ДАСТГИРӢ БАРОИ СОЛИ НАВ
Ҳашт сабаб, ки чаро умед ҳаст
*«Эй ҷони ман, чаро афсурдаҳолӣ? ... Ба Худо умед банд».* Забур 42:5,11; 43:5 NKJV
Дар хидмати оилавӣ буда, аз мо аксар вақт мепурсанд, ки оё мо дар ҳақиқат бовар дорем, ки дар ин замонҳои хатарнок барои оила умед ҳаст. Рости гап, нишондиҳандаҳои зиёде дар мавриди хона ва оила вуҷуд доранд, ки чандон рӯҳбаландкунанда нестанд. Аммо боз ҳам, сабабе ҳаст, ки оё барои ҳар чизе, ки ҷаҳони мо ба он меравад, умед ҳаст. Ин қадар пессимизм, бадбахтӣ ва ноумедӣ вуҷуд дорад!
Агар мо самти худро аз манбаъҳои ВАО, ҷомеашиносон ва муаррихон гирем, мо метавонем ба хулосае оем, ки насли инсонӣ дар маҷмӯъ ва оила бахусус ҳарду дар ҳоли нобудшавӣ қарор доранд. Ҳама чиз хеле ноумедкунанда ба назар мерасад. Аммо, барои онҳое, ки фарзандони Худо тавассути имони наҷотбахш ба Исои Масеҳ ҳастанд, то даме ки Худо дар тахт аст, умед ҳаст.
Дар 2 Вақоеънома 14:2 мо дар бораи подшоҳ Осо мехонем, ки «он чиро, ки дар назари Худованд Худои ӯ нек ва дуруст буд, ба ҷо овард». Ҳарчанд ӯ ҷавон буд, Осо дили Худоро дошт. Ӯ мардуми Яҳудоро ба Худованд баргардонд ва сулҳ ба замини онҳо оварда шуд. Дере нагузашта Зара лашкари Ҳабаширо барои мубориза бо онҳо овард. Акнун Осо лашкари 500 000 сарбози шуҷоъ дошт. Аммо Зара як миллион дошт! Онҳо ду ба як камтар буданд! Ин барои Яҳудо вазъияти ба назар ноумедкунанда ва ғайриимкон буд. Осо чӣ кор кард? Дар 2 Вақоеънома 14:11 гуфта шудааст, ки «Осо ба Худованд Худои худ фарёд зад». Ба ибораи дигар, Ӯ вобастагии куллии худро ба Худованд эътироф кард ва донист, ки ҷанг аз они Ӯст, на аз они онҳо.
Ояти навбатӣ нишон медиҳад, ки «Худо ҳабашиёнро пеши Осо ва Яҳудо зад, ва ҳабашиён гурехтанд». Аз нигоҳи инсонӣ, ин вазъияти ғайриимкон буд, аммо Худо фарқиятро ба вуҷуд овард ва пирӯзӣ ба даст овард. Ва умеди мо дар ин ҷост.
Дар зер ҳашт сабаб оварда шудааст, ки чаро мо бовар дорем, ки ҳатто дар ин замонҳои ба назар ноумедкунанда барои оила умед ҳаст.
- Худо ҳанӯз Худост. Сарфи назар аз он чизе, ки ВАО хабар медиҳад, ҳеҷ чиз тағйир наёфтааст. Худо ҳанӯз Худост. Ӯ ҳанӯз дар тахти худ аст ва ҳама чизро таҳти назорат дорад. Барои Ӯ ҳеҷ чизи душворе нест. «Инак, Ман Худованд, Худои ҳар башар ҳастам. Оё барои Ман чизи душворе ҳаст?» (Ирм. 32:27).
- Каломи Худо ҳанӯз ҳақиқат аст. Ҳама чиз дар атрофи мо метавонад тағйир ёбад, аммо Каломи Худо ҳеҷ гоҳ тағйир нахоҳад ёфт. Бузургтарин китобе, ки то ҳол барои оила навишта шудааст, ҳанӯз Библия аст. «Исо ин суханонро гуфт ... «Падар ... Онҳоро бо ҳақиқати Худ муқаддас гардон. Каломи Ту ҳақиқат аст» (Юҳ. 17:1,17).
- Худо ҳанӯз ба дуо ҷавоб медиҳад. Вақте ки Худо ваъда медиҳад, ки ба дуоҳои боимони халқи Худ ҷавоб медиҳад, маҳз ҳаминро дар назар дорад. Ҳеҷ мушкилоти оилавӣ аз дастрасии дуо берун нест. «Худованд чунин мегӯяд ... «Ба Ман фарёд зан, ва Ман ба ту ҷавоб хоҳам дод, ва чизҳои бузург ва пурқувватро, ки ту намедонӣ, ба ту нишон хоҳам дод» (Ирм. 33:2-3).
- Имон ҳанӯз Худоро хушнуд мекунад. Агар бе имон Худоро хушнуд кардан ғайриимкон бошад, пас бо имон мо Ӯро хушнуд мекунем. Агар оилаи шумо дар ҳақиқат мехоҳад Худоро хушнуд кунад, пас ба Ӯ бовар кунед. «Бе имон Ӯро хушнуд кардан ғайриимкон аст, зеро ҳар кӣ ба Худо наздик мешавад, бояд имон дошта бошад, ки Ӯ ҳаст, ва Ӯ ба онҳое, ки Ӯро боғайратона меҷӯянд, мукофот медиҳад» (Ибр. 11:6).
- Рӯҳи Муқаддас ҳанӯз дар мо зиндагӣ мекунад. Як чизе, ки аъзоёни оилаи масеҳӣ метавонанд умумӣ дошта бошанд, Рӯҳи Муқаддас аст, зеро Ӯ дар ҳар яки онҳо зиндагӣ мекунад. Ва ҳар ҷое ки Ӯ зиндагӣ мекунад, умед ҳаст! «Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки шумо аз Худо доред» (1 Қӯр. 6:19).
- Итоаткорӣ ҳанӯз баракат меорад. Вақте ки мо он чиро, ки Худо мегӯяд, иҷро мекунем, Ӯ ваъда медиҳад, ки моро баракат медиҳад. Вақте ки мо намекунем, мо мушкилот меҷӯем. Бисёре аз мушкилоте, ки имрӯз оилаҳоро таҳдид мекунанд, аз сабаби нофармонӣ худсарона ба вуҷуд омадаанд. «Агар шумо хоҳишманд ва итоаткор бошед, шумо неъматҳои заминро хоҳед хӯрд; аммо агар шумо саркашӣ кунед ва исён кунед, шумо аз шамшер нобуд хоҳед шуд» (Иш. 1:19-20).
- Рӯзадорӣ ҳанӯз дили Худоро ба ҳаракат меорад. Бисёре аз мушкилоти оилавӣ танҳо ҷойҳое мебошанд, ки ба Шайтон қароргоҳ дода шудааст. Яке аз роҳҳои муассиртарини шикастани чанголи Шайтон бар оила тавассути дуо ва рӯзадорӣ аст. «Исо ... рӯҳи нопокро сарзаниш карда, ба он гуфт ... «Ман ба ту фармон медиҳам, берун о ... Ин навъ танҳо бо дуо ва рӯзадорӣ берун омада метавонад» (Марқ. 9:25,29).
- Шайтон ҳанӯз душмани мағлубшуда аст. Шайтон метавонад «шери ғуррон бошад, ки меҷӯяд, ки кӣро фурӯ барад» (1 Пет. 5:8), аммо ӯ ҳар як муқовиматеро, ки бо Худо доштааст, аз даст додааст! Ва вақте ки мо ба муқобили ӯ меистем, мо инро бо қудрати Худо мекунем. «Ниҳоят, бародаронам, дар Худованд ва дар қудрати қуввати Ӯ қавӣ бошед. Ҳамаи зиреҳи Худоро пӯшед, то ки шумо ба муқобили найрангҳои иблис истодагарӣ карда тавонед» (Эфс. 6:10-11). «Ба иблис муқовимат кунед, ва ӯ аз шумо хоҳад гурехт» (Яъқ. 4:7).
Оё барои оила умед ҳаст? Комилан! Дар хотир доред, вақте ки Худо кореро аҷиб карданӣ аст, Ӯ ҳамеша бо душворӣ оғоз мекунад. Аммо вақте ки Ӯ кореро хеле аҷиб карданӣ аст, Ӯ ҳамеша бо ғайриимкон оғоз мекунад. Ба Худо бовар кунед ва итоат кунед, ва бубинед, ки Ӯ дар ин Соли Нав дар оилаи шумо чизҳои хеле аҷиб мекунад.
Аз ҷониби Ҷек ва Ҷун Палмер
