Иқтибос аз китоби «Нур дар манзили мо»-и Ҷ.А. Ван Посек
Имтиёз ва масъулиятҳо
«Эй фарзандон, ба падару модари худ дар Худованд итоат кунед, зеро ин дуруст аст. Падару модари худро эҳтиром кунед; ин аввалин амр бо ваъда аст; то ки ба шумо хуб бошад, ва шумо дар рӯи замин умри дароз бинед» (Эфсӯсиён 6:1-3).
«Эй фарзандон, дар ҳама чиз ба падару модари худ итоат кунед, зеро ин ба Худованд писанд аст» (Қӯлассиён 3:20).
Барои ифодаи муносибати «фарзандон», забони аслии библиявӣ ду калима дорад: «teknon» ва «huios». «Teknon» наздикии ин муносибатро дар меҳрубонӣ ифода мекунад, ва «huios» ҳуқуқ ва талабот ва вазифаҳои марбут ба фарзанд буданро ифода мекунад.
Дар забони англисӣ ва дигар забонҳо низ ҳамин тавр аст. Агар волидон хоҳанд, ки муҳаббати падаронаи худро ба фарзанд ифода кунанд, мегӯянд: «Фарзанди ман». Худи калимаи «фарзанд» дарҳол дили падар ва модарро ба рӯзҳои кӯдакӣ ёд меорад. Аз лаҳзаи аввали мавҷудияти он, вақте ки гиряи аввалини заиф ва гирёни он омадани онро ба ҷаҳони гуноҳ ва андӯҳ эълон кард ва дили волидайнро ба ларза овард, дар тӯли солҳои аввали кӯдакии бечорагии он, ки дилсӯзии нарми падарро ба вуҷуд овард ва ғамхории муҳаббати модарро шабу рӯз талаб мекард. Ин як калимаи «фарзанд» ҳамаи он меҳрубониҳои дили волидайнро, ки фарзанд қабулкунандаи хушбахти онҳо буд, ба ёд меорад ва баён мекунад.
Аммо вақте ки объекти он ғамхории нарм ва меҳрубононаи волидайн ба камол расидааст, ва ҷавон ё ҷавонзан дар назди волидон истодааст, волидон метавонанд вазифаҳои онҳоро ҳамчун «писарон» ё «духтарон» ва «ворисон» ба онҳо пешниҳод кунанд. Агар фарзанд ин масъулиятҳоро аз даст дода ва беэътиноӣ карда бошад, сухани ҷиддии падар, «писари ман», ба виҷдони қабулкунандаи ҷавони фаромӯшхотири муҳаббат ва саховатмандии волидайн муроҷиат мекунад. Агар сухани насиҳат ба виҷдони фарзанд расида бошад, ва таъсири дурусти худро ба вуҷуд оварда бошад, истилоҳи кӯҳнаи шодмон, «фарзанди ман», мисли малҳам барои дил, мисли аввалин нури офтоб пас аз абри тӯфонӣ хоҳад омад.
Ва оё ман метавонам аз шумо хонандагон пурсам, ки бисёре аз шумо дар ин муносибати хушбахтона, аммо на камтар масъулиятнок ҳастед: Оё ин калимаи ширин, «фарзанди ман», вақте ки аз лабони волидайни меҳрубон ба шумо мерасад, ба дили шумо рӯзҳо ва шабҳои зиёди ғамхории беист ва меҳрубононаи волидайн, сабр ва таҳаммулро, ки аз лаҳзаи аввали мавҷудияти шумо, дар тӯли солҳои кӯдакии аксаран бетартиб ва пурғавғои шумо ба шумо дода шудааст, ба ёд меорад?
Агар ин калима, «фарзанди ман», ба дили шумо сухан гӯяд, оё он ба виҷдони шумо низ сухан мегӯяд, ки чӣ тавр муҳаббат ва ғамхории нарми волидайни шуморо метавон ҷуброн кард? Он муҳаббат, ки дар соатҳои дарози шаб ё дар болои бистари бемории шумо назорат мекард; ё барои шумо дар арақи пешонӣ дар гармии рӯз меҳнат мекард; ё аз сармо ва тӯфонҳо ва мавҷҳо гузашт, то ки шумо сер ва пӯшида бошед. Он муҳаббат, ки ба ҷони гаронбаҳои шумо назорат мекард, шуморо дар тарбия ва насиҳати Худованд ба воя расонд, ва шабу рӯз дар дуо ба Худо барои ҷони шумо мубориза мебурд. Оё шумо ба Худо ва ба падару модари худ меваҳоро додаед?
