«Аз ин рӯ, мо низ ғайрат дорем, хоҳ ҳозир бошем, хоҳ ғоиб, ки ба Ӯ писанд оем» (2 Қӯринтиён 5:9).Вақте ки мо ба завқҳои Масеҳ, на ба завқҳои худ, муроҷиат мекунем, мо барои Ӯ камтар омода нестем, ки сарф кунем ва сарф шавем, аммо мо ба таври дигар хидмат мекунем. Ҳеҷ гоҳ ба мо фикр намеояд, ки коре, ки мо мекунем, бори гарон аст, вақте ки мо дар ҷавоб ба фикри Ӯ кор мекунем; баръакс, ман ҳисси итминон дорам, ки Ӯро писанд мекунам, ва ин бузургтарин қаноатмандии муҳаббати мо ба Ӯст.
Мо ҳис мекунем, ки ба қадри кофӣ кор карда наметавонем. Ба ҷои он ки аз корҳои худ барои Ӯ хаста шавем, мо ҳис мекунем, ки онҳо барои ифодаи шодие, ки ба мо медиҳад, ки ҳар кореро, ки бо тасдиқи Ӯ мувофиқат мекунад, анҷом диҳем, комилан нокифояанд. Вақте ки мо ҳисси писандидаи Ӯро дорем, ягона фикри мо ин аст, ки бештар кор кунем; ва омӯзиши мо, ки ба хатҳое, ки Ӯ дӯст медорад, пайравӣ кунем.
Номаълум
