Амали муқаддас
Инҳо панҷ хислати хоси Худо мебошанд, ки дар Навиштаҳо сабт шудаанд:
«Худо муҳаббат аст» (1 Юҳанно 4:8,16 NKJV). «Худо нур аст» (1 Юҳанно 1:5). «Худо ҳасадхӯр аст» (Наҳум 1:2). Худо абадӣ аст (Румиён 9:5; Такрори Шариат 33:27). «Худо муқаддас аст» (Забур 99:9).
Аммо, дар ҳеҷ ҷои Навиштаҳо гуфта нашудааст, ки Худо хашм аст.
Биёед ба Забур 99:9 назар андозем, ки мегӯяд: «Худованд Худои моро сарафроз намоед, ва дар кӯҳи муқаддаси Ӯ ибодат кунед; зеро Худованд Худои мо муқаддас аст». Ибораи «Худованд Худои мо» ба Худованди мо Исои Масеҳ ишора мекунад, ки «Калом» (Юҳанно 1:1,14) ва «Бандаи муқаддас» (Аъмол 4:27) аст. «Дар Ӯ гуноҳе нест» (1 Юҳанно 3:5), «Ӯ ... гуноҳро намедонист» (2 Қӯринтиён 5:21) ва «гуноҳе накард» (1 Петрус 2:22). Аз ин рӯ, Ӯ, ё ҳар як шахси Худои сегона (Падар, Писар ва Рӯҳулқудс), ки табиатан муқаддас аст, наметавонад ба таври нопок ва хашмгин амал кунад. Бо шумо ва ман ин имконпазир аст, зеро «хашми инсон адолати Худоро ба вуҷуд намеорад» (Яъқуб 1:20), аммо вақте ки Худо бояд дар хашм амал кунад, ин гуноҳ нест; ин наметавонад гуноҳ ё нодуруст бошад.
Зарур аст, ки дарк кунем, ки байни сифати хоси хислат, ба монанди панҷ сифати дар боло зикршуда, ва амали мушаххас, вале зарурӣ, ба монанди хашм, фарқият вуҷуд дорад. Худо танҳо мувофиқи хислати аслии худ амал карда метавонад. Ӯ наметавонад коре ғайр аз ин кунад. Амалҳои Ӯ бояд дар доираи мавҷудияти аслии Ӯ анҷом дода шаванд.
Хашми Худо ҳам дар Аҳди Ҷадид ва ҳам дар Аҳди Қадим зоҳир шуд. Масалан, амали Худованд Исоро гиред, вақте ки Ӯ савдогарон ва саррофонро аз маъбад ронд, чунон ки дар Юҳанно 2:13-17 сабт шудааст: «Ва иди Фисҳи яҳудиён наздик буд, ва Исо ба Ерусалим баромад. Ва дар маъбад онҳоеро ёфт, ки гову гӯсфанд ва кабӯтар мефурӯхтанд, ва саррофон тиҷорат мекарданд. Вақте ки Ӯ аз ресмон қамчин сохт, ҳамаи онҳоро аз маъбад, бо гӯсфандон ва говон, ронд, ва пули саррофонро рехт ва мизҳоро чаппа кард. Ва ба онҳое, ки кабӯтар мефурӯхтанд, гуфт: «Ин чизҳоро дур кунед! Хонаи Падари Маро хонаи тиҷорат накунед!» Он гоҳ шогирдони Ӯ дар ёд доштанд, ки навишта шудааст: «Ғайрат барои хонаи Ту Маро хӯрд».
Шояд касе пешниҳод кунад, ки ин зоҳири хашм набуд, балки танҳо хашми одилона буд. Аммо инро ба назар гиред: Ӯ қамчинро барои рондани онҳое истифода бурд, ки маъбадро таҳқир мекарданд! Дар ин поксозии хонаи Падари худ, Ӯ ду хислати аслии худро нишон дод: нур ва муқаддасӣ. Нур аъмоли торикиро фош мекунад (Юҳанно 3:20-21). Муқаддасӣ ҷудо кардани он чи муқаддас аст аз он чи нопок аст, ё на муқаддас аст, талаб мекунад. Дар пок кардани минтақаи маъбад аз фаъолияти гуноҳкоронаи ин мардон, Худованд Исо – Нур – ҳолати савдогарон ва саррофонро ҳамчун дуздон ошкор кард (Матто 21:13). Муқаддасии Ӯ талаб мекард, ки он чи гуноҳкор буд аз макони зисти Худо ронда шавад.
Худованд мувофиқи хислати худ амал кард, ки талаби Навиштаҳоро намуна нишон дод: «Хашмгин шавед, вале гуноҳ накунед» (Эфсӯсиён 4:26). Инро аз он дидан мумкин аст, ки ягона зараре, ки Худованд расонд, ба мардоне буд, ки мардумро таҳқир мекарданд ва ин «хонаи дуо»-ро ба бозори оддӣ табдил медоданд. Пас, Ӯ чӣ кор кард, ки хашми Ӯро бидуни ягон унсури гуноҳ нишон дод?
Ӯ мардонро аз маъбад ронд. Вақте ки Ӯ дуздии онҳоро фош кард, ин бешубҳа ба шаъну шараф ва ғурури онҳо осеб расонд, ки ҳарду бояд фош, сарзаниш ва ислоҳ мешуданд.
- Ӯ гӯсфандон ва говонро ронд. Аммо қайд кунед, ки инҳоро соҳибонашон бозпас гирифта метавонистанд, аз ин рӯ ҳеҷ зараре нарасид ва талафоти шахсӣ ба амал наомад.
- Ӯ пули саррофонро рехт ва мизҳои онҳоро чаппа кард. Боз ҳам, далели он ки пул ба замин рехта шуд, имкон медод, ки он баъдтар бидуни ҷаримаи молиявӣ барои соҳибон ҷамъоварӣ шавад.
- Ӯ фурӯшандагони кабӯтарҳоро маҷбур кард, ки паррандаҳоро дур кунанд. Ӯ қафасҳоро чаппа накард, то паррандаҳо парвоз кунанд. Боз ҳам, ба савдогарон талафоти молиявӣ нарасид.
- Дар хашми худ, раҳмати Худованд низ ошкор шуд. Қайд карда шуд, ки ҳеҷ чиз гум нашуд ва ҳеҷ зарари моликият расонида нашуд. Танҳо дасти қатъӣ истифода шуд ва паёми сахт ба ҷинояткорони дуздӣ, ки дар маъбад тиҷорати нангин мекарданд, расонида шуд. Онҳо дар муқоиса бо он чизе ки сазовор буданд, осон халос шуданд! Дар дуздии худ онҳо фармони ҳаштумро вайрон карданд: «Дузди накун» (Хуруҷ 20:15) ва ҷазои мувофиқ бояд марг мебуд, «зеро музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23).
Шояд касе то ҳол баҳс кунад, ки ин ҳодиса дар маъбад ба қадри кофӣ сахт набуд, ки хашм ҳисобида шавад. Аммо он хислати ҳақиқии Худоро дар фаъолиятҳои ҷиддитар, ки ба хашми Худо мувофиқанд, инъикос мекунад. Ҳама бидуни вайрон кардани хислати аслии Ӯ анҷом дода мешаванд!
Хоҳ ин амале бошад, ки Худованд Исо дар таҷассуми худ, вақте ки Ӯ дар ин ҷо ҳамчун Инсон роҳ мерафт, ё ҳамчун Худованд Худои Аҳди Қадим, ё ҳатто чизҳое, ки Ӯ дар оянда хоҳад кард, хашми Худо чизи воқеӣ аст! Бисёриҳо дар гузашта, ки аз итоат ба қонунҳои одилонаи Ӯ саркашӣ карданд, ин хашмро эҳсос карданд. Ҷолиб он аст, ки «хашми Худо» дар Аҳди Ҷадид назар ба Аҳди Қадим бештар зикр шудааст. Муҳим он аст, ки ҳама бояд дарк кунанд, ки ҳар гоҳ Ӯ амал мекунад – ҳатто дар хашм – ин дар адолати мутлақ ва мувофиқи табиати муқаддаси Ӯст. Дар ҳақиқат, ин хислати муқаддаси Ӯст, ки талаб мекунад, ки Ӯ бояд дар ҳолати зарурӣ дар хашм амал кунад.
Дар ин замони ҳозира, ҳам имондор ва ҳам ғайримубаддал бояд дар бораи он чӣ мекунанд ва бовар доранд, эҳтиёткор бошанд. Навиштаҳо сабт мекунанд: «Ҳеҷ кас шуморо бо суханони холӣ фиреб надиҳад, зеро ба сабаби ин чизҳо хашми Худо бар писарони нофармонӣ меояд» (Эфсӯсиён 5:6) – огоҳии хеле ҷиддӣ барои ҳамаи онҳое, ки имон надоранд. Хушбахтона, ҳамаи имондорони ҳақиқӣ, ки ба воситаи имон наҷот ёфтаанд, «Писари Ӯро аз осмон интизоранд, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, яъне Исо, ки моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Таслӯникиён 1:10).
ЭЗОҲ
- Барои чанд мисоли амали Худо дар хашм, нигаред: Хуруҷ 15:7, Хуруҷ 32:11-12; Ададҳо 11:33; Такрори Шариат 29:23; Еҳушаъ 22:20; 2 Подшоҳон 22:17; Эзро 5:12.
