё Худо мегуфт, ки Ӯ дигар намехоҳад номи Ӯ бо дини беҳудаи онҳо алоқаманд бошад.
Пас, дар тӯли сеюним соли хидмати худ, Худованд Исо аз ҷониби Исроил бо андӯҳ рад карда шуд. Аммо гарчанде ки Ӯ аз пешвоёни яҳудӣ мисли Довуд аз Шоул нагурехт, хидмати Худованд Исо аз душмании онҳо таъсир гирифт. Юҳанно 7:1: «Баъд аз ин, Исо дар Ҷалил роҳ мерафт: зеро Ӯ намехост дар Яҳудия роҳ гардад, зеро яҳудиён мехостанд Ӯро бикушанд».
Бале, Довуд дар бадарға намунаи Худованд Исо аст. Тоҷи Исроил бояд аз ҷониби худи Шоул ба Довуд дода мешуд, ҳамон тавре ки писараш Юнотон Довудро эҳтиром карда, ҳама чизро ба ӯ супурда буд. Ва Худованд Исо то чӣ андоза бештар сазовор буд, ки миллат бояд ба Ӯ сар хам мекард? Ба зудӣ онҳо хоҳанд кард, Худо онро муқаррар кардааст. Ҳаллелуё!
Довуд худро дар водии Элоҳ ҳамчун ғолиб нишон дод. Худованд Исо дар васвасаҳои биёбон бар шайтон ғолиб омад. Довуд ба Шоул, вақте ки ӯ аз ҷониби девҳо азоб мекашид, хидмат кард. Худованд Исо ҳамаи онҳоеро, ки аз ҷониби шайтон азоб мекашиданд, шифо дод, Аъмол 10:38. Довуд худро ҳамчун фармондеҳ исбот карда буд. Худованд Исо легионҳои фариштагонро фармон дод, Матто 8:8-9 бо Матто 26:53. Довуд аз сабаби рафтори худотарс ва дӯстонааш дар байни мардум машҳур буд. Издиҳоми бузург ба Худованд Исо пайравӣ карданд: «Ва издиҳоми бузурги мардум аз Ҷалил, ва аз Даҳшаҳр, ва аз Ерусалим, ва аз Яҳудия, ва аз он сӯи Урдун ба Ӯ пайравӣ карданд», Матто 4:25.
Пас, чаро миллати Исроил ба муқобили Худованд Исо баргашт ва дар салиб фарёд зад: «Мо подшоҳе ҷуз Қайсар надорем», Юҳанно 19:15? Як сабаб аз файз ва муҳаббати Ӯ буд. Файз ва муҳаббат ҷолибанд. Аввалан, он дар Устоди Ӯ дида мешавад, ва сипас дар пайравони Ӯ. Ҷолибияти файз аз он сабаб аст, ки издиҳоми бузург ба Худованд Исо пайравӣ карданд. Аммо азбаски он файз аст ва аз рӯи таъриф носазовор аст, он ба онҳое, ки қабулкунандагони он ҳастанд, даъво дорад. Ҳамон тавре ки ҳар як тӯҳфаи ройгон, вақте ки қабул карда мешавад, дилро бо шукргузорӣ ва эҳтиром ба бахшанда боз мекунад. Аммо инсоният табиатан мағрур аст ва ин ғурур қобилияти моро барои шукргузорӣ фасод мекунад. Ва ғурур ва бешукрӣ даричаи муносибати ҳуқуқӣ аст. Мо боварӣ дорем, ки ҳар чизе ки мо қабул мекунем, сазовор аст. Ва вақте ки ин ҳисси ҳуқуқ ба дин мерасад, ин Худои мутаолии ҷалол ба марди қанди инсоният табдил меёбад. Чӣ қадар бадбахтона!
Юҳанно 6:26: «Исо ба онҳо ҷавоб дод ва гуфт: 'Ба ростӣ, ба ростӣ, ба шумо мегӯям, шумо Маро меҷӯед, на аз он сабаб, ки мӯъҷизаҳоро дидед, балки аз он сабаб, ки нон хӯрдед ва сер шудед.'» Бигзор мо ҳамеша дар ёд дошта бошем, ки мо бо файз наҷот ёфтаем ва бо файз нигоҳ дошта мешавем. Ҳамчун акростик, файз Ф-А-Й-З аст: Фаровонии Аҷоиби Яҳува Зинда. Ҳамон тавре ки нависандаи гимн ба таври аҷиб гуфтааст: «Аз ҳама тӯҳфаҳое, ки муҳаббати Ту мебахшад, Эй Бахшандаи ҳама некӣ, худаш бойтар аз хуни Наҷотдиҳандаро намедонад.» Омин.
Довуд ва Юнотон: Вақти гурехтан
Пас, ба Довуди гуреза баргардем. Довуд дар Рама, хонаи Самуил, 1 Подшоҳон 19:18, паноҳгоҳ ва тасаллӣ ҷуста буд. Бешубҳа, дар вақти якҷоя буданашон, онҳо аз нокомии Шоул ҳамчун подшоҳ ва беэҳтиромие, ки ӯ ба Худо карда буд, бисёр ғамгин шуданд. Аммо Шоул, ки ҳоло аз ҳасади худ ғолиб омадааст, Довудро ҳатто дар зодгоҳи Самуил меҷӯяд. Бо вуҷуди ин, Худо ҳукмронӣ мекунад ва Довуд аз Рама мегурезад ва ба Ерусалим бармегардад, то пинҳонӣ бо дӯсташ Юнотон вохӯрад, 1 Подшоҳон 20, ояти 1.
«Ва Довуд аз Наёт дар Рама гурехт ва омада, ба Юнотон гуфт: 'Ман чӣ кор кардам? Гуноҳи ман чист? Ва гуноҳи ман дар назди падари ту чист, ки ӯ ҷони маро меҷӯяд?' Ва ӯ ба ӯ гуфт: 'Худо накунад; ту нахоҳӣ мурд: инак, падари ман ҳеҷ коре, на бузург ва на хурд, нахоҳад кард, магар ин ки онро ба ман нишон диҳад: ва чаро падари ман ин чизро аз ман пинҳон кунад? Оё ин тавр нест?' Ва Довуд боз қасам хӯрд ва гуфт: 'Падари ту бешубҳа медонад, ки ман дар чашмони ту файз ёфтаам; ва ӯ мегӯяд: 'Бигзор Юнотон инро надонад, мабодо ғамгин шавад:' аммо ба ростӣ, чунон ки Худованд зинда аст, ва чунон ки ҷони ту зинда аст, байни ман ва марг танҳо як қадам аст.'»
Юнотони бечора. Дӯсти беҳтарини ӯ аз сабаби падараш як фирорӣ ва гуреза аст. Ва Юнотон то ҳол фикр мекунад, ки ӯ ба падараш таъсир дорад. Беҳтар аст, ки кӯшиш кунед, ки бо марди Ғадара, ки аз ҷониби легиони девҳо гирифтор шуда буд, мулоҳиза кунед. Шумо чӣ фикр мекунед, агар шумо аз ӯ хоҳиш мекардед, ки аз фарёд задан даст кашад? Эҳтимол хуб нест. Аммо Довуд ҳам воқеъбин аст ва ҳам марди имон. Ӯ мефаҳмад, ки «байни ман ва марг танҳо як қадам аст». Ва Довуд бояд муддате бо ин тарси даҳшатнок зиндагӣ кунад. Ӯ пайваста ба қафо нигоҳ мекунад, фикр мекунад, ки Шоул шояд дар сояҳо пинҳон шуда бошад.
Ва оё имрӯз издиҳоми зиёде нестанд, ки ҳамин тавр ҳис мекунанд? Танҳо як қадам байни ман ва вируси марговар. Ин саволи хеле хуб аст, ки аз худ бипурсед, ки оё шумо воқеан ба марг омодаед. Оҳ, на ин ки шумо мехоҳед бимиред, ҳамчун як фикри бемор, аммо оё шумо воқеан ба марг омодаед? Оё шумо аз фикри марг метарсед? Албатта, ҳеҷ кас намехоҳад бо марги дарднок бимирад, аммо инро барои лаҳзае як сӯ гузошта, дар бораи худи марг чӣ? Марги шумо. Ин савол ба моҳияти сифати ҳаёти шумо дар ин ҷаҳон таъсир мерасонад. Ин бешубҳа имони зинда ба Масеҳ нест, ки пайваста кӯшиш мекунад, ки аз марг дурӣ ҷӯяд.
Ҳоло, мо барои лаҳзае тарсҳои воқеии имондоронро, ки дар муҳити душманона зиндагӣ мекунанд, кам намекунем. Ин қадар одамоне ҳастанд, ки ҳеҷ гоҳ аз амнияти дарҳои баста ва системаҳои амниятӣ баҳра набурдаанд, ки намедонанд дар ҳолати фавқулодда ба 9-1-1 занг задан чӣ маъно дорад. Онҳо полис надоранд, ки онҳоро аз мардони бераҳм, ки динҳои бардурӯғро эътироф мекунанд ва ба хонаҳо ва оилаҳои онҳо ҳамла мекунанд, муҳофизат кунанд. Ин бародарон ва хоҳарони азиз метавонанд ба ростӣ бигӯянд, ки байни ман ва марг танҳо як қадам аст. Ва барои аксари онҳо, эътирофи Исои Масеҳ аст, ки ҷинояткорони онҳоро водор мекунад. Ин имондорони маҳбуб арзишро ҳисоб кардаанд ва бо ҳавворӣ Павлус, Аъмол 21:13 мегӯянд: «Зеро ман на танҳо ба банд кашида шудан, балки дар Ерусалим барои номи Худованд Исои Масеҳ мурданро низ омодаам.» Омин.
Вақте ки мо шароити ин азизони дар Масеҳ бударо баррасӣ мекунем, он бешубҳа моро водор мекунад, ки тарсҳои худро дар нури тамоман дигар бубинем. Беҳтарин коре, ки як имондор карда метавонад, ин аст, ки барои Масеҳ зиндагӣ кунад. Ҳоло, чунин ҳаёти имон метавонад шуморо ба баъзе ҳолатҳои нороҳат ё ҳатто хатарнок водор кунад, аммо беҳтар аст, ки дар имон бимиред, назар ба он ки дар тарс зиндагӣ кунед. Бигзор Худо имон ва қатъияти моро мустаҳкам кунад. Омин.
Даъват ба пайравӣ аз Масеҳ
Баъдан, Довуд ва Юнотон пинҳонӣ вомехӯранд. Довуд омода аст, ки ба Юнотон боз як имконияти дигар диҳад, то аз номи ӯ ба падараш муроҷиат кунад ва эътимоди нодурусти Юнотон ба падараш боқӣ мемонад. Ояти 13: «Аммо агар падари ман хоҳад, ки ба ту бадӣ кунад, пас ман онро ба ту нишон медиҳам ва туро мефиристам, то ки ту ба саломатӣ биравӣ: ва Худованд бо ту бошад, чунон ки бо падари ман буд.» Ба «агар»-и Юнотон диққат диҳед. Ӯ то ҳол шубҳа дорад, ки падараш комилан ба муқобили Довуд аст. Ва сипас ӯ ба Довуд як навъ баракат медиҳад: «Ва Худованд бо ту бошад, чунон ки бо падари ман буд.» Воқеан, Юнотон? Чунон ки Худованд бо падари ту буд? Намедонам, ки Юнотон чӣ гуна фикр мекард, ки ин баракат хоҳад буд.
Баҳодиҳии Юнотон ба хислати падараш ба баҳодиҳии бисёре аз муфассирони масеҳӣ монанд аст, ки боварӣ доранд, ки Шоул як марди наҷотёфта буд. Шоул ҳамон қадар наҷотёфта буд, ки Яҳудои Исқарют. Ва Худованд дар бораи хиёнаткори худ гуфт: «Барои он мард хуб мебуд, агар таваллуд намешуд.» Ва Юнотон, шумо Шоул, падари худро ситоиш мекунед? Падари шумо, ки мехост шуморо ба қатл расонад, зеро шумо каме асал хӯрдед, вақте ки ӯ рӯза фармуд, 1 Подшоҳон 14:44. Шумо бояд дар ёд дошта бошед, ки Юнотон, дар ҳар сурат, ин чизе буд, ки бояд як ҷашни динӣ дар робита ба моҳи нав ва инчунин як ҷамъомади оилавӣ бошад.
Шоул ба Юнотон ба таври қатъӣ исбот мекунад, ки барои саломатии шумо бо Довуд ҳамроҳ шудан хуб нест. Ояти 30: «Он гоҳ хашми Шоул бар Юнотон аланга гирифт, ва ӯ ба ӯ гуфт: 'Эй писари зани саркаш, оё ман намедонам, ки ту писари Есейро барои хиҷолати худ ва барои хиҷолати урён будани модарат интихоб кардаӣ? Зеро то даме ки писари Есей дар рӯи замин зинда аст, ту ва подшоҳии ту устувор нахоҳед шуд. Пас, ҳоло ӯро ба назди ман фирист ва биёвар, зеро ӯ бешубҳа хоҳад мурд.' Ва Юнотон ба падараш Шоул ҷавоб дод ва ба ӯ гуфт: 'Чаро ӯ кушта шавад? Ӯ чӣ кор кардааст?' Ва Шоул найзае ба сӯи ӯ партофт, то ӯро бизанад: аз ин рӯ Юнотон донист, ки падараш қарор додааст, ки Довудро бикушад.»
Ояти 34: «Пас, Юнотон аз сари дастархон бо хашми сахт бархост ва дар рӯзи дуюми моҳ гӯшт нахӯрд: зеро ӯ барои Довуд ғамгин буд, чун падараш ӯро шарманда карда буд.» Ҳоло, мо шояд дар бораи марде, ки ба наздиктарин ва содиқтарин одамони худ чор найза партофтааст, баъзе шубҳаҳои ҷиддӣ дошта бошем. Довуд ҳадафи се найза буд ва Юнотон ҳадафи чорум. Аммо дар ин заминаи торик, дидани муҳаббати Юнотон ба дӯсташ Довуд хеле зебост. Дар назар гиред, ки падари худи Юнотон танҳо кӯшиш карда буд, ки ҷони ӯро бигирад, вале ӯ аз шармандагие, ки ба ӯ расонида шуда буд, ғамгин набуд, балки аз шармандагие, ки ба дӯсташ расонида шуда буд.
Ҳоло Юнотон Довудро дар саҳрои таъиншуда вомехӯрад, то ӯро аз падараш гурехтан огоҳ кунад. Ояти 41: «Ва ҳамин ки писарбача рафт, Довуд аз ҷое ба сӯи ҷануб бархост ва ба рӯи замин афтод ва се маротиба сар хам кард: ва онҳо якдигарро бӯсиданд ва бо ҳам гиря карданд, то даме ки Довуд аз ҳад гузашт. Ва Юнотон ба Довуд гуфт: 'Ба саломатӣ бирав, зеро мо ҳар ду ба исми Худованд қасам хӯрдаем, ки Худованд байни ман ва ту, ва байни насли ман ва насли ту то абад бошад.' Ва ӯ бархост ва рафт: ва Юнотон ба шаҳр даромад.»
Ин саҳнаи таъсирбахш видоъи Довуд ва Юнотон аст. Ин набояд видоъ мебуд, ва шояд мо бигӯем, ки ин набояд видоъ мебуд. Биёед равшан гӯем, ки Юнотон дӯсташ Довудро тарк кард, на Довуд Юнотонро. Юнотон ба назди марде баргашт, ки подшоҳи тадҳиншудаи Худоро нафрат дошт. Шояд Юнотон фикр мекард, ки ӯ метавонад Довудро аз қаср беҳтар муҳофизат кунад. Ин як фикри оқилона аст, аммо фикри Худо нест. Чӣ мешуд, агар Мусо қарор медод, ки ӯ метавонад барои Исроил аз қаср бештар кор кунад, ҳатто шояд ҳамчун фиръавни навбатии Миср? Оё ӯ наметавонист шахсияти яҳудии худро пинҳон нигоҳ дорад? Боз ҳам, ин як фикри оқилона аст, аммо ин фикри Худо нест. Не, он чизе ки Мусо кард, ӯ бо имон кард, мувофиқи даъвати Худо ба ҳаёти ӯ, Ибриён 11:24-25: «Бо имон Мусо, вақте ки ба синни балоғат расид, аз писари духтари фиръавн номида шуданро рад кард; Беҳтар донист, ки бо халқи Худо азоб кашад, назар ба он ки аз лаззатҳои гуноҳ барои муддате баҳра барад.»
Ва оё Юнотон набояд ҳамин тавр мекард? Оё ӯ набояд Довудро дар роҳи радкунӣ пайравӣ мекард? Интихоб ба назар хеле содда буд: бо як девонаи аз рӯҳи бад азобдида дар қаср бимонад, ё бо тадҳиншудаи Худо дар кӯҳҳо ҳамроҳ шавад. Ва барои мо, суханони Худованди мо ба ёд меоянд, Луқо 9:59: «Ва Ӯ ба дигаре гуфт: 'Маро пайравӣ кун.' Аммо ӯ гуфт: 'Худованд, иҷозат деҳ, ки аввал рафта, падарамро дафн кунам.' Исо ба ӯ гуфт: 'Бигзор мурдагон мурдагони худро дафн кунанд: аммо ту бирав ва Малакути Худоро мавъиза кун.'» Даъвати Худованд барои пайравӣ аз Ӯ аввал аз ҳар даъво ё масъулияти дигар аст. Ӯ вазъиятҳои моро комилан медонад. Ӯ падари ин мардро медонист. Ҳама чиз дар ҳикмати комили Худо пеш аз он ки Худованд ӯро даъват кунад, ба назар гирифта шуда буд.
Ва баъдан, ояти 61: «Ва дигаре низ гуфт: 'Худованд, ман Туро пайравӣ мекунам; аммо иҷозат деҳ, ки аввал рафта, бо онҳое, ки дар хонаи ман ҳастанд, видоъ кунам.' Исо ба ӯ гуфт: 'Ҳеҷ кас, ки дасти худро ба шудгор гузошта, ба қафо нигоҳ мекунад, барои Малакути Худо мувофиқ нест.'» Худованд Исо рӯи худро мисли санг ба сӯи Ерусалим гардонд, Ишаъё 50, ояти 7. Кори Ӯ кори Худо буд. Ӯ дасти худро дар синни 12-солагӣ ба шудгор гузошта буд: «Ман бояд ба кори Падари Худ машғул бошам», Луқо 2:49. Ӯ ҳеҷ гоҳ ба қафо нигоҳ накард ва дигар имконияте набуд. Ва барои мо низ ҳамин тавр бояд бошад. Юнотон дар қасри Шоул бо Довуд ҳеҷ гуна муошират надошт, ва мо низ бо Худованд Исо муошират нахоҳем дошт, магар ин ки дар роҳи ҷудоӣ аз ҷаҳон ва ба сӯи Ӯ бошад. Фарёди Устодро тавассути суханони Мусо бишнавед: «Кӣ дар ҷониби Худованд аст? Бигзор ӯ ба назди ман ояд», Хуруҷ 32:26. Бигзор мо ба назди Ӯ оем. Омин.
Худои мубораки мо, бори дигар Туро барои Каломи Ту шукр мегӯем. Мо дуо мекунем, ки мо паёмро барои ҳар яки мо баррасӣ кунем ва ба ҳар он чизе ки Ту моро ба он даъват кардаӣ, итоат кунем, то Худованд Исо эҳтиром карда шавад, зеро мо ҳаёти худро бештар ба Ӯ месупорем. Ба исми шоистаи Ӯ дуо мекунем, омин.
