Парастори нав
«Биёед, мардеро бубинед, ки ба ман ҳар он чиро, ки карда будам, гуфт: оё ин Масеҳ нест?» (Юҳанно 4:29). Ман боварӣ дорам, ки ин изҳорот аз қалби як парастори нав баромад. Ин зан аз назари яҳудиён як шахси хориҷшуда буд, зеро вай аз нажоди нодуруст буд. Вай инчунин аз назари занони Самария як шахси хориҷшуда ба назар мерасид, зеро вай танҳо ба чоҳ омад. Ин метавонад аз он сабаб бошад, ки вай панҷ шавҳар дошт ва ҳоло бо марде зиндагӣ мекард, ки шавҳараш набуд. Аммо, Худованд мехост бо вай вохӯрад ва Ӯ сафари худро аз сабаби таваҷҷӯҳаш ба вай ба нақша гирифт. Ин зан, ки нодуруст таваллуд шуда буд ва нодуруст зиндагӣ мекард, ҳамон касе буд, ки Худованд ба ӯ гуфт: «Лекин соате меояд, ва ҳоло ҳаст, ки парастандагони ҳақиқӣ Падарро бо рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард: зеро Падар чунин касонро меҷӯяд, ки Ӯро ибодат кунанд» (Юҳанно 4:23).
Бори аввал, ки ҳар яки мо Худовандро ба таври ҳақиқӣ ибодат кардем, вақте буд, ки мо ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар кардем. «Бе имон ба Худо писанд омадан ғайриимкон аст» (Ибриён 11:6). Яҳудиён дигар парастандагони ҳақиқӣ набуданд. Онҳо расму оинҳои дурустро иҷро мекарданд, аммо Худовандро, ки дар маросимҳои онҳо тасвир шуда буд, рад карданд. Онҳо бо Рӯҳ ибодат намекарданд. Самариён парастандагони ҳақиқӣ набуданд. Онҳо дар «ин кӯҳ» ибодат мекарданд, на дар Ерусалим. Аз ин рӯ, ибодати онҳо мувофиқи ҳақиқат набуд. Онҳо инчунин унсурҳои бутпарастиро бо унсурҳои яҳудият омехта карданд (2 Подшоҳон 17).
Ин зан ба Худованд иқрор шуд, ки бо марде зиндагӣ мекард, ки шавҳараш набуд. Вақте ки вай рафт, то ба дигарон бигӯяд, ки Масеҳро ёфтааст, ба онҳо гуфт, ки Ӯ ба вай ҳама чизеро, ки карда буд, гуфтааст. Ҳарчанд Худованд бо гуноҳи вай бо меҳрубонӣ муносибат кард, Ӯ вайро аз сабаби он рад накард ва аз сабаби ҷои таваллудаш низ рад накард.
Ман гумон мекунам, ки ин бори аввал буд, ки вай воқеан аз ҷониби марде бо эҳтиром муносибат карда шуд ва ин Мард яҳудӣ буд. Аз ин рӯ, вай гуфт: «Биёед, мардеро бубинед». Вай ба назар мерасид, ки мефаҳмад, ки Марде, ки вайро қабул карда буд, метавонад дӯстони вайро низ қабул ва баракат диҳад. Вай як воизи хеле хуб буд. Дӯстони вай омада, шуниданд ва бовар карданд, на аз сабаби он чи вай гуфт, балки аз сабаби он чи Худованд ба онҳо гуфт (Юҳанно 4:42).
Ибодат на танҳо вақти ситоиш ё маросимест, ки дар он мо «нони муқаддас» мехӯрем. Ибодат суханон, амалҳо ва муносибатҳои касеро дар бар мегирад, ки воқеан ба Худованд ошиқ шудааст. Он метавонад бо «саҷда кардан» – яъне бо мавқеи мо ифода ёбад. Он метавонад бо ситоиш ё маросим ё қурбонӣ ифода ёбад. Аммо он бе итоати динӣ ифода ёфта наметавонад (Ибриён 11:8). Вақте ки мо касеро ибодат мекунем, мо бояд донем, ки чӣ ба Ӯ писанд аст. Мо наметавонем ба Ӯ бигӯем, ки чӣ ба Ӯ писанд аст; Ӯ ба мо мегӯяд.
Ибодати ҳақиқии зани Самарӣ, пас аз вохӯрӣ ва сӯҳбат бо Худованд, аён буд. Дар натиҷа, мавъизаи Инҷили вай самаранок буд. Вай ба омӯхтани ибодат ниёз надошт. Вақте ки вай фаҳмид, ки касе, ки бо ӯ сӯҳбат мекард, Масеҳест, ки вай меҷуст ва Ӯ метавонад ташнагии рӯҳонии вайро ба таври доимӣ қонеъ гардонад, ибодати вай худкор буд. Вай ҳатман аз Наҷотдиҳанда ва Дӯсти нави худ шарм надошт, вақте ки дигаронро даъват кард, ки «Биёед, мардеро бубинед!»
Падар то ҳол парастандагони ҳақиқиро меҷӯяд. Ӯ мехоҳад, ки маросимҳои мо ба Ӯ писанд оянд, сурудҳои мо Ӯро ҷалол диҳанд ва паёмҳои мо Ӯро ба таври дақиқ тасвир кунанд. Ӯ моро меҷӯяд.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ Брюс Коллинз як воизи сайёр ва нависандаи мулоҳизаҳои кӯтоҳи инҷилӣ мебошад, ки давра ба давра дар http://bdcministries.faithweb.com дастрасанд. Вай дар Ватерлоо, Айова зиндагӣ мекунад.
